افسران اداره مهاجرت و گمرک آمریکا (ICE) ممکن است مشهودترین عنصر سرکوب مهاجرتی دولت ترامپ باشند، اما تدارکات بازداشت و اخراج توسط شبکه‌ای از تامین‌کنندگان بخش خصوصی انجام می‌شود.

خطوط هوایی چارتر، بازداشت‌شدگان را به بازداشتگاه‌های متعلق به شرکت‌های سهامی عام منتقل می‌کنند، جایی که به آنها غذای تولید شده توسط شرکت‌های تابعه شرکت‌های سرمایه‌گذاری چند میلیارد دلاری داده می‌شود. تقریبا همه بازداشت‌شدگان اداره مهاجرت و گمرک (۹۰ درصد) در مراکز دولتی نگهداری می‌شوند.

این سیستم با مبالغ سرسام‌آوری که برای طرح اخراج دسته‌جمعی ترامپ اختصاص داده شده است، تغذیه می‌شود، که شامل ۴۵ میلیارد دلار آمریکا برای افزایش ظرفیت بازداشت اداره مهاجرت و گمرک است. 

منتقدان می‌گویند که این پول، صنعتی را که پیش از این نیز مورد شکایت‌هایی در مورد نحوه برخورد با بازداشت‌شدگان قرار گرفته بود، به شدت تقویت کرده است. در ماه‌های اخیر، بازداشت‌شدگان در ۴ مرکز مختلف به دلیل کیفیت غذا، دستمزد پایین و امکانات رفاهی دست به اعتصاب غذا زده‌اند.

طبق گزارش‌ها، اعتصاب غذای آنها وارد هفته دوم خود شده است.

بیشتر افرادی که از ابتدای سال ۲۰۲۵ توسط آیس بازداشت شده‌اند، مجرم نیستند. 

بازداشتگاه الیزابت که در یک انبار قدیمی واقع شده بود، جزو اولین موج بازداشتگاه‌های مهاجرتی خصوصی بود که در اواخر دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰ افتتاح شد.

در بیشتر دوران پس از جنگ، سیاست آمریکا محدود کردن تعداد مهاجران در بازداشتگاه‌ها بود. این سیاست در دوران رونالد ریگان تغییر کرد، که دولتش آنچه مبارزه با مواد مخدر خوانده می‌شد، را تشدید کرد و برای مدیریت هجوم زندانیان به زندان‌های خصوصی روی آورد.

همچنین بازداشت پناهجویان از کارائیب و آمریکای مرکزی اغاز شد، اما دولت فدرال آمریکا زیرساخت فیزیکی لازم برای نگهداری آنها را نداشت.

سزار گارسیا هرناندز، کارشناس حقوق مهاجرت در دانشگاه ایالتی اوهایو، گفت: بنابراین آنها به چیزی که در آن زمان یک صنعت نوپای زندان‌های خصوصی بود، روی آوردند.

زندان الیزابت، که اکنون توسط گروه CoreCivic اداره می‌شود. CoreCivic به عنوان بازیگر غالب در صنعت زندان‌های خصوصی پدیدار شد و این درحالی بود که نرخ حبس مهاجران در دهه ۹۰ به‌طور پیوسته افزایش یافت.

این شرکت مستقر در میامی در سال ۲۰۲۴ قراردادی به ارزش ۶۴ میلیون دلار برای ارائه خدمات چارتر به آیس امضا کرد. طبق آمار جمع‌آوری‌شده، این شرکت حدود نیمی از ۱۳ هزار و ۴۴۶ پرواز این آژانس را در سال گذشته انجام داده است.

اداره مهاجرت و گمرک آمریکا در ابتدا از هواپیما‌های نظامی برای جابه‌جایی مهاجران زندانی استفاده می‌کرد، اما در دوران دولت اوباما به بخش خصوصی روی آورد. این آژانس اکنون یک بخش عملیات هوایی اختصاصی دارد و پیش‌بینی می‌شود امسال ۷۴۸ میلیون دلار برای عملیات حمل‌ونقل و جابه‌جایی هزینه کند.

بیشتر این پرواز‌ها شامل جابه‌جایی زندانیان در مسافت‌های قابل توجهی در سراسر آمریکا است. 

در دوران ترامپ، افزایش چشمگیری در پرواز‌های جابه‌جایی داخلی رخ داده است که به گفته مدافعان حقوق مهاجران، ارتباط زندانیان را با وکلا و خانواده‌هایشان و همچنین مبارزه با دستورات اخراجشان دشوارتر می‌کند.

