اطلاعیه آموزشی شماره ۲۹: «حمایت از کودکان و بزرگسالان دارای اوتیسم در شرایط بحرانی و جنگ»
افراد دارای اوتیسم دنیا را متفاوتتر و شدیدتر از ما تجربه میکنند. صدای آژیر یا انفجار برای آنها نه فقط ترسناک، بلکه دردناک است. راهای ویژه برای ایجاد آرامش برای آنها وجود دارد.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی جمعیت هلال احمر؛ با رعایت این استانداردهای جهانی، امنیت برای کودکان اوتیسم را می توان تأمین کرد:
۱. کاهش محرکهای حسی:
صداهای ناگهانی میتواند باعث «فروپاشی عصبی» (Meltdown) شود. حتماً از هدفونهای حذف نویز (Noise-canceling) یا گوشگیرهای نرم استفاده کنید. اگر در پناهگاه هستید، گوشههای دنجتر و کمنورتر را برای نشستن آنها انتخاب کنید.
۲. استفاده از «داستانهای تصویری»:
افراد اوتیستیک با تصاویر بهتر ارتباط میگیرند. به جای توضیحات کلامی طولانی، با چند نقاشی ساده مراحل پناه گرفتن را نشان دهید: (عکس خانه، عکس پناهگاه، عکس نشستن کنار مادر). این کار ابهام و ترس از مجهول را کاهش میدهد.
۳. کیف حسی (Sensory Bag) آماده داشته باشید:
وسایلی که به آنها آرامش میدهد (مثل فیجت، خمیر بازی، یک تکه پارچه نرم، یا اسباببازی که میچرخد) را همیشه همراه داشته باشید. این اشیاء به آنها کمک میکند تا روی حس لامسه تمرکز کنند و از هجوم صداهای محیطی دور شوند.
۴. پذیرش رفتارهای تکراری (Stimming):
اگر کودک شروع به تکان دادن دستها، راک کردن (عقب و جلو رفتن) یا زمزمه کردن کرد، هرگز مانع او نشوید. این رفتارها مکانیسم دفاعی بدن او برای تخلیه فشار عصبی و رسیدن به آرامش است.
۵. کارت شناسایی و اطلاعات تماس:
یک دستبند یا کارت به گردن یا لباس او متصل کنید که روی آن نوشته شده باشد: «دارای اختلال اوتیسم - ممکن است صحبت نکند» به همراه شماره تماس ضروری. در شلوغیها این کارت حیاتی است.
۶. ثبات در رژیم غذایی:
تغییر ناگهانی نوع غذا برای این افراد بسیار تنشزاست. سعی کنید در مدت زمان جنگ، همان خوراکیهایی را تهیه کنید که به آنها عادت دارند (حتی اگر تنقلات ساده باشد).
۷. لحن کوتاه و مستقیم:
در زمان خطر، از جملات طولانی استفاده نکنید. به جای «عزیزم بیا بریم پایین، چون ممکنه خطرناک باشه»، فقط بگویید: «کفش بپوش. بریم پایین.» دستورات کوتاه و واضح، پردازش ذهنی را برای آنها آسانتر میکند.
یادآوری برای مراقبان: اگر فرد دچار فروپاشی (جیغ کشیدن یا گریه شدید) شد، خونسرد بمانید، محیط را تا حد امکان ساکت کنید و فقط مراقب باشید به خودش آسیب نزند. او به زمان نیاز دارد تا سیستم عصبیاش دوباره به تعادل برسد.
یک نکته تخصصی:
اگر کودک شما به نور حساس است، همراه داشتن یک عینک آفتابی تیره در کیف نجات میتواند در محیطهای پرنور یا زمان استفاده از چراغقوههای تند، به او کمک شایانی کند.
انتهای پیام/
ارسال دیدگاه
دیدگاهتان را بنویسید
نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخشهای موردنیاز علامتگذاری شدهاند *