دانستنی‌هایی درباره سندرم تونل کارپ

به گزارش گروه فضای مجازی ، سندرم تونل کارپ می‌تواند موجب بی حسی، سوزن سوزن شدن، و سوزش در انگشتان، مچ دست ها، و حتی بازو‌ها شود.

درمان سندرم تونل کارپ به اندازه کافی موثر است تا به طور بالقوه مشکلی که زمینه ساز این سندرم می‌شود را بهبود ببخشد. در ادامه هر آن چه باید درباره سندرم تونل کارپ بدانید از جمله چگونگی درمان آن ارائه شده است.

سندرم تونل کارپ با یک عصب در ارتباط است.

عصب میانی (مدیان)، که از ساعد تا انگشتان شست، اشاره، وسط، و بخشی از انگشت حلقه ادامه دارد، درون کانالی که به نام تونل کارپ شناخته می‌شود قرار دارد. هنگامی که جریان خون کافی به عصب میانی نمی‌رسد، احساس درد در دست و سوزن سوزن شدن و بی حسی شکل می‌گیرد.

به طور خاص، زمانی که از دست‌های خود برای کار‌هایی مانند رانندگی و صحبت کردن با تلفن استفاده می‌کنید، احتمال شکل گیری این علائم بیشتر می‌شود و برای خلاص شدن از احساس ایجاد شده ممکن است به تکان دادن غیر ارادی دست وادار شوید. علائم سندرم تونل کارپ ممکن است به طور خاص هنگام شب موجب آزار شما شده و از خواب بیدارتان کنند.

تایپ کردن مداوم مقصر اصلی ابتلا به سندرم تونل کارپ نیست.

اگرچه کارشناسان تاکنون به یک دلیل واحد که زمینه ساز سندرم تونل کارپ می‌شود، اشاره نداشته اند، عوامل خطرآفرین مختلفی در این زمینه وجود دارند. یکی از آن‌ها تنگی تونل کارپ هنگام تولد است، که به طور بالقوه ژنتیک در آن نقش دارد. ایجاد تورم و اعمال فشار بر تونل کارپ به دلایل مختلف مانند افزایش وزن، احتباس مایع، التهاب یا مکانیزم‌های دیگر به واسطه شرایط سلامت مانند بارداری، یائسگی، دیابت، چاقی، و آرتریت روماتوئید نیز می‌توانند به سندرم تونل کارپ منجر شوند.

به نظر نمی‌رسد انجام کار‌های تکراری مانند تایپ کردن دلیل اصلی ابتلا به این سندرم باشند، اما اگر مستعد ابتلا باشید ممکن است در شکل گیری آن نقش داشته باشند.

در صورت کنترل نکردن پیشرفت سندرم تونل کارپ، این شرایط می‌تواند به آسیب عصبی دائمی منجر شود. اما در صورت رسیدگی به موقع، قابل درمان است.

علائم سندرم تونل کارپ ممکن است ظاهر شده و از بین بروند، یا در زمان‌هایی مشخص شما را بیشتر آزار دهند، اما این شرایط با گذشت زمان و در صورت عدم درمان مناسب وضعیت وخیم‌تری به خود خواهد گرفت. در موارد استثنا اگر موضوعی خاص موجب سندرم تونل کارپ شده و سپس این شرایط برطرف شود، سندرم بهبود می‌یابد مانند زمانی که سندرم تونل کارپ به واسطه افزایش وزن طی دوران بارداری شکل گرفته و پس از تولد نوزاد و کاهش وزن بهبود می‌یابد.

اگر فکر می‌کنید به سندرم تونل کارپ مبتلا هستید به پزشک مراجعه کنید تا بررسی دقیقی در این زمینه صورت بگیرد. پس از تشخیص بیماری و بر اساس شدت علائم، برنامه درمانی مناسب شما توسط پزشک ارائه خواهد شد.

نخستین خط دفاعی به طور معمول استفاده از دارو‌های ضد درد، مانند دارو‌های ضد التهابی غیر استروئیدی است.

اساسا دو گزینه برای درمان سندرم تونل کارپ وجود دارند. شما می‌تواند تورم اطراف عصب میانیرا کاهش دهید یا می‌توانید کانال اطراف آن را بزرگتر کنید. دارو‌های ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs) می‌توانند تورمی که بر عصب میانی فشار وارد می‌کند را کاهش دهند. البته این گزینه‌ای موقتی است و راه حلی بلند مدت محسوب نمی‌شود.

شما می‌توانید استفاده از کمپرس سرد برای تسکین شرایط را مد نظر قرار دهید.

دمای سرد می‌تواند به کاهش التهاب اطراف عصب میانی و تسکین درد مرتبط با سندرم تونل کارپ کمک کند. بر همین اساس، استفاده از کمپرس سرد برای ۱۰ تا ۱۵ دقیقه، برداشتن کمپرس سرد برای ۳۰ تا ۴۰ دقیقه و استفاده مجدد از آن برای ۱۰ تا ۱۵ دیگر توصیه می‌شود. استفاده طولانی مدت از کمپرس سرد می‌تواند به پوست آسیب زده و جریان خون را کاهش دهد.