بازداشتگاه اداره مهاجرت و گمرک آیس در شهر تورنس نیز توسط شرکت CoreCivic اداره می‌شود. مانند بسیاری از بازداشتگاه‌های خصوصی، مرکز تورنس در ابتدا یک زندان بود که CoreCivic (که در آن زمان شرکت اصلاحات آمریکا نام داشت) آن را در سال ۱۹۹۰ ساخت.

در آغاز سال ۲۰۲۵، پس از چندین سال دشوار برای بخش زندان‌های خصوصی، هم گروه GEO و هم CoreCivic نرخ حبس پایین‌تری داشتند و چندین مرکز بلااستفاده بودند.

جو بایدن، رئیس‌جمهور آمریکا در یکی از اولین اقدام‌های ریاست جمهوری خود، وزارت دادگستری را از هرگونه قرارداد جدید با شرکت‌هایی مانند CoreCivic یا GEO Group منع کرد. اما ترامپ در سال ۲۰۲۵ به سرعت این دستور را لغو کرد و به دنبال افزایش ظرفیت بازداشت آیس از ۴۱ هزار به ۱۰۰ هزار است و بازگشایی زندان‌ها و بازداشتگاه‌های بسته را منعقد می‌کند.

آیس، نه اداره زندان‌های آمریکا، اکنون منبع درآمد بزرگتری برای هر ۲ شرکت بزرگ صنعت زندان خصوصی است.

به گفته زندانیان سابق و گروه‌های حقوق بشری، با توجه به سن بالای این مراکز، شرایط در زندان‌های سابق به‌طور معمول ضعیف است. 

در بازداشتگاه‌های اداره مهاجرت و گمرک آمریکا در سراسر این کشور، بازداشت‌شدگان می‌گویند غذایی به آنها داده می‌شود که غیرمغذی و گاهی کاملا غیربهداشتی است.

بازداشت‌شدگان سابق در ۳ بازداشتگاه مختلف به سی‌بی‌سی نیوز گفتند که به آنها غذایی داده شده که در حال فاسد شدن بوده است.

خدمات غذایی یا توسط اپراتور بازداشتگاه ارائه می‌شود یا به شرکت‌هایی مانند خدمات اصلاحی آرامارک و خدمات اصلاحی جی‌دی به صورت پیمانکاری فرعی واگذار می‌شود.

مناقصه‌های موفق برای این قرارداد‌ها به حداقل رساندن هزینه‌ها بستگی دارد. به عنوان نمونه، به گفته نانسی هیمسترا و دیردره کانلون، نویسندگان کتاب «شرکت بازداشت مهاجران: تجارت بزرگ حبس مهاجران»، شرکت آرامارک در سال ۲۰۱۵ قرارداد خدمات غذایی برای یک بازداشتگاه در نیوجرسی را برنده شد که بودجه آن ۱.۴۶ دلار برای هر وعده غذایی بود.

کانلون، کارشناس دانشگاه لیدز، گفت: با این قیمت، فقط مقدار محدودی پروتئین و سایر عناصر مغذی را می‌توان در یک وعده غذایی گنجاند.

در نتیجه، بازداشت‌شدگان به‌طور معمول برای تکمیل رژیم غذایی خود با رامن فوری، تن ماهی یا سایر اقلام فاسدنشدنی به فروشگاه مواد غذایی یا سلف سرویس مراجعه می‌کنند.

طبق تحقیقات هیمسترا و کانلون، این فروشگاه‌ها همچنین توسط شرکت‌های خصوصی اداره می‌شوند که مرتبا قیمت‌ها را بین ۴ تا ۷ برابر قیمت واقعی در خارج از بازداشتگاه افزایش می‌دهند.

در همین حال، خدمات مخابراتی در زندان‌ها و بازداشتگاه‌ها به‌طور عمده توسط ۲ شرکت ViaPath و JPay ارائه می‌شود. همین شرکت‌ها خدمات حساب‌های فروشگاهی را نیز ارائه می‌دهند و در صورت واریز کمک‌های دوستان یا خانواده به حساب بازداشت‌شدگان، کارمزد دریافت می‌کنند.

کانلون گفت، غیرمعمول نیست که بازداشت‌شدگان تا زمان آزادی از بازداشتگاه، چندین هزار دلار از جیب خود خرج کرده باشند.

انتهای پیام/