میراث سیاه آمریکا طی یک دهه گذشته؛ کودکآزاری ساختاری در ۴۶ ایالت
براساس تحقیق جامع سازمان پروژه صدور احکام آمریکا (The Sentencing Project) با عنوان پناهگاههای آسیب: آزار گسترده در بازداشتگاهها و مراکز اصلاح و تربیت نوجوانان آمریکا (۲۰۱۵ تا ۲۰۲۶)، هزاران کودک و نوجوان در سراسر آمریکا طی بیش از یک دهه گذشته در مراکز دولتی و خصوصی بازداشت نوجوانان در معرض انواع خشونتهای جسمی، جنسی و روانی قرار گرفتهاند.
این پژوهش نشان میدهد که پدیده کودکآزاری در سیستم کیفری نوجوانان آمریکا نه یک اتفاق پراکنده یا ناشی از خطای چند کارمند متخلف، بلکه یک معضل ساختاری و ریشهدار است که تقریبا همه ایالتهای این کشور را در بر گرفته است.
آمارهای تکاندهنده از گستره جغرافیایی و انسانی آزارها
یافتههای این گزارش حاکی از آن است که بین سالهای ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۶، موارد مستند و اثباتشده آزار و بدرفتاری با نوجوانان دستکم در ۴۶ ایالت آمریکا و همچنین منطقه کلمبیا (واشنگتن دیسی) به ثبت رسیده است. این گستردگی جغرافیایی نشان میدهد که تقریبا هیچ نقطهای در آمریکا از این بحران مصون نمانده است.
در جریان این دوره بیش از ۱۰ ساله، بیش از ۱۴ هزار و ۵۰۰ مورد شکایت و ادعای آزار جنسی در مراکز بازداشت نوجوانان گزارش شده که هزاران مورد از آنها پس از بررسیهای قضایی و اداری بهطور رسمی تایید شدهاند.

نکته مهم در آمارهای منتشرشده آن است که بخش قابل توجهی از این تعرضها و آزارهای جنسی نه از سوی سایر نوجوانان بازداشتی، بلکه به طور مستقیم ازسوی کارکنان، مربیان و نگهبانان این مراکز ارتکاب یافته است؛ افرادی که بهطور قانونی وظیفه حفاظت و مراقبت از این کودکان را برعهده داشتهاند.
علاوه بر آزارهای جنسی، گزارش به صدها پرونده مستند از ضربوشتم شدید، استفاده غیرقانونی و بیرویه از اسپری فلفل و شوکرهای الکتریکی، بستن طولانیمدت نوجوانان به تخت یا صندلیهای مهارکننده و اعمال خشونتهای مرگبار اشاره میکند که در چندین مورد به مرگ نوجوانان در حین بازداشت منجر شده است.
حبس انفرادی و محرومیت از نیازهای اولیه؛ شکنجه خاموش کودکان
یکی دیگر از محورهای کلیدی این گزارش، استفاده گسترده از سلولهای انفرادی و انزوای طولانیمدت بهعنوان ابزار تنبیه یا کنترل در بازداشتگاههای نوجوانان است.
با وجود هشدارهای مداوم پزشکان، روانپزشکان و نهادهای بینالمللی حقوق بشر مبنی بر اینکه حبس انفرادی آسیبهای جبرانناپذیری به مغز در حال رشد نوجوانان وارد میکند و خطر خودکشی را بهشدت افزایش میدهد، این رویه همچنان در دهها ایالت آمریکا به شکل روزمره اعمال میشود. در بسیاری از موارد مستندشده، نوجوانان برای هفتهها و حتی ماهها در سلولهای کوچک و فاقد نور کافی حبس شدهاند، از دسترسی به آموزش، خدمات درمانی و مشاوره روانی محروم ماندهاند و حتی در مواردی از دریافت غذای کافی، آب آشامیدنی سالم و امکانات بهداشتی اولیه نیز بیبهره بودهاند.

