استعمار مهاجرتی آمریکا؛ راه بسیار ارزان برای نقض حقوق بشر مهاجران

مهاجرانی که از حمایت‌های دادگاهی برخوردار بودند تا از کارزار اخراج دسته جمعی مورد تاکید دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، در امان باشند، اکنون خود را در محاصره می‌بینند؛ چراکه دولت آمریکا برای اخراج این دسته از مهاجران به آن دسته از کشور‌هایی که سابقه حقوق بشری ضعیفی دارند، همکاری کرده و آن‌ها به ازای دریافت پول یا حتی حمایت‌های سیاست خارجی موافقت کرده‌اند اخراج‌شدگان از آمریکا را بپذیرند.

به گزارش نیویورک‌تایمز، بررسی‌ها نشان می‌دهند که این برنامه منجر به بازگرداندن بسیاری از مهاجران به کشور‌هایی می‌شود که خود دولت آمریکا نمی‌تواند به‌طور قانونی آن‌ها را به آنجا بفرستد؛ برخی از شرکای خارجی آمریکا تصریح کرده‌اند که این اتفاق خواهد افتاد و وقتی این اتفاق بیفتد، دولت ترامپ همچنان هواپیما‌های پر از مهاجران اخراج‌شده را می‌فرستد.

روزنامه تایمز بیش از ۱۱۰ نفر را شناسایی کرد که تحت حمایت دادگاه بودند و به دولت‌های خارجی تحویل داده شده و در معرض خطر‌هایی قرار گرفتند که دادگاه‌های آمریکا پیشتر آن‌ها را تایید کرده بودند.

ماموران آمریکایی با مهاجران برخورد خشن داشتند یا آن‌ها را مجبور به سوار شدن به هواپیما می‌کردند؛ برخی از آن‌ها به زندان تهدید شده یا توسط افسران پلیس مسلح مورد تهدید قرار گرفتند تا اینکه «داوطلبانه» آمریکا را ترک کنند.

گروه‌های حقوق بشر می‌گویند این رقم که مطمئنا کمتر از تعداد واقعی است، نشان می‌دهد که دولت ترامپ راهی بسیار ارزان برای فرار از احکام دادگاه و قوانین بین‌المللی ایجاد کرده است.

آلما دیوید، مشاور اتحاد ملی شکایت‌های مهاجرت، با اشاره به چنین بازگشت‌های اجباری گفت: این ایده پناهندگی را در مقیاس جهانی تضعیف می‌کند؛ این استعمار مهاجرت است و این دولت‌ها را مجبور به انجام کار‌های کثیف می‌کند.

وکلای مهاجرت و گروه‌های حقوق بشر می‌گویند که آمریکا حتی به‌طور قابل اعتمادی در مورد دستور‌های دادگاه هنگام اخراج افراد به شرکای خارجی اطلاع نمی‌دهد؛ وقتی مقام‌های آمریکایی دستورالعمل‌های دادگاه را منتقل می‌کنند، این دستور‌ها برای دولت‌های خارجی که برخی از آن‌ها خود سیستم پناهندگی فعالی ندارند، هیچ معنایی ندارد.

تعداد بی‌شماری از افراد دیگر در این کشور‌های واسطه، در برزخ، گیر افتاده‌اند و وحشت دارند که نفر بعدی هستند که سوار هواپیما می‌شوند.

اسنادی که توسط تایمز مشاهده شده است نشان می‌دهد که دست‌کم برخی از شرکای آمریکایی نقش خود را کمک به دولت ترامپ برای فرستادن افراد به کشور مبدا خود می‌دانند، نه اسکان مجدد آن‌ها.

دولت آمریکا گفته است آنچه را که برای اخراج‌شدگان اتفاق می‌افتد، پیگیری نمی‌کند؛ روزنامه تایمز با بررسی اسناد دادگاه و انجام نظرسنجی‌های کشور به کشور از وکلا، اخراج‌شدگان و گروه‌های حقوق بشر به رقم ۱۱۰ نفر بازگردانده شده دست یافت؛ این رقم تقریبا با داده‌های مستقل جمع‌آوری‌شده توسط «حقوق بشر اول»، یک گروه غیرانتفاعی که اخراج‌ها را پیگیری می‌کند، مطابقت دارد.

این تعداد شامل تعداد بسیار بیشتری از پناهجویان نمی‌شود، افرادی که بدون برگزاری جلسه‌های دادگاه اخراج شدند، اما این رقم مطمئنا افزایش خواهد یافت.

دیوان عالی آمریکا، پس از یک وقفه کوتاه در این برنامه، به‌تازگی به دولت اجازه داد تا اخراج مهاجران به کشور‌های ثالث را از سر بگیرد، بدون اینکه به آن‌ها فرصتی برای اعتراض داده شود.

