لیگ باید به پایان برسد؛ برای یک دوره فشرده و فرسایشی آماده شوید!

ادامه مسابقات لیگ برتر فوتبال که پس از جنگ تحمیلی و تحواز آمریکایی - صهیونی به ایران در ابهام قرار گرفته بود، حالا ظاهراً قرار است با فرمولی جدید به پایان برسد. حیدر بهاورند، رئیس سازمان لیگ فوتبال روز گذشته اعلام کرد تصمیم گرفته شده و سرنوشت قهرمان لیگ باید مشخص شود و تیم‌های صعود کننده به رقابت‌های آسیایی و همچنین سقوط‌کنندگان نیز مشخص شوند.

پس از تجاوز نظامی آمریکا و رژیم صهیونیستی به خاک کشورمان، تمامی لیگ‌های حرفه‌ای ورزش‌های مختلف از جمله فوتبال تا اطلاع ثانوی به حالت تعلیق درآمد و تا به الان هنوز مسابقه‌ای برگزار نشده. این اتفاق در حالی رخ داد که فوتبال به عنوان محبوب‌ترین و موردتوجه‌ترین رشته ورزشی در ایران یکی از داغ‌ترین و حساس‌ترین فصول تاریخ خود را تجربه می‌کرد، اما تجاوز ناگهانی و جنگ تحمیلی آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران باعث شد تا تمامی مسابقات فوتبال حرفه‌ای در تمام سطوح موقتاً لغو شود. با این تفسیر نحوه برگزاری هفته‌های باقی‌مانده به یک کلاف پیچیده تبدیل شده است؛ آن‌هم در ماه‌های منتهی به مهم‌ترین رویداد فوتبالی دنیا یعنی جام جهانی ۲۰۲۶.

تصمیم‌گیری در رابطه با برگزاری ادامه لیگ هر چند مثبت است و باعث جلوگیری از نیمه‌کاره رها شدن مسابقات می‌شود، اما چند فاکتور مهم نحوه برگزاری را به شدت سخت خواهد کرد. برای مثال پیش از هرچیزی باید مشخص شود تیم ملی در جام جهانی شرکت خواهد کرد یا خیر. دوم اینکه AFC مسابقات فصل جاری لیگ نخبگان که تراکتور به عنوان نماینده ایران در آن حاضر است را چطور ادامه خواهد داد. سوم اینکه جام حذفی هم به مرحله یک‌چهارم نهایی رسیده و باید تعیین تکلیف شود و بهاروند هم اعلام کرد قهرمان آن باید تعیین شود. با در نظر گرفتن تمامی عوامل ذکر شده، سناریو‌های مختلفی برای آینده لیگ به ذهن می‌رسد.

با توجه به اینکه پس از فیفادی فروردین‌ماه تنها چیزی نزدیک به ۶ هفته زمان برای برگزاری و پایان لیگ‌های مختلف در سراسر دنیا باقی است، عملاً می‌توان برگزاری لیگ به طور عادی را منتفی دانست، چرا که به طور قطع زمانی برای سفر‌های پرتعداد تیم‌های مهمان و همچنین ریکاوری نخواهد بود، بنابراین به احتمال فراوان همه تیم‌ها باید خود را برای سناریو‌های دیگر آماده کنند.

یکی از تصمیماتی که در روز‌های اخیر نیز گمانه‌زنی‌های زیادی در رابطه با آن به گوش می‌رسد، احتمال بالای برگزاری لیگ به طور متمرکز به میزبانی یک یا دو شهر و در یک بازه فشرده است؛ مسئله‌ای که مدیرعامل پرسپولیس هم آن را پیشنهاد داده بود.  

در این صورت به احتمال فراوان تهران یا استان دیگری که در آن چند استادیوم استاندارد وجود داشته باشد، به عنوان میزبان متمرکز ادامه رقابت‌ها معرفی خواهد شد. در این صورت، هم لیگ برتر به پایان خود خواهد رسید، هم جام حذفی می‌تواند به سرانجام برسد و از همه مهم‌تر اینکه با انجام تمام مسابقات از اواسط فروردین تا اواخر اردیبهشت، لطمه خاصی به برنامه‌های تیم ملی نیز وارد نمی‌شود و ملی‌پوشان هم می‌توانند با آمادگی نسبتا مطلوب و قرارگیری در شرایط بازی به آمریکا اعزام شوند.

