ولایت شأنی فراتر از حکومت دارد که رقم زننده‌ سعادت جامعه است

: پژوهشگر تاریخ اسلام گفت: شیعه معتقد است که تعیین امام به دست خداست و در غدیر پیامبر فقط علی (ع) را معرفی کرد و انتخاب او توسط خدا انجام شده بود و این در حالی است که در تسنن اعتقاد به چیز دیگری است.

به گزارش محمدحسین رجبی‌دوانی عضو هیئت علمی دانشگاه امام حسین(ع) با بیان اینکه ولایت شانی فراتر از حکومت دارد که رقم زننده‌ی سعادت جامعه است گفت: در پرتو ولایت رشد فرد و جامعه پیش می‎رود در حالی که حکومت به چنین چیزی کار ندارد. خداوند می‎فرماید: «وَاعْتَصِمُواْ بِحَبْلِ اللّهِ جَمِیعًا وَلاَ تَفَرَّقُواْ» در این آیه منظور از حبل همان ولایت است. مقام معظم رهبری در یکی از سخنرانی‌هایش به موضوع ولایت اشاره می‎کنند و می‎فرمایند غدیر می‎توانست محور وحدت امت اسلام باشد. اگر به پیام غدیر توجه می‎شد این وحدت شکل می‎گرفت. در حقیقت ولایت لطف خداوند بود که اسلام بعد از پیامبر رها نشد.در نگاه دیگر امامت لطف خداوند است. امامت همچون نبوت یک واجب عقلی است که البته بسیاری از فرقه‌ها معتقدند که امامت واجب شرعی است و آن را جزو فروع دین می‌دانند.

رجبی دوانی به رد این ادعا پرداخت و گفت: اگر امامت واجب شرعی است و جزو فروع دین حساب می‌شود، چرا برخلاف سایر فروع دین هیچ احکامی برای آن تعریف نشده است و پیامبر هیچ سفارشی برای آن نداشته است؟ همچنین راجع به هیچ موضوعی در اسلام به جز امامت خون ریخته نشد. درباره‌ی کدام فروع دین خون ریخته شده است؟
وی همچنین خاطرنشان کرد: شیعه معتقد است که تعیین امام به دست خداست و در غدیر پیامبر فقط علی (ع) را معرفی کرد و انتخاب او توسط خدا انجام شده بود و این در حالی است که در تسنن اعتقاد به چیز دیگری است.

این پژوهشگر تاریخ اسلام در پایان گفت: علت اصلی بدبختی‎ها پشت کردن جامعه مسلمین به ولایت اهل بیت (ع) بود. زمانی که ولایت در جایگاه الهی خود قرار نگرفت، اسلام بیشترین ضربه را دید. ولایت مساوی حکومت و سلطنت نیست بلکه فراتر از این موضوعات است، البته یکی از شئونات آن حکومت بر مردم نیز است. خداوند برای خود از کلمه ولایت استفاده می‌کند چرا که حکومت صرف بر انسان‌ها در شان خدا نیست بلکه او بر تمام انسان‌ها ولایت دارد و این موضوع به این دلیل است که او در اصل صاحب انسان است و بعد از او نیز رسول‌اکرم(ص) و حضرت علی(ع) بر انسان‌ها ولایت دارند. البته خیلی‌ها تلاش کردند که فضیلت‌های امام علی(ع) را به خود نسبت دهند به گونه‌ای که حتی سعی کردند تولد استثنایی ایشان در کعبه را نیز به دیگران نسبت دهند.