یک کارگردان در گفت‌و‌گو با میزان: دیگر با کسانی که در «جنگ تحمیلی رمضان» سکوت کردند، کار نمی‌کنم

سیدمحمد حسینی، کارگردان اپیزود «نگاه» از مجموعه نمایشی «سرو، سپید، سرخ»، در گفت‌وگو با میزان درباره جزئیات این اثر و دیدگاه‌های خود در فضای هنری و اجتماعی کشور در خلال جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران صحبت کرد. 

حسینی در ابتدا درباره نحوه حضور خود در این پروژه گفت: آقای موحد این کار مربوط به جنگ رمضان را شروع کردند و تعدادی از هنرمندان را برای ایده‌پردازی دعوت کردند که خدا را شکر من هم در آن جمع بودم. 

وی درباره داستان اپیزود «نگاه» توضیح داد: داستان فیلم درباره یک عکاس است که در اغتشاشات ۱۸ و ۱۹ دی دستگیر می‌شود و با قید وثیقه بیرون می‌آید. به خاطر مسائل امنیتی او را از روزنامه اخراج می‌کنند. در ایام جنگ رمضان در مسیر برگشت به خانه صدای اصابت و انفجار می‌شنود و می‌رود که در صحنه عکاسی کند، اما مأموران امنیتی دستگیرش می‌کنند. 

این کارگردان خاطرنشان کرد: جلوتر که می‌رویم متوجه می‌شویم آن عکاس یک عکس خیلی مهم از صحنه‌هایی دارد که به نیروهای امنیتی کمک می‌کند بتوانند آدمی را که زیر آوار است دستگیر کنند. این کلیت داستان است. 

حسینی درباره انتخاب بازیگران اظهار کرد: ترجیح من این بود با بچه‌هایی کار کنم که قبلاً با آن‌ها همکاری داشتم. به نظر من این رفاقت باعث می‌شود سریع به اتفاق خوب برسیم. خدا را شکر می‌کنم که این روزها مردم بیشتر تلویزیون می‌ببینند زیرا بهترین فرصت برای دیده شدن بچه‌هایی است که در این سال‌های اخیر کار می‌کنند. 

وی درباره پروژه بعدی خود گفت: یک سریالی برای شبکه خانگی دارم که در مرحله پیش تولید است به نام «قاضی مقدس». ان‌شاءالله تیر ماه شروع می‌کنیم و در یک پلتفرم پخش می‌شود. موضوعش قضایی است؛ درباره قاضی و بازپرس‌هایی که وارد پرونده‌های امنیتی و روزهای جنگ می‌شوند. یک سرش هم به جنگ می‌خورد. 

حسینی در پاسخ به سوالی درباره تأثیر شکاف اجتماعی پس از اغتشاشات دی‌ماه بر جامعه امروز بیان کرد: ما در فضایی هستیم که کشورمان در فضای کاملاً ملتهبی است. در جنگ ۱۲ روزه همه مردم متفق‌القول و متحد بودند، اما متأسفانه بعد از آن یک شکاف ایجاد شد. من در مقام قضاوت نیستم که بگویم حق با کی بوده، کاری به آن ندارم. ولی آدم‌هایی که شاید از روی لجاجت، شاید از روی ترس از اینکه توی جامعه‌ای هستند که قرار است فحش بخورند و بد و بیراه بشنوند، سکوت می‌کنند، در تنهایی خودشان می‌دانند که الان جمهوری اسلامی ایران، کشور خودمان، بچه‌هایی که شهید می‌شوند، نیروهای امنیتی و مردم عادی که شهید می‌شوند، قطعاً طرف حق هستند. 

وی با اشاره به مثال تعزیه ادامه داد: من یک تعبیری دارم. در تعزیه، کسی را داریم به اسم شمر که نقش مخالف را بازی می‌کند. او قطعاً به حقانیت امام حسین (ع) ایمان دارد، ولی نقش مخالف را می‌خواند. همان قدر که شمر در آخر تعزیه وقتی نوبت شهادت سیدالشهدا می‌رسد، گریه می‌کند، به نظر من در روزها یا ماه‌های آینده همه دوستانی که درای روزها همسو نبودند، یک جایی بالاخره با مردم همرنگ می‌شوند. 

