خاطرهبازی با تلویزیون دهه شصت+عکس
: کتاب دههشصتیها (نوستالژی تلویزیون در دهه 1360) منتشر شد. علی شیرازی، نویسنده، روزنامهنگار، منتقد سینما و تلویزیون و پژوهشگر موسیقی که تجربیاتی هم در آوازخوانی سنتی دارد، این کتاب را براساس خاطرات و مشاهداتش از برنامههای تلویزیونی دهه 60 به رشته تحریر درآورده است.
به گزارش البته جنس این خاطرهها بیشتر سینمایی است تا تلویزیونی، چرا که علاقه و نوستالژیهای نویسنده بیشتر از این نظر در کتاب برجسته شده است.
در بخشی از این کتاب می خوانیم:
«سینمای ایران پس از سالهای 1362، زندگی تازهای را تجربه کرد. در ابتدای این دورهی نو، انگار تقدیر سینما و تلویزیونِ داخلی تا حدی به هم گره خورده بود؛ بهویژه آنکه تلویزیون، ابتدا بازیگران و عوامل فنی و هنری زیادی را به سینمای جدید ایران معرفی کرد و در سالهای بعد نیز متقابلاً سینما، گروهی را روانه کار و فعالیت در عرصه سریالسازی و برنامههای مختلف تلویزیونی کرد. این رویه، البته گاه با سرعتهایی متفاوت و به شکل متقابل، هنوز هم بهنوعی ادامه دارد. هرچند که متولیان صدا و سیما تقریباً هیچگاه حمایتی همهجانبه و همیشگی از سینمای داخلی نکردهاند. با وجود این، «سفیر» نخستین تولید مطرح و پرفروش در دوران جدید سینمای ایران، فیلمی بود که با کمکهای فراوان (و شاید یکجانبه و بدون چشمداشتِ) مسئولان وقت تلویزیون در ایران، توانست به موفقیت دست پیدا کند...»
در بخش دیگری از کتاب علایق نویسنده به سینمای کمدی رخ مینمایاند: «از نخستین سال تغییر نام «رادیو تلویزیون» به «صدا و سیما» در سال اول بعد از پیروزی انقلاب، مدیران و تماشاگران تلویزیون، بهموازات هم توفیقی اجباری در آشنایی با شاهکارهای مهم این سینما را درک کردند و از سر گذراندند. ماجرا از این قرار بود که متولیان تلویزیون در برهوت کمفیلمی و اصلاً بیفیلمی، چاره را در رویکرد به برخی آثار سینمای کمدی کلاسیک دیدند. بدینترتیب ظرف مدتی کوتاه، پخش بهنسبت مرتب و سر وقت این فیلمها برای بینندگان و کارکنان تلویزیون بهشکل عادتی مألوف و دلپذیر درآمد. رویهای که حالا نوستالژیک مینماید و چند تا از بهترین خاطرههای دو سه نسل ازفیلمبینان حرفهای را در ایران شکل بخشیده و با حسرت و گفتن «یادش به خیر» آن را به یاد میآورند و نقل میکنند...
آن تعداد از آثار صامت سینمای کمدی کلاسیک، جزو نخستین سری یا مجموعه از بین فیلمهایی بود که به کنداکتور پخش تلویزیون در سالهای پس از انقلاب راه یافت، فیلمهایی که در آنها بیشتر، نام و چهره چارلی چاپلین و هارولد لوید بهعنوان بازیگر به چشم میخورد (البته در مورد چاپلین؛ حتماً میدانیم که فیلمساز بزرگی هم بود). به جز این دو، معدودی از آثار باستر کیتون هم نمایش داده میشد.
اما بهراستی علت اصلی و واقعی رویکرد تصمیمگیران پخش به این فیلمها چه بود؟ در واقع، سینمای کمدی صامت و سیاه و سفید که تعدادی از برجستهترین و مشهورترین آثارش در آن سالها پخش شد (و تکرار همانها تا سالها بعد ادامه یافت) از نظر بسیاری یک سینمای «معصومانه» بود...»
هنرجویی نزد کارگردان "خرس"
شیرازی متولد سال 1350 در شهرری است. او از سال 1360 با حضور در کلاسهای فیلمسازی کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان آموختن سینما را زیر نظر خسرو معصومی شروع کرد. در ادامه به علت علاقهای که به موسیقی اصیل ایرانی داشت در محضر استادانی چون شاپور رحیمی، رضا رضایی پایور، کمال عباسی، کریم صالح عظیمی و محسن کرامتی به فراگیری آواز پرداخت. شیرازی کار مطبوعاتیاش را از دهه 1370 شروع کرد و تا کنون با روزنامههای همشهری، جام جم، اطلاعات، تهران امروز، صبا بههمراه مجلههایی مثل امید فردا، ماهور، مقام موسیقایی و همچنین سایت تاریخ شفاهی و خبرگزاری میراث فرهنگی همکاری کرده است. او در سالهای اخیر فعالیتش را بیشتر بر ماهنامه سینمایی فیلم و «هنر موسیقی» متمرکز کرده است.
کتاب دههشصتیها که انتشارات ادریس آن را در قطع وزیری، 208 صفحه و با جلد شمیز به قیمت 12 هزار تومان منتشر کرده در 29 فصل تدوین شده که هر بخش به موضوعی از برنامههای تلویزیون (با محوریت آثار نمایشی و دراماتیک) اختصاص یافته است. نویسنده در مقدمه کتابش قول داده که به زودی جلدهای بعدی را هم آماده و روانه بازار نشر کند. هرچند که خبر میرسد به جز این مجموعه، کتابهای دیگری هم از او در راه است: موسیقی فیلم ایرانی، سینمای کمدی در ایران، آخرین آواز و شرح حال چند سینماگر.
به هر حال باید چشمانتظار ماند و دید با اوضاع سخت این سالهای بازار کتاب در ایران و تنگنایی که حتی ناشران حرفهای و کارکشته نیز با آن دست به گریبان هستند، کتاب خاطرهانگیز علی شیرازی با موضوع جذاب و مد روزش چه سرنوشتی پیدا میکند و تا چه حد با اقبال مواجه میشود.