تاوان یک تصمیم اشتباه؛ از فرصت سازش تا بروز یک چالش/ وقتی بیتدبیری برای استقلال گران تمام شد
جوئل کوجو در زمشتان سال ۱۴۰۳ با امید تبدیل شدن به یکی از مهرههای خط حمله استقلال به جمع آبیپوشان اضافه سد. مهاجم تیم ملی قرقیزستان که از دینامو سمرقند به تهران آمد با قراردادی سهونیمساله به استقلال پیوست تا در برنامههای هجومی این تیم نقش داشته باشد. با این حال دوران حضور او در جمع آبیپوشان چندان طولانی و موفق نبود. کوجو نتوانست انتظارات را برآورده کند و پس از مدتی راهی فوتبال ازبکستان شد تا بهصورت قرضی برای نفتچی بازی کند.
اما داستان کوجو با استقلال در همان مقطع به پایان نرسید. بازیکنی که قرار بود یکی از خریدهای خارجی باشگاه باشد حالا به یکی از پرهزینهترین پروندههای حقوقی آبیپوشان تبدیل شده است. طبق شنیدهها استقلال برای پایان دادن به شکایت این مهاجم با پرداخت یک میلیون و ۲۰۰ هزار یورو به توافق رسیده است. رقمی که در مقایسه با ۶۶ هزار و ۶۰۰ یورو مطالبات معوق اعلامشده او اختلافی عجیب دارد. گفته میشود نیمی از این مبلغ نیز پرداخت شده و ۶۰۰ هزار یوروی دیگر باقی مانده است.
صورتحساب سنگین برای استقلال
نقطه مهم ماجرا به روزهای بعد از پایان حضور قرضی کوجو در ازبکستان برمیگردد. این بازیکن با ارسال ایمیلی رسمی خواستار دریافت مطالبات پرداختنشده خود شده بود. استقلال نیز در پاسخ اعلام کرده بود که مطالبات آماده پرداخت است و بازیکن باید نماینده خود را برای دریافت پول معرفی کند. کوجو فردی به را بهعنوان نماینده خود معرفی کرد، اما در نهایت پرداختی صورت نگرفت.
اینجا دقیقاً همان نقطهای است که باید عملکرد مدیران استقلال را زیر ذرهبین برد. وقتی بازیکن هنوز درگیر قرارداد با باشگاه است و برای دریافت مطالبات خود نامه رسمی ارسال میکند چرا وضعیت همکاری با او به شکل روشن مشخص نمیشود؟ اگر کوجو دیگر جایی در برنامههای فنی استقلال نداشت چرا باشگاه برای فسخ توافقی و تعیین تکلیف قراردادش اقدام نکرد؟ اگر هم قرار بود این بازیکن به تهران بازگردد چرا شرایط بازگشت او و تعهدات ۲ طرف روشن نشد؟
بازگرداندن کوجو بهتر بود یا پرداخت بهموقع؟
شاید یکی از سادهترین راههای جلوگیری از بزرگ شدن این پرونده تعیین تکلیف زودهنگام وضعیت کوجو بود. استقلال میتوانست پس از پایان دوره قرضی او تصمیم مشخصی بگیرد. یا این بازیکن را به تمرینات بازگرداند و درباره ادامه همکاری با او تصمیم فنی بگیرد یا با مذاکره و پرداخت مطالبات و مبلغی توافقی به همکاری پایان دهد. در هر ۲ حالت دستکم امکان مدیریت زودتر اختلاف وجود داشت.

البته بازگرداندن کوجو به استقلال بهتنهایی تضمینی برای جلوگیری از شکایت نبود. اگر کادر فنی او را نمیخواست باید این موضوع با یک توافق حقوقی روشن همراه میشد. حتی پرداخت همان ۶۶ هزار و ۶۰۰ یورو در زمان مطالبه نیز میتوانست از شکلگیری اختلاف بر سر مطالبات معوق جلوگیری کند. این اقدام الزاماً مانع مطالبه غرامت بابت فسخ قرارداد نمیشد، اما باشگاه را در موقعیت بهتری برای دفاع قرار میداد.
موضوع مهم این است که استقلال ظاهراً فرصت داشت پیش از تبدیل شدن اختلاف به یک پرونده سنگین در فیفا درباره آینده این بازیکن تصمیم بگیرد. با این حال مکاتبات انجام شد، اما نتیجهای در پی نداشت و حالا هزینه پایان دادن به این ماجرا چندین برابر مطالبات اولیه شده است.
تاجرنیا و پاسخ به چند سوال مهم
در این میان نام علی تاجرنیا بیش از سایر مدیران استقلال در این پرونده مطرح میشود. رئیس هیئتمدیره و سرپرست سابق مدیرعاملی باشگاه در دورهای مسئولیت داشت که مکاتبات کوجو با استقلال انجام شد و وضعیت قرارداد این بازیکن همچنان تعیین تکلیف نشده بود. به همین دلیل نمیتوان از کنار نقش مدیریتی او بهسادگی عبور کرد.
تاجرنیا باید درباره این موضوع توضیح بدهد که چرا در دوره مسئولیتش پرونده کوجو به یک جمعبندی روشن نرسید. آیا برای بازگرداندن بازیکن برنامهای وجود داشت؟ آیا پیشنهاد مشخصی برای فسخ توافقی مطرح شد؟ چرا پس از معرفی نماینده کوجو موضوع دریافت مطالبات به نتیجه نرسید؟ اگر باشگاه اعتقاد داشت بازیکن باید به تعهدات خود عمل کند چرا این موضوع از همان ابتدا با یک مسیر حقوقی مشخص دنبال نشد؟

حالا استقلال با پروندهای روبهرو است که فقط از منظر مالی قابل بررسی نیست. قراردادی سهونیمساله بسته شد، اما بازیکن خیلی زود از جمع آبیپوشان فاصله گرفت. پس از آن نیز بهجای یک جدایی روشن و کمهزینه اختلافات ادامه پیدا کرد تا جایی که باشگاه برای بستن پرونده به توافقی یک میلیون و ۲۰۰ هزار یورویی رسید.
در شرایطی که استقلال با هزینههای سنگین نقلوانتقالاتی و پروندههای حقوقی بازیکنان خارجی دستوپنجه نرم میکند چنین اتفاقی نمیتواند یک موضوع عادی تلقی شود. مدیران باشگاه باید روشن کنند که چرا یک اختلاف چند دههزار یورویی به چنین توافق سنگینی رسید و چه کسی مسئول از دست رفتن فرصتهای احتمالی برای حلوفصل زودتر آن بود.

کوجو حالا از استقلال جدا شده، اما هزینه این جدایی همچنان روی دوش باشگاه باقی مانده است. شاید مهمتر از رقم یک میلیون و ۲۰۰ هزار یورویی این باشد که هیچکس هنوز بهطور شفاف توضیح نداده چرا استقلال نتوانست در زمان مناسب درباره آینده این بازیکن تصمیم بگیرد. تاجرنیا نیز بهعنوان یکی از مدیران اصلی آن دوره باید درباره این بخش از ماجرا پاسخگو باشد؛ چراکه در فوتبال حرفهای گاهی هزینه یک تصمیم نگرفته از هزینه یک خرید اشتباه هم بیشتر میشود.
انتهای پیام/