حسینی درباره تفکیک مخالفت با جمهوری اسلامی و مخالفت با ایران تصریح کرد: این افراد می‌دانند حق با ایران است، حق با جمهوری اسلامی است. حتی اگر آمریکا یا اسرائیل بیاید توی خانه خودشان، باز هم فکر می‌کنند برای کمک آمده است. من نظری درباره اینها ندارم. بعضی آدم‌ها در حد نظر دادن هم نیستند که من بخواهم درباره‌شان صحبت کنم. آیندگان تصمیم می‌گیرند. مردم خیلی آگاه هستند و متوجه می‌شوند کی چه کاری کرده است. 

این کارگردان درباره عملکرد هنرمندان در اتفاقات اخیر گفت: خوشبختانه بالاخره فهمیدیم با کی طرف هستیم. کسانی که در این روزهای قبل از جنگ در شبکه خانگی، سینما و تلویزیون اتفاقات را رقم می‌زدند، اینجا یک فصل جدید باز کردند. حداقل کسی که سکوت می‌کند، به نظر من خود سکوتش یک کنش است. 

حسینی در پاسخ به این پرسش که آیا با هنرمندانی که سکوت کرده‌اند همکاری خواهد کرد، تأکید کرد: برای من آنقدر مهم بوده که در همین روزها منتظر نماندم جنگ تمام شود. کسانی با من همراه خواهند بود که حداقل دلشان برای ایران و جمهوری اسلامی ایران سوخته و سکوت نکردند. من با کسانی که سکوت کردند کار نمی‌کنم. همه توانم را می‌گذارم با کسانی کار کنم که حرف واحد داریم. بزرگترین مشترک همه آدم‌ها، هنرمند و غیرهنرمند، وطن است. 

وی درباره نقش سینما در ثبت واقعیت‌های جنگ بیان کرد: شاید کودکان ما صحنه‌های جنگ را از نزدیک ندیده باشند یا دو سه نسل جلوتر تجربه نکرده باشند. 

تنها راه ارتباط با مردم در روزهایی که جنگ روی سر مردم بود، سینما و مستند است. در تک‌تک خانه‌های مناطق بمباران شده، هزاران قصه وجود دارد. هوشمندی ما این است که قصه را چطور تعریف کنیم. در اپیزود خود من، ماجرای این است که یک مأمور امنیتی در فضای انفجار و شلوغی، یک متهم فراری و یک جاسوس را از زیر آوار بیرون می‌کشد. این خود جنگ است. 

نباید فقط ضعف را نشان دهیم، قدرتمندی خودمان را هم نشان دهیم. من از آقای جبلی درخواست کردم نگاه تلویزیون را با این کار ما جابه‌جا کنند. 

حسینی با نقد عملکرد مدیران فرهنگی گفت: متأسفانه در مورد جنگ ۱۲ روزه فیلم به اندازه کافی نداشتیم. نمی‌دانم واقعاً این ضعف به خاطرعدم همکاری مدیران بوده یا فیلمسازان. ما سعی کردیم در این جنگ رمضان داغ‌داغ همه مسائل را توضیح دهیم. امیدوارم مدیران درکشان بالاتر برود و فضا را بازتر کنند تا بی‌پرده‌تر قصه تعریف کنیم. 

وی یادآور شد: ما باید قصه‌ها را به گونه‌ای روایت کنیم که برای مردم کشش داشته باشد، در غیر این صورت مردم خودشان همه‌چیز را دیدند و برایشان جذابیتی ندارد. مثلا در مورد غزه یک زمانی من می‌خواستم پیشنهاد تولید یک کار را بدهم اما دیدیم هرچیزی را می‌خواهیم نشان دهیم مردم در فضای مجازی زنده دیده‌اند. 

این کارگردان در پایان ضمن اشاره به دیگر کارگردانان حاضر در پروژه گفت: ما سعی کردیم در پروژه «سرو، سپید، سرخ» هم هرکدام با یک نگاه به جنگ تحمیلی رمضان بپردازیم. 

انتهای پیام/