اسلامهراسی؛ ابزاری برای عادیسازی کشتار مسلمانان
نوامبر ماه آگاهی از اسلامهراسی است؛ اسلامهراسی بهعنوان سیستم جهانی در حال عادیسازی کشتار جمعی مسلمانان است.
به گزارش میدلایست آی، بیمارستانها، مدرسهها و ساختمانهای مسکونی بمباران شدهاند؛ زیرساختهای آب و فاضلاب نابود شدهاند و هشدارهایی درباره سوءتغذیه گسترده وجود دارد؛ اینها تیترهای خبری غزه نیستند، اگرچه میتوانند باشند؛ اینها اخباری از کشورهای منطقه غرب آسیا هستند که رژیم صهیونیستی در ۳ سال گذشته بهطور سازمانیافته و هدفمند آنها را هدف قرار داده است.
با وجود این، هدف قرار دادن زندگی غیرنظامیان در غزه، لبنان و ایران پددهای منحصربهفرد نیست؛ جمعیتهای مسلمان مدتهاست که در زمینههای سیاسی مختلف در معرض خشونتهای جنایتکارانه قرار گرفتهاند.
مدتها پیش از سال ۲۰۲۳ (آغاز نسلکشی رژیم صهیونیستی در غزه) صدها غیرنظامی بر اثر جنگ پهپادی آمریکا علیه کشته شدند؛ حملههای آمریکا و متحدانش به عراق، سوریه و افغانستان نیز تراژدیهای مشابهی را رقم زد.
آنچه این موارد و موارد بیشمار دیگر را به هم پیوند میدهد، گفتمان تروریسم است؛ این گفتمان صرفا جمعیتها را بهعنوان تهدیدهای امنیتی شناسایی نمیکند، بلکه مدیریت این تهدیدها را از طریق ابزارهای کشنده توجیه میکند؛ مرگ بلافاصله یا به آرامی، با ایجاد شرایطی که مردم را در معرض مرگ زودرس قرار میدهد، اعمال میشود.
این شیوههای بههم پیوسته مرگومیر در مکانهای جغرافیایی متعدد، عملیات جهانی نژادپرستی ضد مسلمانان را آشکار میکند.
نوامبر ماه آگاهی از اسلامهراسی است؛ در این دوره، شکلهای متفاوتی از اسلامهراسی بهصورت تعصب فردی، تبعیض و طرد، نوعی نژادپرستی تشدید شدهاند؛ اسلامهراسی یک سیستم جهانی نژادپرستی است که تا حدی از طریق حکومت و کنترل فلسطینیها ساخته شده است و مرگ دسته جمعی مسلمانان را از نظر سیاسی قابل فهم و مجاز میکند.
گفتمان نژادپرستانه علیه مسلمانان چیست؟
اسلامهراسی چیزی فراتر از تعصب شخصی، ترس یا نفرت از اسلام و مسلمانان است؛ این یک سیستم نژادپرستی است که جمعیتهای مسلمان را بهعنوان تهدیدهای امنیتی میسازد و قرار گرفتن آنها در معرض مرگ زودرس و اشکال مختلف آن را مشروعیت میبخشد.
گفتمان تروریسم در مرکز این فرآیند قرار دارد: مجموعهای از تصاویر، سیاستها، قوانین، توافقنامهها، ابتکارات، بازنماییهای مردمی و دانش آکادمیک که از طریق آنها مسلمانان بهعنوان خطرهای بالقوه شناخته میشوند.
اشغال فلسطین به تثبیت یک ساختار مرده جهانی ضد مسلمانان کمک کرده است: معماری حکومت نژادی که از طریق آن میتوان جمعیتهای مسلمان را یکبار مصرف کرد.
نکته مهم این است که لازم نیست کسی مسلمان باشد تا از طریق چهره تروریست مورد تبعیض نژادی قرار گیرد؛ کسانی که با نشانههای مسلمان بودن ازجمله آرمانهای سیاسی خاص، اعمال فرهنگی و ویژگیهای بدنی نژادپرستانه مرتبط هستند، ممکن است در معرض همین عنوان قرار گیرند؛ آنها نیز بهعنوان مسلمان مورد تبعیض نژادی قرار میگیرند.
با وجود این، نژادپرستی ضد مسلمانان صرفا بازنمایی نیست؛ این نژادپرستی در مدیریت زندگی و مرگ مسلمانان نیز دخیل است؛ این نژادپرستی از طریق توزیع نادرست فرصتهای زندگی، ازجمله محرومیت از دسترسی به مراقبتهای بهداشتی، آموزش، اشتغال و مسکن آبرومندانه عمل میکند؛ همچنین از طریق شیوههای مرگآور، مانند رها کردن سیاسی، اردوگاه شکنجه، بازداشت بدون اتهام و کشتارهای هدفمند با پهپاد، عمل میکند.
این شیوهها در کنار هم، یک ساختار مرگ جهانی را تشکیل میدهند: یک سیستم به هم پیوسته از حکومت نژادی که از طریق آن زندگی مسلمانان بهطور متفاوتی ارزشگذاری، رها شده و در معرض مرگ زودرس قرار میگیرد.
منطق سیاست مرگ علیه مسلمانان چگونه عمل میکند؟
گفتمان تروریست غرب و متحدانش از طریق هر ۲ منطق نژادی و سیاست مرگ عمل میکند؛ این امر استفاده از مرگ را برای مهار، انضباط و مدیریت تهدیدی که تصور میشود جمعیتهای مسلمان مشروعیت میبخشد؛ حذف مداوم جمعیت فلسطینی یکی از مخربترین جلوههای این منطق است.
