و اینک، وعدۀ صادق منطقهای...
سرمقاله شماره جدید صدای ایران با عنوان و اینک، وعدۀ صادق منطقهای منتشر شد؛ و اینک، وعدهی صادق منطقهای! آنچه از ساعات میانی ظهر شنبه نهم اسفند انجام شد، عرصهی تحقّق همان چیزی بود که ایران پیش از این وعده داده بود: اینکه اگر جرقّهی تجاوزی علیه ایران روشن شود، پاسخ ایران دیگر محدود به جغرافیای سرزمینهای اشغالی نخواهد بود و جمهوری اسلامی ایران آن را یک درگیریِ تمامعیارِ منطقهای خواهد دانست، پاسخ نظامی و دفاعیاش هم متناسب با همین مقیاسِ منطقهای خواهد بود. جمهوری اسلامی ایران متعهّد به رعایت حُسن همجواری است، امّا این باعث نخواهد شد که اگر دشمن صهیونی ـ آمریکایی با استفاده از هوا، زمین و دریای همسایگان، شعلهی تجاوز را علیه ایران بالا بکشد، ایران در بند تعارفات بماند؛ ایران متعهّد به چیزی است که پیش از این وعده داده بود: جنگی اگر دربگیرد، پاسخ ایران منطقهای خواهد بود.
در همین راستا هم بود که بدون هیچ تعارفی، اهداف متعدّدی از دشمن آمریکایی در قطر، امارات متّحدهی عربی، بحرین، عربستان سعودی، اردن و اقلیم کردستان عراق زیر ضربات هجومی ایران قرار گرفت. تهران نبض واکنشهای دفاعی و نظامی خود را با تعاریف یا هیجان رسانهای تنظیم نمیکند که از زدوخوردهای روز اوّل نبرد به شوک فرو رود. آنچه در روز اوّل نبرد انجام گرفت، تنها بخش کوچکی از معرکهای است که پیش از این وعده داده شده و ایران آن را برای روزهای آتی طرّاحی کرده است. حسب این طرّاحی، تمام داراییهای ایالات متّحده در منطقه، اعم از نظامی، غیرنظامی، اقتصادی و سیاسی، اهداف مشروع موجهای تهاجمی ایران هستند.
نیروهای مسلّح هم بهنوبت و بر حسب برنامهی ازپیشطرّاحیشده، آنها را زیر ضربه خواهند برد. تهران بر سر منافع ملّی خود در این سطح، تعارفی با کشورهای همسایه و منطقه ندارد. به همین دلیل، بر مقامات کشورهای منطقه فرض است که در نوع سرویس دهی امنیّتی و نظامی خود به دشمن آمریکایی ـ صهیونی تجدیدنظر کنند؛ در غیر این صورت، ادامهی ماجرا همان خواهد بود که در نیمروز نخست روز اوّل نبرد رخ داد. تفاوتش البتّه این است که کمّیّت و کیفیّت آتش، به صورت تصاعدی تشدید خواهد شد. هر ساعت که سرویس دادن به دشمن آمریکایی به تأخیر افتاد، آتش دامن بیشتری از خدماتدهندگان به دشمن را خواهد گرفت.
سمت دیگر معرکهی اخیر، رژیم صهیونی است؛ رژیمی که در قدوقوارهی درگیری با ایران نبوده و نیست. از همین جهت، چه در جنگ دوازدهروزه و چه در معرکهی حاضر، بخش قابل توجّهی از جان و تجهیزات نیروهای آمریکایی در منطقه سپر حفاظت و دفاع از این رژیم شده است. کشوری مانند ایران که سطح درگیری خود را با ایالات متّحده و فلج کردن ناوگان او تعریف کرده، پنجهدرپنجه انداختن با رژیم صهیونی نوعی دستگرمی برای مبارزه با حریف اصلی است. تهران بر خلاف صهیونیستها که به حملات ضربتی، کوتاه و جمع شدنِ یکبارهی ماجرا علاقه دارند، با صبر و حوصله طرح خود را پیش میبرد.
سطح درگیری جمهوری اسلامی ایران در معرکهی اخیر، نه با رژیم نیابتی صهیونی، بلکه با کارفرمای اصلی است؛ حالا اینکه در این میان صهیونیستها هم طالب خوردن سیلی شدهاند و به پشتیبانی اربابشان مجدّداً وارد معرکه شدهاند، بحث دیگری است. جمهوری اسلامی ایران خودش را برای این روز آماده کرده بود. زمان هم نشان خواهد داد طرفهای درگیر در این معرکه چگونه و در چه وضعیّتی از نزاع خارج خواهند شد. ایران پیشگام ورود به این معرکه نبود، امّا حالا که دشمن صهیونی ـ آمریکایی آن را تحمیل کرده، با تدبیر، قوّت و بدون عجله امور را پیش خواهد برد.
پیشفرض همهی این ماجرا، امّا حفظ انسجام و اتّحاد داخلی است. مشت محکم جمهوری اسلامی ایران برای مدیریّت این معرکهی منطقهای، محتاج صفوف محکم ملّت و مردم ایران است. بر همهی نخبگان و تریبونداران فرض است که صفوف محکم اتّحاد ملّی را تقویت کنند و مشت نیروهای مسلّح را محکمتر. نیروهای مسلّح ایران، به پشتیبانی ملّت، برنامههای زیادی برای متجاوزان آمریکایی و صهیونی دارند.
برای دریافت نسخه PDF کلیک کنید.
انتهای پیام/