• بیشتر بخوانید:
• جنایت مهاجرتی آمریکا؛ کودکان مهاجر در میان چرخ دنده‌های ماشین اخراج ترامپ
• تغییر سناریوی اخراج مهاجران در آمریکا؛ تمرکز روی بازداشت‌های داخل خاک این کشور

وزارت خارجه آمریکا در پاسخ به پرسش‌ها در این زمینه در بیانیه‌ای ادعا کرد که به همه مهاجرانی که به کشور‌های ثالث فرستاده شده‌اند، دستور اخراج داده شده است و دولت صرفا قانون را اجرا می‌کند.

در این بیانیه آمده است: برای مهاجرانی که دستور اخراج آن‌ها صادر شده است، دولت ترامپ با یافتن جایی برای فرستادنشان، دستور اخراج آن‌ها را اجرا خواهد کرد.

مقام‌های دولتی می‌گویند مهاجرانی که به کشور‌های ثالث فرستاده می‌شوند و سپس به خانه بازمی‌گردند، اغلب این کار را داوطلبانه انجام می‌دهند، اما ویدیویی از گینه استوایی نشان می‌دهد که مهاجران در صورت عدم موافقت با ترک کشور، تهدید به زندان می‌شوند؛ برخی از افرادی که با این کار موافقت کردند، گفتند که پس از ورود به یک کشور عجیب و غریب بدون هیچ مدرکی و بدون امیدی به اسکان مجدد در آنجا، احساس می‌کردند که انتخاب کمی دارند؛ برخی دیگر گفتند که فقط زمانی موافقت کردند که افسران پلیس مسلح حاضر شدند.

سوابق نشان می‌دهد که ماموران مهاجرت به‌طور خاص افرادی را که دارای حمایت‌های دادگاهی بودند، برای اخراج هدف قرار می‌دادند؛ هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد این کار با هدف فرار از احکام دادگاه انجام شده است؛ در عوض، مقام‌های آمریکایی گفتند که هدف، اخراج آن‌ها از آمریکا بوده است و هر اتفاقی که بعدا بیفتد، اهمیت ندارد.

مقام‌های ارشد دولت آمریکا هم گفته‌اند که معتقدند داستان‌هایی درباره اخراج‌شدگان در شرایط خطرناک در خارج از کشور، مهاجران را به ترک داوطلبانه آمریکا تشویق می‌کند.

برنامه اخراج مهاجران از کشور‌های ثالث ریشه در باوری دارد که بسیاری از مقام‌های ارشد دولت ترامپ ابراز کرده‌اند، درباره اینکه مهاجران از سیستم پناهندگی سوءاستفاده می‌کنند و قضات به راحتی به پناهندگان حمایت می‌دهند.

استیون میلر که جمعه گذشته به‌عنوان رئیس کارکنان کاخ سفید منصوب شد، معمار و چهره عمومی سیاست مهاجرتی دولت ترامپ است، اما مقام‌ها گفتند که روز به روز، چهره کلیدی پشت برنامه اخراج از کشور‌های ثالث، اندرو وپرک، یک مقام ارشد وزارت خارجه است که با میلر دیدگاه‌های مشترکی دارد و سال‌ها از نزدیک با وی همکاری کرده است.

وپرک، افسر سابق کنسولی، گفته است که شرارت وکلای بااستعداد به افراد بی‌لیاقت اجازه داده است تا پناهندگی بگیرند؛ وی ادعا کرد که پناهندگان با نرخ نسبتا بالایی مرتکب جرم می‌شوند، علیرغم اینکه تحقیقات، به گفته مقام‌های فعلی و سابق، خلاف این را نشان می‌دهد.

وپرک در دوره دوم ریاست جمهوری ترامپ، مدیریت سیاست‌های پناهندگی و مهاجرت را از سمتی در دفتر مشاور که به‌صورت مستقیم به وزیر خارجه گزارش می‌دهد، آغاز کرد؛ سپس اداره جمعیت، پناهندگان و مهاجرت را به دست گرفت و به کاهش تعداد کارکنان از صد‌ها نفر به ده‌ها نفر کمک کرد و آن را از یک دفتر کمک به پناهندگان به یک دفتر اخراج تبدیل کرد.

مقام‌های آمریکایی می‌گویند که وی اکنون یکی از قدرتمندترین مقام‌های وزارت خارجه است؛ وپرک در جلسه استماع کمیته روابط خارجی سنا گفت که دفترش باید در خط مقدم مذاکره برای ترتیبات پذیرش انتقال بیگانگان غیرقانونی از جوامع آمریکایی باشد.

وی بلافاصله شروع به جست‌وجوی شرکای خارجی کرد و سوابق نشان می‌دهد که ماموران مهاجرت به‌طور خاص افرادی را که دارای حمایت‌های دادگاهی بودند، برای اخراج هدف قرار می‌دادند.

وپرک و میلر در فوریه ۲۰۲۵ (بهمن ۱۴۰۳) یک پرونده آزمایشی را دنبال کردند که یک هواپیما از افراد اخراجی را به پاناما بفرستند.

دیپلمات‌ها در داخل وزارت خارجه، تصور می‌کردند که این اقدام، اخراج معمول پانامایی‌ها است، اما در نهایت متوجه شدند که این گروه غیرمعمول است.