تحقیقات نشان میدهد که شرایط غیرانسانی این مراکز، همراه با فشارهای روانی ناشی از خشونت و انزوا، موجی از خودآزاری و اقدام به خودکشی را در میان نوجوانان بازداشتی رقم زده است. در بسیاری از پروندههای بررسیشده، کارکنان بازداشتگاهها نهتنها از ارائه مراقبتهای فوری پزشکی و روانی به نوجوانان دچار بحران خودداری کردهاند، بلکه با برخوردهای تنبیهی وضعیت آنها را وخیمتر ساختهاند.
شکاف نژادی و آسیبپذیری مضاعف اقلیتها
تحلیل دادههای آماری این گزارش از وجود یک تبعیض نژادی عمیق در نظام بازداشت نوجوانان آمریکا نیز پرده برمیدارد.
براساس یافتههای سازمان پروژه صدور احکام آمریکا، نوجوانان رنگینپوست، بهویژه نوجوانان سیاهپوست، بومیان آمریکا و لاتینتبارها، با نرخهایی بهمراتب بالاتر از همتایان سفیدپوست خود بازداشت میشوند و در نتیجه، سهم نامتناسبی در میان قربانیان آزار و خشونت در این مراکز دارند.

آمارها نشان میدهد که نوجوانان سیاهپوست بیش از ۴ برابر بیشتر از نوجوانان سفیدپوست در معرض بازداشت و حبس قرار میگیرند و به همین نسبت در خط مقدم آسیبهای جسمی، جنسی و روانی داخل بازداشتگاهها قرار دارند. همچنین نوجوانان دارای معلولیتهای ذهنی یا اختلالهای روانی با سطوح بسیار بالاتری از خشونت، طردشدگی و حبس انفرادی مواجه هستند.
خصوصیسازی، نبود نظارت و فرار از پاسخگویی
یکی از عوامل اصلی تداوم این وضعیت فاجعهبار در بازه سالهای ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۶، نبود سازوکارهای نظارتی مستقل و شفاف در نظام کیفری آمریکا عنوان شده است. بسیاری از این بازداشتگاهها به صورت جعبههای سیاه عمل میکنند که دسترسی نهادهای حقوق بشری، خانوادهها و بازرسان مستقل به آنها بهشدت محدود است.
در کنار مراکز دولتی، واگذاری اداره صدها مرکز بازداشت و اصلاح نوجوانان به شرکتهای خصوصی، انگیزههای مالی و کاهش هزینهها را بر سلامت و امنیت کودکان اولویت داده است؛ موضوعی که به کمبود شدید نیروی متخصص، استخدام افراد فاقد صلاحیت بدون بررسی سوابق کیفری و سقوط استانداردهای مراقبتی منجر شده است.

گزارش تاکید میکند که در بسیاری از موارد، حتی پس از افشای آزارهای گسترده یا مرگ نوجوانان، فرهنگ مصونیت از مجازات مانع از برخورد قاطع با مدیران و پیمانکاران متخلف شده است. بارها مشاهده شده که یک مرکز به دلیل رسواییهای شدید تعطیل شده، اما همان شرکت یا مدیران با تغییر نام یا انتقال نوجوانان به مرکزی دیگر در همان ایالت یا ایالتی همجوار، به فعالیت خود ادامه دادهاند.
در مواردی نیز دولتهای ایالتی میلیونها دلار غرامت از محل مالیات شهروندان برای مختومه کردن پروندههای قضایی قربانیان پرداخت کردهاند، بیآنکه اصلاحات ساختاری برای جلوگیری از تکرار این فجایع انجام دهند.
ضرورت برچیدن مراکز بزرگ و تغییر رویکرد عدالت نوجوانان
در بخش پایانی این گزارش، پژوهشگران با استناد به شواهد ۱۰ ساله تاکید کردهاند که اصلاحات سطحی، افزایش دوربینهای مداربسته یا تغییر مدیریت در این مراکز دیگر پاسخگو نیست؛ زیرا ذات حبس کردن کودکان و نوجوانان در محیطهای بسته و تنبیهی، بستری اجتنابناپذیر برای تولید خشونت و آزار است.

سازمان پروژه صدور احکام آمریکا از قانونگذاران فدرال و ایالتی در آمریکا خواسته است تا با کاهش شدید جمعیت بازداشتگاههای نوجوانان، تعطیلی تدریجی مراکز بزرگ و شبهزندان، ممنوعیت کامل استفاده از حبس انفرادی برای افراد زیر ۱۸ سال و پایان دادن به خصوصیسازی بازداشتگاهها، سرمایهگذاریها را به سمت برنامههای حمایتی، درمانی و جایگزینهای جامعهمحور هدایت کنند تا چرخه آسیبزایی که آینده هزاران کودک و نوجوان آمریکایی را نابود کرده است، متوقف شود.
انتهای پیام/