دهمین سالگرد تصویب قطعنامه ۲۲۸۶؛ لزوم پیشگیری و مقابله با حمله‌ها به بخش به سلامت در جنگ

شورای امنیت سازمان ملل ۱۰ سال قبل به اتفاق آرا قطعنامه ۲۲۸۶ را تصویب کرد که کشور‌ها را موظف به «پیشگیری و مقابله» با حمله‌ها به بخش به سلامت در جنگ می‌کند. 

یک دهه از آن زمان می‌گذرد، اما حملات به بخش سلامت در جنگ تنها تشدید شده است و سران کشور‌های غربی و متحدان آنها به راحتی هنجار‌ها و قوانین بین‌المللی را زیر پا می‌گذارند.

سازمان‌ها و نهاد‌های حقوق بشری حملات به سلامت در سراسر جهان را مستند کرده‌اند که نقض آشکار قوانین بین‌المللی بشردوستانه یا قوانین جنگ محسوب می‌شود. ناقضان همچنین قوانین بین‌المللی حقوق بشر، به ویژه حق سلامت را به راحتی و با مصونیت نقض می‌کنند.

اسناد این حملات ماهیت جهانی این بحران را برجسته می‌کند و بر نیاز فوری به توجه به فراخوان آن برای تدوین اقدام‌های موثر برای جلوگیری از حملات به بخش سلامت در جنگ و تضمین پاسخگویی معنادار تاکید می‌کند. این شامل بهبود جمع‌آوری داده‌ها در مورد حملات و تهدیدات به بخش مراقبت‌های بهداشتی؛ ادغام اقدام‌های عملی برای تضمین احترام به قوانین بین‌المللی در دکترین و آموزش نظامی؛ گسترش قوانین داخلی برای گنجاندن تعهدات قانونی تحت حقوق بشر بین‌المللی و حقوق بشردوستانه؛ و محدود کردن فروش و صادرات اسلحه و سایر فناوری‌هایی که ممکن است برای شناسایی، هدف قرار دادن و حمله به مراکز و کارکنان بخش مراقبت‌های بهداشتی استفاده شوند، به عاملان شناخته‌شده است. 

حتی در جنگ، حق سلامت پابرجاست. دولت‌ها، به‌ویژه دولت‌های غربی، می‌توانند و باید برای اطمینان از احترام به قوانین بین‌المللی در همه زمان‌ها، اقدام‌های بیشتری انجام دهند.

حملات آمریکا و رژیم صهیونیستی به بخش سلامت ایران در جنگ رمضان

براساس گزارش‌های منتشر شده توسط نهاد‌های حقوق بشری و سازمان‌های بین‌المللی (مانند سازمان جهانی بهداشت و ناظران حقوق بشر)، حملات آمریکا و رژیم صهیونیستی در تجاوز نظامی که از ۲۸ فوریه ۲۰۲۶ (۹ اسفند ۱۴۰۴) علیه ایران آغاز شد، آسیب‌های زیاد و مستقیمی به زیرساخت‌های درمانی و سلامت ایران وارد کرده است.

این گزارش‌ها نشان می‌دهند که بخش درمان ایران در طول این تجاوز نظامی با چالش‌هایی رو‌به‌رو شده است:

• هدف قرار گرفتن مراکز درمانی و امدادی: براساس گزارش‌های آماری تا اواخر مارس ۲۰۲۶ (اوایط فروردین)، بیش از ۱۸۰ مرکز بهداشتی، درمانی و پایگاه اورژانس در استان‌های مختلف ایران آسیب دیده یا تخریب شده‌اند. در این میان، ساختمان مرکزی جمعیت هلال احمر و بیمارستان‌هایی تحت تاثیر این حمله‌ها قرار گرفتند.
• بمباران مراکز استراتژیک علمی و دارویی: یکی از کلیدی‌ترین آسیب‌ها، حملات سه‌باره به انستیتو پاستور ایران (تا آوریل ۲۰۲۶) بود که به تخریب بخش‌های مهمی از جمله بانک سلولی، بخش تحقیقات مالاریا و واحد‌های بیوتکنولوژی شد؛ مراکزی که شریان اصلی تولید واکسن و پایش بیماری‌ها در کشور هستند.
• تلفات کارکنان بخش درمان و آمبولانس‌ها: گزارش‌های حقوق بشری تایید می‌کنند که ده‌ها نفر از پزشکان، پرستاران و کارکنان امدادی در حین خدمت شهید یا مجروح شده‌اند و حدود ۳۰ دستگاه آمبولانس نیز به‌طور کامل از رده خارج شدند.
• بحران‌های بهداشتی ثانویه: علاوه بر تخریب مستقیم، پدیده «باران سیاه» ناشی از بمباران مخازن نفتی و آلودگی‌های محیطی، ریسک بیماری‌های تنفسی و پوستی را افزایش داد. همچنین اختلال در زنجیره تامین دارو (به دلیل بسته‌شدن حریم هوایی و بنادر) دسترسی بیماران خاص را با مشکل مواجه کرد.

• بیشتر بخوانید:
• تداوم مصونیت از مجازات و جهان در معرض خطر تکرار جنایت آمریکا در مدرسه میناب
• تلاش واشنگتن برای فرار از مسئولیت جنایت میناب؛ بازی با کلمات پشت سنگر توجیهات نظامی

نهاد‌های بین‌المللی تاکید کرده‌اند که براساس قوانین بین‌المللی بشردوستانه، مراکز درمانی و کارکنان بهش پزشکی باید در زمان جنگ مصون از هرگونه حمله باشند و آسیب به این بخش، حق دسترسی شهروندان به سلامت و حیات را به خطر انداخته است.

انتهای پیام/