او که به هنر سرافراز شد

: حکیم فردوسی مدتها در جستجوی ماده داستانی لازم برای سرایش شاهنامه بود و پس از یافتن دستمایه اصلی داستانهای شاهنامه، نزدیک به سی سال از بهترین ایام زندگی خود را وقف سرایش این کار کرد.

به گزارش امروز سالگرد تولد حکیم فردوسی است. حکیم فردوسی از همان ابتدای کار که به کسب علم و دانش پرداخت، به خواندن داستان هم علاقمند شد و مخصوصاً به تاریخ و اطلاعات مربوط به گذشته ایران عشق می ورزید. مردی که سنگ بنای همین علاقه به داستانهای کهن بود که او را به فکر به نظم در آوردن شاهنامه انداخت.

چنان که از گفته خود او در شاهنامه بر می آید، مدتها در جستجوی ماده داستانی لازم برای سرایش این کتاب بوده است و پس از یافتن دستمایه اصلی داستانهای شاهنامه، نزدیک به سی سال از بهترین ایام زندگی خود را وقف این کار کرد.
او خود می گوید:

بسی رنج بردم بدین سال سی
عجم زنده کردم بدین پارسی

شاهنامه نه فقط بزرگ ترین و پرمایه ترین مجموعه شعر است که از عهد سامانی و غزنوی به یادگار مانده است بلکه مهمترین سند عظمت زبان فارسی و بارزترین مظهر شکوه و رونق فرهنگ و تمدن ایران قدیم و خزانه لغت و گنجینه ادبـیات فارسی است.

فردوسی طبعی لطیف داشته، سخنش از طعنه و هجو و دروغ و تملق خالی بود و تا می توانست الفاظ ناشایست و کلمات دور از اخلاق بکار نمی برد.

فردوسی در سال 370 یا 371 به نظم در آوردن شاهنامه را آغاز کرد . تاریخ وفاتش را بعضی 411 و برخی 416 هجری قمری نوشته اند. فردوسی را در شهر طوس، در باغی که متعلق به خودش بود، به خاک سپردند.