بارانِ سیاه جنایت؛ حمله به تاسیسات نفتی پایتخت مصداق اکوساید و جنایات محیط زیستی است

مرتضی عبدی حقوقدان و وکیل دادگستری در یادداشتی که در اختیار خبرگزاری میزان قرار داد نوشت: آنچه در شبِ بارانی تهران و البرز به وقوع پیوست، نه یک حمله نظامی متعارف، بلکه «پرده‌برداری از وقاحت نوین» و «تروریسم زیست‌محیطی سازمان‌یافته» توسط ایالات متحده آمریکا و رژیم صهیونیستی در منطقه بود. هدف قرار دادن همزمان سه شریان استراتژیک نفت خام در «شهران»، «شهر ری» و «فردیس کرج» آن هم در شرایط جوی بارانی، یک خطای محاسباتی نبود؛ بلکه یک «طراحی پلید» برای تبدیلِ بارانِ رحمت الهی به «سمّ مهلکِ اسیدی» و خفه کردن غیرنظامیان در زیر غبارِ مسمومِ کینه بود.

به عنوان وکیل متخصص در حوزه حقوق و دعاوی  بین‌الملل، بر این باورم که این اقدام فراتر از تخریب زیرساخت، یک «جنایت علیه بشریت» با ابزار محیط‌زیست است که وجدان نیمه‌جانِ حقوق ملل را به مبارزه می‌طلبد.

۱. نقض کنوانسیون ENMOD (منع استفاده نظامی از تغییرات محیط‌زیست):

سران واشینگتن با سوءاستفاده از شرایط جوی (بارندگی) برای پخش آلودگی‌های سمی و ایجاد باران‌های اسیدی، صریحاً کنوانسیون منع استفاده نظامی یا هرگونه استفاده خصمانه از تکنیک‌های تغییر محیط‌زیست (۱۹۷۶) را نقض کرده‌اند. استفاده از «ابر و باران» به عنوان ابزاری برای فرود آوردن سموم بر سر مردم، جنایتی است که در تاریخ حقوق جنگ، کم‌نظیر و مستوجب اشد مجازات بین‌المللی است.

۲. تجاوز به قواعد آمره (Jus Cogens) و حقوق بشردوستانه:

طبق پروتکل اول الحاقی به کنوانسیون‌های چهارگانه ژنو (مواد ۳۵ و ۵۵) ، استفاده از روش‌هایی در جنگ که باعث «آسیب‌های گسترده، بلندمدت و شدید به محیط‌زیست» شود، مطلقاً ممنوع است. این حمله که منجر به سیاه شدن دارایی‌های مردم و مسمومیت هوای تنفسی میلیون‌ها شهروند شده، مصداق بارز «جنایت جنگی بی‌مهابا» (Indiscriminate Attack) است که در آن هیچ تفکیکی میان اهداف نظامی و غیرنظامی قائل نشده‌اند.

۳. جنایت علیه سلامت عمومی و حقوق بشر نسل سوم:

حق بر محیط‌زیست سالم، امروز از حقوق بنیادین بشر است. متجاوزان با این اقدام، عملاً یک «جنگ شیمیایی غیرمستقیم» راه انداخته‌اند. دود غلیظی که تهران را از سه جهت محاصره کرده و باران سمی که خاک و اموال مردم را آلوده ساخته، نقض فاحش «حق بر حیات» و «حق بر سلامت» مندرج در میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی است.

۴. دیپلماسی قضایی و حق «اقدام متقابل»:

دشمن بداند که این خباثت، بدون پاسخ حقوقی و میدانی نخواهد ماند. از منظر حقوق بین‌الملل، وقتی محیط‌زیست یک ملت به عنوان سلاح علیه او به کار گرفته می‌شود، دکترین «دفاع مشروع» ابعاد وسیعتری پیدا می‌کند. ما در مجامع قضایی بین‌المللی، پرونده «اکوساید» (Ecocide) یا محیط‌زیست‌کشیِ سران آمریکا را باز خواهیم کرد. این لکه سیاه بر چهره تهران، سندی است که در دادگاه‌های آینده، طناب دارِ حقوقی آمران این جنایت خواهد شد.

شما با این کار، نه اقتدار، بلکه «حقارت استراتژیک» خود را ثابت کردید. کسی که به باران و هوای شهر پناه می‌برد تا زهر خود را به کودکان و بیماران تزریق کند، از مرز «حیوان‌صفتی» هم عبور کرده است. تهرانِ سرافراز، از زیر این بارانِ سیاه، قدرتمندتر برخواهد خاست، اما شما بدانید که تقاص این «تروریسم تنفسی» سنگین خواهد بود. ما حقوقدانان، لحظه‌ای از پیگیری بین‌المللی این «پلیدیِ بی‌سابقه» دست بر نخواهیم داشت.

انتهای پیام/