نکته مهم این است که این منطق نژادی و سیاست مرگ محدود به یک پروژه واحد نیست؛ این منطق در یک معماری امنیتی فراملی، ازجمله دستور کار مقابله با افراطگرایی خشونتآمیز، تعبیه شده است که از طریق آن نژادپرستی ضد مسلمانان به یک پدیده جهانی تبدیل میشود.
آنچه جهان با آن روبروست سیستمی جهانی است که مرگ دسته جمعی جمعیتهای مسلمان را از نظر سیاسی مجاز میکند، سیستمی که میتواند در هر کجا و هر زمان که از نظر سیاسی مصلحت باشد، فعال شود.
برخلاف تصور رایج که نژادپرستی جهانی ضد اسلامی با جنگ ادعایی علیه تروریسم پس از ۱۱ سپتامبر ظهور کرد، این پدیده تاریخ بسیار طولانیتری دارد؛ برخی ریشههای آن را به مسیحیت قرون وسطی و جنگهای صلیبی نسبت میدهند؛ برخی دیگر آن را در ساختارهای قدرت، دانش و سلسله مراتب نژادی ناشی از گسترش استعماری اروپا میبینند.
در کنار این تاریخ طولانیتر، تاریخی جدیدتر باد مورد توجه قرار گیرد تا شکلگیری معاصر منطق نژادی آن را درک کنیم: اشغال فلسطین.
فلسطین چیزی بیش از یک سرزمین با اهمیت مذهبی عمیق برای سنتهای توحیدی جهان است؛ این یک سرزمین استعماری است که جمعیت بومی آن در معرض اشغال، سلب مالکیت و آوارگی قرار گرفتهاند.
فلسطین یک مرز استعماری است که از طریق آن منطقها و تکنیکهای پایدار سلطه استعماری بازتولید میشوند؛ این مکانی است که در آن سلسله مراتب نژادی از طریق سلب مالکیت ارضی، مدیریت جمعیت و ارزشگذاری متفاوت زندگی انسان اعمال میشود.
اما این فقط بخشی از داستان است؛ فلسطین همچنین مکانی است که بومرنگ امپراتوری از آن در زمینههای جغرافیایی و سیاسی سفر میکند؛ از طریق این فرآیند، منطقهای نژادی، فناوریهای کنترل و شیوههای خشونت که از طریق حکومت بر فلسطینیها توسعه یافتهاند، فراتر از مرزهای اشغال به گردش در میآیند، جایی که اقتباس و بازتولید میشوند.
این بومرنگ فلسطین است که جهان را به بررسی رابطه بین اشغال و نژادپرستی جهانی ضد اسلامی فرا میخواند.
اسلامهراسی ابزار مبارزه ادعایی با تروریسم
تروریسم نژادی اگرچه ریشه در تاریخ استعماری طولانیتری دارد، اما بیان سیاسی معاصر آن ارتباط نزدیکی با پروژه صهیونیستی در فلسطین دارد.
کنفرانس سال ۱۹۷۹ در مورد تروریسم بینالمللی، لحظهای مهم در تثبیت بینالمللی این گفتمان بود؛ این کنفرانس به پیشبرد درک ادعای تروریسم بهعنوان یک تهدید تمدنی برای غرب کمک کرد.
بنابراین، نژادپرستی جهانی ضد اسلامی ریشه در تاریخ طولانیتر استعمار اروپایی دارد، اما همچنین توسط تاریخ جدیدتر پروژه صهیونیستی برای ایجاد یک سرزمین صهیونیستی در فلسطین شکل گرفته است.
بومرنگ فلسطین چیزی بیش از تکنیکهای کنترل استعماری را منتقل میکند: منطق کشتن جمعیتهای مسلمان و کسانی را که بهعنوان مسلمان مورد تبعیض نژادی قرار گرفتهاند، به گردش در میآورد.
منطقهای مرتبط در کشمیر، سوریه، یمن، عراق، لبنان و افغانستان اعمال شده است؛ اینها زمینههای سیاسی متفاوتی با تاریخهای متمایز هستند؛ با وجود این، در همه این موارد چهره نژادی تروریست به قابل فهم کردن جمعیتهای مسلمان بهعنوان تهدید امنیتی و به نوبه خود، به عنوان جمعیتهایی که جانشان میتواند به نام امنیت قربانی شود، کمک کرده است.
اشغال فلسطین به تثبیت یک ساختار نکرو جهانی ضد مسلمان کمک کرده است: معماری حکومت نژادی که از طریق آن جمعیتهای مسلمان و کسانی که بهعنوان مسلمان مورد تبعیض نژادی قرار گرفتهاند، میتوانند در صورت لزوم سیاسی، یکبار مصرف و در معرض مرگ زودرس قرار گیرند.
این واقعیت تلخ میگوید که در مبارزه علیه نژادپرستی ضد مسلمانان، چه چیزی در خطر است: خود زندگی.
مبارزه علیه اسلامهراسی در این ماه و فراتر از آن، در مورد تامین شرایط سیاسی، اجتماعی و اقتصادی است که در آن زندگی میتواند شکوفا شود و با عزت زیسته شود و در مورد مقاومت در برابر شرایطی است که جمعیتها را در معرض مرگ زودرس و دسته جمعی قرار میدهد؛ این مبارزه به دیگر مبارزهها برای شکوفایی جوامعی که بهطور مشابه مورد تبعیض نژادی قرار گرفتهاند و در معرض اشکال آهسته و فوری مرگ قرار گرفتهاند، میپیوندد.
این امر مستلزم توجه و اقدام پایدار، استراتژیک و متعهدانه است.
- بیشتر بخوانید:
- موج جدید جنایتهای نفرتمحور در اروپا و آمریکا
- قطعنامه مخاطرهآمیز پارلمان اروپا؛ گامی برای مشروعیت بخشی به اسلامهراسی
انتهای پیام/