خودداری آلمان از پذیرفتن مسئولیت جنایات استعماری در آفریقا

خبرگزاری میزان - میراث استعماری آلمان برای مدت طولانی توسط دولت و عموم مردم این کشور نادیده گرفته شده است، اما در بحبوحه جنبش جهانی ضد نژادپرستی، باید به این موضوع بیش از پیش پرداخته شود.

طی سال‌های گذشته در سرتاسر جهان، نماد‌های استعمار و نژادپرستی زیر سوال رفته و در بسیاری موارد از بین رفتند و این امر پس از دهه‌ها، حتی قرن‌ها، صورت می‌گیرد.

به گزارش «nybooks»، در مقایسه با دیگر قدرت‌های استعماری اروپایی، تاریخ استعماری آلمان نسبتا کوتاه بوده و اگرچه برخی از ایالت‌های آلمان و چندین شرکت خصوصی مدت‌ها پروژه‌های استعماری را در خارج از این کشور اجرا کرده بودند، امپراتوری استعماری آلمان به طور رسمی در سال ۱۸۸۴ آغاز شد.

در ۲۸ می ۲۰۲۱، وزیر خارجه آلمان، یک کنفرانس مطبوعاتی در برلین برگزار کرد تا آنچه را که قرار بود «یک پیشرفت مهم» در تلاش‌های این کشور برای رسیدگی به گذشته استعماری‌اش باشد، اعلام کند.

 وی گفت: «خوشحال و سپاسگزار» است که پس از پنج سال مذاکره، مذاکره‌کنندگان آلمانی و نامیبیا یک «توافق آشتی» را درباره جنایات آلمانی‌ها در دوره استعمار تایید کردند؛ او گفت: با توجه به مسئولیت تاریخی و اخلاقی آلمان، ما از نامیبیا و نوادگان قربانیان طلب بخشش خواهیم کرد.

از دهه ۱۸۸۰ تا ۱۹۱۹، آلمان مناطقی را که امروزه توگو، بوروندی، کامرون، نامیبیا و رواندا نامیده می‌شوند، در میان دیگر سرزمین‌های آفریقایی، و همچنین بخشی از پاپوآ گینه نو و چندین جزیره در غرب اقیانوس آرام را در اختیار داشت.

حتی بر اساس معیار‌های استعمار اروپایی، اقدامات آلمان در نامیبیا - که در آن زمان به عنوان آلمان جنوب غربی آفریقا شناخته می‌شد - به دلیل وحشیگری خود برجسته است؛ بین سال‌های ۱۹۰۴ و ۱۹۰۸ مقامات و سربازان آلمانی ده‌ها هزار نفر از مردم محلی و هزاران نفر از مردم ناما را در یک کارزار کشتار کشتند که به طور گسترده به عنوان اولین نسل‌کشی قرن بیستم شناخته می‌شود.

با این وجود آلمان مدت‌هاست که مسئولیت اقدامات خود در نامیبیا را نادیده گرفته است و بوندستاگ (پارلمان آلمان) هرگز رسما این قتل‌ها را به عنوان نسل کشی به رسمیت نشناخته است.

اگرچه بیانیه سال ۲۰۲۱ وزیر خارجه آلمان موجب ایجاد امید مبنی بر این موضوع شد که این کشور در نهایت به تعهدات قانونی خود عمل خواهد کرد، اما تنها در طول چند هفته بعد هر گونه حسن نیت ادعایی ناشی از این اعلامیه از بین رفت و گروه‌های اصلی که نماینده نوادگان قربانیان جنایات آلمان بودند استدلال کردند که به‌طور ناعادلانه از سوی دولت آلمان از مذاکرات کنار گذاشته شده‌اند.

انتهای پیام/