وزیر امنیت پاناما در آن زمان اعلام کرد که کشورش هیچ برنامه‌ای برای اسکان دائمی افراد ندارد؛ وی مدعی شد: ما تمام خدمات پزشکی، غذایی و رفاهی لازم را برای آن‌ها فراهم می‌کنیم و به این کار ادامه خواهیم داد تا آخرین نفر کشور ما را ترک کند که این همان چیزی است که با دولت آمریکا توافق شده بود.

دولت پاناما مهاجران را به یک اردوگاه جنگلی دورافتاده اعزام و روشن کرد که هیچ راهی برای مهاجرت به پاناما وجود ندارد.

لری بارتلت، یکی از مقام‌های ارشد سابق مدیریت پناهندگان وزارت خارجه که زیر نظر وپرک کار می‌کرد، گفت: این دولت اهمیتی نمی‌دهد افرادی که اخراج می‌کنند، دوران سختی را سپری خواهند کرد یا خیر؛ آن‌ها به رفاه افرادی که اخراج می‌کنند اهمیتی نمی‌دهند؛ آن‌ها فقط می‌خواهند این افراد از آمریکا خارج شوند.

دولت ترامپ، اخراج‌های پاناما و یک برنامه آزمایشی مشابه در کاستاریکا را به‌عنوان مدرکی درباره اینکه کشور‌های شریک می‌توانند به پیشبرد اخراج کمک کنند، در نظر گرفت.

هیچ‌یک از افرادی که در این مرحله اولیه اخراج شدند، از حمایت‌های دادگاه برخوردار نبودند، اما تقریبا بلافاصله، سوابق نشان می‌دهد که مقام‌های آمریکایی شروع به بررسی این موضوع کردند که آیا می‌توان از شرکای خارجی نیز در این موارد استفاده کرد یا خیر.

در ماه فوریه، همان ماهی که نخستین پرواز به پاناما انجام شد، اداره مهاجرت و گمرک آمریکا (ICE) به ماموران خود دستور داد تا بررسی پرونده‌های مهاجرانی را که دارای حمایت‌های منع اخراج بودند، آغاز کنند؛ مارکوس چارلز، یک مقام ارشد مهاجرت، در ایمیلی به آن‌ها دستور داد تا امکان اخراج به کشور ثالث را تعیین کنند و بر این اساس، آیا فرد خارجی باید دوباره بازداشت شود یا خیر.

توافق‌های اخراج به سرعت گسترش یافت و آمریکا هزاران مهاجر را از کشور‌های مختلف به مکزیک فرستاد و دفتر وپرک انعقاد توافق با شماری از کشور‌های دارای کارنامه حقوق بشری ضعیف را در دستور کار قرار داد.

روبیو شرکای آمریکا را به‌عنوان کسانی که مایل به تقسیم بار مهاجرت هستند، توصیف کرده است و میلر سال گذشته گفت که شرکای آمریکا بسیار سخاوتمندانه موافقت کرده‌اند که به اسکان مجدد اتباع کشور‌های دیگر کمک کنند.

مقام‌های آمریکایی به ندرت به پرسش‌ها در مورد افرادی که با وجود احکام دادگاه بازگردانده می‌شوند، پاسخ می‌دهند، جز اینکه می‌گویند آنچه پس از اخراج مهاجران اتفاق می‌افتد، مسئولیت آن‌ها نیست؛ آمریکا به دنبال شرکای بیشتر و گسترش برنامه اخراج بوده است.

وپرک در ماه آوریل، همان ماهی که آمریکا توافق‌نامه جدید اخراج با پاناما را امضا کرد، در رویدادی که توسط مرکز مطالعات مهاجرت، یک گروه تحقیقاتی مستقر در واشنگتن که طرفدار محدود کردن مهاجرت است، برگزار شد، سخنرانی کرد؛ وی در سخنرانی خود شرح داد که چگونه دفتر مهاجرت قبلا یک دفتر کمک‌های بشردوستانه بود که تا حدودی بر آوردن مردم به آمریکا متمرکز بود.

وی ادعا کرد: اکنون، ما بر اجرای دستور کار مهاجرت رئیس جمهور، ازجمله بازگرداندن مردم از آمریکا متمرکز هستیم.

وپرک و مقام مافوق وی در وزارتخانه، کریستوفر لاندو، معاون وزیر خارجه، با راهنمایی میلر، تایید نهایی همه توافق‌نامه‌ها را اعمال کردند؛ میلر در تماس‌های گروهی روزانه در اوایل دولت، آن‌ها را برای دستیابی به توافق‌نامه‌های گسترده‌تر تحت فشار قرار می‌داد.

وپرک برای کمک به این تلاش‌ها، بر دفتر مهاجرت جدید نظارت داشت؛ «مهاجرت مجدد» اصطلاحی بحث‌برانگیز است که مدت‌هاست توسط گروه‌های راست افراطی برای اشاره به بیرون راندن مهاجران از آمریکا و کشور‌های اروپایی استفاده می‌شود.

انتهای پیام/