البته این سناریو مشکلات و چالش‌های بزرگی را پیش‌رو خواهد داشت. توانایی میزبان برای اقامت و دراختیار گذاشتن امکانات مناسب برای ۱۶ باشگاه و همچنین فشردگی و احتمال وقوع مصدومیت‌های جدی، ۲ معضل جدی این تصمیم هستند. ضمناً آیا اصلاً شهری پیدا خواهد شد که ۲ یا ۳ استادیوم ایده‌آل و چندین زمین تمرین مختلف را بتواند فراهم کند؟ حتی تهران هم در شرایط کنونی وضعیت مناسبی ندارد و تنها ورزشگاه شهید دستگردی (پاس) و شهر قدس توانایی میزبانی از مسابقات لیگ برتر را دارند؛ آن هم در شرایطی که چمن هر ۲ حال و روز خوشی ندارد و نیاز به استراحت و رسیدگی مداوم نیز دارند. قطعاً چمن شهر قدس پاسخگوی برگزاری ۴ بازی در یک روز، آن هم هفته‌ای ۲ بار را ندارد و در صورت انجام چنین کاری عملاً شخم خواهد خورد. نحوه اضافه شدن بازیکنان و مربیان خارجی و همچنین نبود زمان کافی برای آماده‌سازی مجدد تیم‌ها و کمبود جلسات تمرینی کافی نیز دیگر موانع این سناریو هستند.  

در حالتی مشابه و با توجه به اینکه بهاروند به میزبانی متمرکز با حضور چند شهر مختلف نیز اشاره کرده بود، شاید دو شهر به عنوان میزبانان متمرکز انتخاب شوند؛ برای مثال اصفهان که ورزشگاه نقش‌جهان و فولادشهر را در اختیار دارد با همراهی تهران؛ شاید هم قزوین که ورزشگاه استاندارد سردار آزادگان را در اختیار دارد و از لحاظ مسافت و فاصله نیز به تهران نزدیک است. البته این تصمیم نیز چندان راحت نیست چرا که در این صورت سفر تیم‌ها بین ۲ شهر و در دسترس بودن اتوبوس یا پرواز‌های متعدد بین ۲ شهر انتخاب شده خود معضل بزرگی است. همچنین یک برنامه‌ریزی دقیق نیز برای هماهنگی کامل مسابقات بین ۲ شهر نیاز است.

از سوی دیگر نکته‌ای ک حتما باید به آن توجه شود، لزوم حتمی پایان مسابقات پیش از هفته آخر اردیبهشت‌ماه جهت تشکیل اردوی تیم ملی پیش از جام جهانی است. ضمناً تراکتور هم به احتمال فراوان برای رقابت آسیایی خود باید ایران را ترک کند و حداقل یک یا دو هفته مسابقات برنامه‌ریزس را از دست می‌دهد و چند بازی معوقه رخ خواهد داد. همچنین برگزاری ۷ هفته فشرده با فاصله نزدیک بدون شک علاوه بر خستگی جسمانی و ریسک بالای مصدومیت، ممکن است باعث فرسایش روحی ملی‌پوشان در آستانه حضور در ویترین ۴ ساله فوتبال دنیا شود.

در نهایت باید دید تصمیم‌گیرندگان فدراسیون فوتبال، سازمان لیگ و مدیران تیم‌های لیگ برتری در روز‌های آینده و هفته‌های پیش‌رو در جلسات خود به چه نتایجی خواهند رسید و فصل را چگونه خاتمه خواهند داد. تصمیم‌گیری درست برای همه عوامل موجود، طوری‌که باشگاه‌ها آسیب نبینند و وجهه بین‌المللی فوتبال ایران نیز حفظ شود، مهم‌ترین نکته‌ایست که باید در شرایط کنونی در نظر گرفته شود.

انتهای پیام/