اقرار چیست؟/ بررسی اعتبار اقرار، انکار و انواع آن
اقرار چیست و چه اثری در دعاوی دارد؟ اقرار یکی از مهمترین ادله اثبات دعوا در حقوق ایران است و بر اساس قانون مدنی، هر کس به حقی برای دیگری اقرار کند، به اقرار خود ملزم خواهد بود. با این حال، اعتبار اقرار مطلق نیست و قانون برای مواردی مانند اثبات کذب اقرار، ادعای اشتباه یا فساد در اقرار و وجود عذر قابل قبول، مقررات مشخصی در نظر گرفته است. همچنین اقرار ممکن است به صورت شفاهی یا کتبی انجام شود و آثار آن اصولاً تنها نسبت به شخص مقر و قائم مقام او خواهد بود
اقرار کذب
مطابق ماده ۱۲۷۶ قانون مدنی، اگر کِذب اِقرار نزد حاکم ثابت شود آن اِقرار اثری نخواهد داشت.
انکار بعد از اقرار
مطابق ماده ۱۲۷۷ قانون مدنی، اِنکار بعد از اِقرار مسموع نیست لیکن اگر مُقرّ ادعا کند که اِقرار او فاسد یا مبنی بر اشتباه یا غلط بوده شنیده می شود و همچنین است در صورتی که برای اِقرار خود عذری ذکر کند که قابل قبول باشد مثل اینکه بگوید اِقرار بگرفتن وجه در مقابل سند یا حواله بوده که وصول نشده لیکن دعاوی مذکوره مادامیکه اثبات نشده مضر به اقرار نیست.
دامنه اثر اقرار
مطابق ماده ۱۲۷۸ قانون مدنی، اِقرار هر کس فقط نسبت به خود آن شخص و قائم مقام او نافذ است و در حق دیگری نافذ نیست مگر در موردیکه قانون آن را مُلزم قرار داده باشد.
انواع شفاهی
مطابق ماده ۱۲۷۹ قانون مدنی، اِقرار شفاهی واقع در خارج از محکمه را در صورتی میتوان بشهادت شهود اثبات کرد که اصل دعوی بشهادت شهود قابل اثبات باشد و یا ادله و قرائنی بر وقوع اِقرار موجود باشد.
همچنین مطابق ماده ۱۲۸۰ قانون مدنی، اِقرار کتبی در حکم اِقرار شفاهی است. قید دِین در دفتر تجار بمنزله اِقرار کتبی است.
تجزیه و تفکیک اقرار
مطابق ماده ۱۲۸۲ قانون مذکور، اگر موضوع اِقرار در محکمه مقید بقید یا وصفی باشد مُقرله نمی تواند آنرا تجزیه کرده از قسمتی از آنکه بنفع او است بر ضرر مقر استفاده نماید و از جزء دیگر آن صرف نظر کند.
همچنین مطابق ماده ۱۲۸۳، اگر اِقرار دارای دو جزء مختلف اثر باشد که ارتباط تامی با یکدیگر داشته باشند مثل اینکه مُدعی علیه اِقرار باخذ وجه از مُدعی نموده و مُدعی رد شود مطابق ماده ۱۱۳۴ اقدام خواهد شد.
انتهای پیام/
