سرنوشت لیگ برتر در ابهام؛ پایانِ باز یا برگزاری فشرده و متمرکز؟

ادامه مسابقات لیگ برتر فوتبال تبدیل به یک ابهام بزرگ شده است. پس از تجاوز نظامی آمریکا و رژیم صهیونیستی به خاک کشورمان، تمامی لیگ‌های حرفه‌ای ورزش‌های مختلف از جمله فوتبال تا اطلاع ثانوی به حالت تعلیق درآمد.

این اتفاق در حالی رخ داد که فوتبال به عنوان محبوب‌ترین و موردتوجه‌ترین رشته ورزشی در ایران یکی از داغ‌ترین و حساس‌ترین فصول تاریخ خود را تجربه می‌کرد، حمله ناگهانی و جنگ تحمیلی آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران باعث شد تا تمامی مسابقات فوتبال حرفه‌ای در تمام سطوح موقتاً لغو شود. با این تفسیر نحوه برگزاری هفته‌های باقی‌مانده به یک کلاف پیچیده تبدیل شده است؛ آن‌هم در ماه‌های منتهی به مهم‌ترین رویداد فوتبالی دنیا یعنی جام جهانی ۲۰۲۶.

با درنظر گرفتن شرایط و اتفاقاتی که به طور ناخواسته به‌وقوع پیوسته‌اند، چند روزی است که چند سناریو مختلف درباره نحوه برگزاری ادامه مسابقات مطرح شده است. در تلخ‌ترین و شاید بدترین حالت، احتمال دارد با طولانی شدن روند جنگ تحمیلی به دلایلی چون نبود امنیت، غیبت خارجی‌ها، تقویم فشرده مسابقات بین‌المللی و از همه مهم‌تر کمبود وقت، این فصل از مسابقات لیگ برتر ناتمام و نیمه‌کاره به پایان برسد. در این صورت قصه جذاب قهرمانی لیگ بیست‌وپنجم پایانی باز خواهد داشت. سرنوشت تیم‌های صعود و سقوط کننده نیز به احتمال فراوان با انجام مسابقات پلی‌آف بین ۲ تیم پایین جدول لیگ برتر و ۲ تیم صدرنشین لیگ یک مشخص خواهد شد؛ هرچند احتمال برگزاری فصل آینده با حضور ۱۸ تیم نیز وجود دارد.

البته تصمیم‌گیری در این رابطه نیز چندان راحت نیست؛ چرا که این سناریو افزون بر اینکه لیگ را عملا نیمه‌کاره و بی‌نتیجه رها می‌کند به عوامل دیگری نیز بستگی دارد. ابتدا اینکه تیم ملی در جام جهانی شرکت خواهد کرد یا خیر. دوم اینکه AFC ادامه مسابقات فصل جاری لیگ نخبگان که تراکتور به عنوان نماینده ایران در آن حاضر است را چگونه برگزار می‌کند. سوم اینکه جام حذفی هم به مرحله یک‌چهارم نهایی رسیده و باید تعیین تکلیف شود. با در نظر گرفتن تمامی فاکتور‌های ذکر شده، سناریو‌های دیگری نیز برای ادامه مسابقات محتملند.

یکی از تصمیماتی که در روز‌های اخیر نیز گمانه‌زنی‌های زیادی در رابطه با آن به گوش می‌رسد، احتمال بالای برگزاری لیگ به طور متمرکز به میزبانی یک شهر و در یک بازه فشرده است؛ مسئله‌ای که مدیرعامل پرسپولیس هم آن را پیشنهاد داده بود. در این صورت به احتمال فراوان تهران یا استان دیگری که در آن چند استادیوم استاندارد وجود داشته باشد، به عنوان میزبان متمرکز ادامه رقابت‌ها معرفی خواهد شد. در این صورت، هم لیگ برتر به پایان خود خواهد رسید، هم جام حذفی می‌تواند به سرانجام برسد و از همه مهم‌تر اینکه با انجام تمام مسابقات از اواسط فروردین تا اواخر اردیبهشت، لطمه خاصی به برنامه‌های تیم ملی نیز وارد نمی‌شود و ملی‌پوشان هم می‌توانند با آمادگی نسبتا مطلوب و قرارگیری در شرایط بازی به آمریکا اعزام شوند.

البته این سناریو مشکلات و چالش‌های بزرگی را پیش‌رو خواهد داشت. توانایی میزبان برای اقامت و دراختیار گذاشتن امکانات مناسب برای ۱۶ باشگاه و همچنین فشردگی و احتمال وقوع مصدومیت‌های جدی، ۲ معضل جدی این تصمیم هستند. ضمناً آیا اصلا شهری پیدا خواهد شد که ۲ یا ۳ استادیوم ایده‌آل و چندین زمین تمرین مختلف را بتواند فراهم کند؟ حتی تهران هم در شرایط کنونی وضعیت مناسبی ندارد و تنها ورزشگاه شهید دستگردی (پاس) و شهر قدس توانایی میزبانی از مسابقات لیگ برتر را دارند؛ آن هم در شرایطی که چمن هر ۲ حال و روز خوشی ندارد و نیاز به استراحت و رسیدگی مداوم نیز دارند. قطعاً چمن شهر قدس ظرفیت برگزاری ۴ بازی در یک روز، آن هم هفته‌ای ۲ بار را ندارد و در صورت انجام چنین کاری عملاً شخم خواهد خورد. نحوه اضافه شدن بازیکنان و مربیان خارجی و همچنین نبود زمان کافی برای آماده‌سازی مجدد تیم‌ها و کمبود جلسات تمرینی کافی نیز دیگر موانع این سناریو هستند.

در نهایت باید دید تصمیم‌گیرندگان فدراسیون فوتبال، سازمان لیگ و مدیران تیم‌های لیگ برتری در روز‌های آینده و هفته‌های پیش‌رو در جلسات خود به چه نتایجی خواهند رسید و فصل را چگونه خاتمه خواهند داد. تصمیم‌گیری درست برای همه عوامل موجود، طوری‌که باشگاه‌ها اسیب نبینند و وجهه بین‌المللی فوتبال ایران نیز حفظ شود، مهم‌ترین نکته‌ای است که باید در شرایط کنونی در نظر گرفته شود.

انتهای پیام/