چگونگی تبدیل طرح اخراج دسته‌جمعی ترامپ به یک تجارت پرسود

افسران اداره مهاجرت و گمرک آمریکا (ICE) ممکن است مشهودترین عنصر سرکوب مهاجرتی دولت ترامپ باشند، اما تدارکات بازداشت و اخراج توسط شبکه‌ای از تامین‌کنندگان بخش خصوصی انجام می‌شود.

خطوط هوایی چارتر، بازداشت‌شدگان را به بازداشتگاه‌های متعلق به شرکت‌های سهامی عام منتقل می‌کنند، جایی که به آنها غذای تولید شده توسط شرکت‌های تابعه شرکت‌های سرمایه‌گذاری چند میلیارد دلاری داده می‌شود. تقریبا همه بازداشت‌شدگان اداره مهاجرت و گمرک (۹۰ درصد) در مراکز دولتی نگهداری می‌شوند.

این سیستم با مبالغ سرسام‌آوری که برای طرح اخراج دسته‌جمعی ترامپ اختصاص داده شده است، تغذیه می‌شود، که شامل ۴۵ میلیارد دلار آمریکا برای افزایش ظرفیت بازداشت اداره مهاجرت و گمرک است. 

منتقدان می‌گویند که این پول، صنعتی را که پیش از این نیز مورد شکایت‌هایی در مورد نحوه برخورد با بازداشت‌شدگان قرار گرفته بود، به شدت تقویت کرده است. در ماه‌های اخیر، بازداشت‌شدگان در ۴ مرکز مختلف به دلیل کیفیت غذا، دستمزد پایین و امکانات رفاهی دست به اعتصاب غذا زده‌اند.

طبق گزارش‌ها، اعتصاب غذای آنها وارد هفته دوم خود شده است.

بیشتر افرادی که از ابتدای سال ۲۰۲۵ توسط آیس بازداشت شده‌اند، مجرم نیستند. 

بازداشتگاه الیزابت که در یک انبار قدیمی واقع شده بود، جزو اولین موج بازداشتگاه‌های مهاجرتی خصوصی بود که در اواخر دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰ افتتاح شد.

در بیشتر دوران پس از جنگ، سیاست آمریکا محدود کردن تعداد مهاجران در بازداشتگاه‌ها بود. این سیاست در دوران رونالد ریگان تغییر کرد، که دولتش آنچه مبارزه با مواد مخدر خوانده می‌شد، را تشدید کرد و برای مدیریت هجوم زندانیان به زندان‌های خصوصی روی آورد.

همچنین بازداشت پناهجویان از کارائیب و آمریکای مرکزی اغاز شد، اما دولت فدرال آمریکا زیرساخت فیزیکی لازم برای نگهداری آنها را نداشت.

سزار گارسیا هرناندز، کارشناس حقوق مهاجرت در دانشگاه ایالتی اوهایو، گفت: بنابراین آنها به چیزی که در آن زمان یک صنعت نوپای زندان‌های خصوصی بود، روی آوردند.

انتهای پیام/