سطح بعدی درمان شامل استفاده از آتل مچ دست هنگام شب می‌شود.

آتل به ثابت نگه داشتن دست و حصول اطمینان از خم نکردن مچ دست هنگام خواب کمک می‌کند. هنگام روز و زمانی که آگاه هستید نیازی به استفاده از آتل برای بی حرکت کردن مچ دست نیست، اما هنگام خواب این احتمال افزایش می‌یابد. این شرایط می‌تواند سندرم تونل کارپ را شعله ور کرده و موجب بیدار شدن شما از خواب شود.

اگر به سندرم تونل کارپ مبتلا هستید با پزشک خود درباره نیاز به استفاده از آتل صحبت کنید. اگر پس از شش تا هشت هفته استفاده از آتل علائم سندرم تونل کارپ تسکین نیافتند زمان مد نظر قرار دادن اقداماتی تهاجمی‌تر فرا رسیده است.

پزشک شما ممکن است درمان با کورتیکواستروئید را توصیه کند، که می‌تواند در تسکین التهاب بسیار موثر باشد.

تزریق مقدار اندکی از یک کورتیکواستروئید ضد التهاب اطراف تونل کارپ می‌تواند به بهبود علائم کمک کند. از این طریق دارو مستقیم در اطراف عصب تزریق می‌شود و روشی فوق العاده موثر است.

در موارد کمتر پیشرفته سندرم تونل کارپ، تزریق کورتیکواستروئید می‌تواند اغلب موجب درمان این شرایط شود. در موارد پیشرفته‌تر نیز این کار می‌تواند مفید باشد، زیرا تسکین علائم برای چند ماه را به همراه دارد. در صورتی که عمل جراحی گزینه مورد علاقه شما نیست یا توانایی انجام آن را ندارید و علائم بیماری با روش‌هایی مانند استفاده از آتل بهبود نمی‌یابند، تزریق کورتیکواستروئید می‌تواند مفید باشد.

عمل جراحی آخرین گزینه برای درمان سندرم تونل کارپ است و می‌تواند بسیار موفق باشد.

عمل جراحی به منظور ایجاد فضای بیشتر در اطراف عصب میانی از طریق برش رباطی که بر عصب فشار وارد می‌کند، صورت می‌گیرد.

عمل جراحی می‌تواند آندوسکوپی باشد، که طی آن برش کوچکی ایجاد می‌شود تا ابزاری به نام آندوسکوپ برای انجام عمل جراحی استفاده شود و یا عمل جراحی باز باشد که شامل برش‌های بزرگتر در حدود دو اینچ (پنج سانتیمتر) می‌شود. عمل جراحی به طور معمول زیر بیهوشی سبک یا بی حسی انجام می‌شود و حدود ۲۰ دقیقه زمان می‌برد.

پس از عمل جراحی علائم سندرم تونل کارپ می‌توانند به طور کامل از بین بروند، اما ممکن است درد خفیف را برای چند ماه احساس کنید. همچنین، شما ممکن است کاهش در قدرت پنجه خود را تجربه کنید که به طور معمول با گذشت زمان بهبود می‌یابد. بیشتر افراد پس از گذشت یک یا دو روز می‌توانند رانندگی کنند، اگرچه ممکن است نیاز داشته باشید روتین‌های کاری و سبک زندگی خود را برای چند هفته بر اساس روند بهبودی تنظیم کنید.

راهبرد‌های کمی برای پیشگیری از سندرم تونل کارپ وجود دارند و هیچ کدام شامل کنار گذاشتن صفحه کلید نمی‌شوند.

اگر برای چند ساعت در روز مجبور هستید تا کار‌های تکراری را با دست‌های خود انجام دهید، وقت‌های استراحت کوتاه می‌توانند به پیشگیری از فرسودگی مچ و درد دست کمک کنند. پس از هر یک یا دو ساعت کار یک استراحت ۵ تا ۱۰ دقیقه‌ای به خود بدهید. اگر به طور مداوم از دست‌های خود استفاده می‌کنید، همانند هر بخش دیگر بدن به آن‌ها فرصت استراحت بدهید.

طی این وقت‌های استراحت می‌توانید انجام چند حرکت کششی سبک برای پیشگیری از تحت فشار قرار گرفتن انگشتان، دست‌ها و مچ‌ها را نیز انجام دهید.

 

منبع:عصر ایران

 

 

: انتشار مطالب و اخبار تحلیلی سایر رسانه های داخلی و خارجی لزوماً به معنای تایید محتوای آن نیست و صرفاً جهت اطلاع کاربران از فضای رسانه ای منتشر می شود.