گزارش سی‌ان‌ان از پیدا و پنهان برنامه تسلیحات هسته‌ای رژیم صهیونیستی/ دیمونا چگونه ساخته شد؟
آمریکا و رژیم صهیونیستی همواره تلاش کرده‌اند تا موضوع برنامه تسلیحات هسته‌ای رژیم صهیونیستی و زرادخانه هسته‌ای این رژیم را در پرده ابهام نگه دارند؛ این موضوع دستمایه گزارش مستند سی‌ان‌ان شده که خلاصه آن در زیر آمده است:
گروهی از دیپلمات‌های آمریکایی در اوایل سال ۱۹۶۰ سوار بر هلیکوپتر رژیم صهیونیستی بودند که یکی از آن‌ها متوجه یک سایت ساختمانی شد که از دل صحرای نقب در حدود ۲۰ مایلی غرب بحرالمیت سر بر می‌آورد؛ مقام آمریکایی با اشاره از ادی کوهن، وزیر دارایی وقت و اسکورت صهیونیست گروه، پرسید که این سایت چه می‌تواند باشد.
کوهن به آمریکایی‌ها که یکی از آن‌ها سفیر آمریکا در اراضی اشغالی بود گفت که یک «کارخانه نساجی» بوده است.
آنچه مسافران دیده بودند، ساختمان تأسیسات هسته‌ای دیمونا بود که اکنون به‌عنوان زادگاه تنها زرادخانه هسته‌ای غرب آسیا شناخته می‌شود؛ چند ماه طول کشید تا سفیر وقت آمریکا در اراضی اشغالی پس از رمزگشایی ماهیت واقعی سایت ساختمانی توسط سرویس‌های اطلاعاتی آمریکا، خواستار ملاقات با کوهن شود.
در یک تلگراف دیپلماتیک محرمانه آمریکا که بخشی از مجموعه‌ای از اسناد از طبقه‌بندی خارج‌شده جمع‌آوری‌شده توسط آرشیو امنیت ملی است و جزئیات سفر با هلیکوپتر را نیز شامل می‌شود، آمده است: کوهن در ابتدا با این موضوع با بی‌خیالی برخورد کرد، اما در نهایت وی به این نتیجه رسید که این رآکتور می‌تواند در نهایت برای اهداف تسلیحاتی مورد استفاده قرار گیرد.
مقام‌های هسته‌ای آمریکا ۵ سال بعد متوجه شدند که یک کارخانه اورانیوم پنسیلوانیا صد‌ها پوند اورانیوم غنی‌شده با درجه تسلیحاتی را از دست داده است؛ برخی از مقام‌های اطلاعاتی آمریکا همانطور که یک مستند اخیر نشان می‌دهد، اعلام کردند که آنچه از دست رفته بود، برای استفاده در برنامه هسته‌ای رژیم صهیونیستی مورد استفاده قرار گرفت.
از آن زمان تاکنون، آمریکا و رژیم صهیونیستی در طول ۶۰ سال گذشته، سکوت کرده و هیچ‌کدام توسعه زرادخانه هسته‌ای رژیم صهیونیستی را تصدیق نکرده‌اند؛ وقتی مقام‌های صهیونیست می‌خواهند به سلاح‌های این رژیم اشاره کنند، پاسخ تبلیغاتی ادی کوهن به دیپلمات‌های آمریکایی به‌عنوان یک حسن تعبیر رایج عمل می‌کند؛ بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی، در سخنرانی جولای (تیر) خود به جلسه‌ای با رئیس کمیسیون انرژی اتمی این رژیم در «کارخانه نساجی» اشاره کرد.
این موضوع به مرور زمان به بدترین راز پنهان جهان تبدیل شده است، همانطور که آونر کوهن، مورخ صهیونیستی-آمریکایی، آن را توصیف کرده است؛ سیاستی که آمریکا و رژیم صهیونیستی دنبال می‌کنند، اکنون سیاستی مبهم یا نامشخص است.
- بیشتر بخوانید:
- برنامه هسته‌ای رژیم صهیونیستی؛ تهدیدی برای امنیت منطقه
- رژیم صهیونیستی چند سلاح اتمی در اختیار دارد؟
این سیاست به آمریکا کمک کرده است تا موضع ادعایی خود را در موضوع فعالیت هسته‌ای دیگر کشورها حفظ کند و به رژیم صهیونیستی کمک کرده تا از پرسش‌هایی در مورد چگونگی (یا اینکه آیا) به بمب دست یافته است، اجتناب کند.
اما این سکون ممکن است در حال تغییر باشد، زیرا دیگر کشور‌های منطقه فعالیت‌های هسته‌ای خود را پیش می‌برند؛ ضمن اینکه یکی از بهانه‌های آمریکا و رژیم صهیونیستی برای تجاوز نظامی به ایران، ادعای تلاش این کشور در مسیر دستیابی به سلاح هسته‌ای بود.
در عین حال، حمایت قاطع از جاه‌طلبی‌های نظامی رژیم صهیونیستی که زمانی در آمریکا بسیار جدی بود، شروع به فرسایش کرد؛ دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا سه‌شنبه گذشته، گفت که آمریکا ممکن است در پایان سال نزدیک به ۴ میلیارد دلار کمک نظامی به رژیم صهیونیستی را قطع کند، زیرا آن‌ها دیگر به آن نیازی ندارند؛ گروهی از قانونگذاران دموکرات و گروه‌های مدافع در سال‌های اخیر استدلال کرده‌اند که زمان آن رسیده است که آمریکا از تظاهر در مورد بمب‌های رژیم صهیونیستی دست بردارد.
خواکین کاسترو، نماینده دموکرات آمریکایی، گفت که موضع مبهم آمریکا در قبال زرادخانه رژیم صهیونیستی، سیاستی منسوخ شده است که بی‌ملاحظه و خطرناک شده است؛ کاسترو، عضو کمیته‌های خارجه و اطلاعات مجلس نمایندگان، اظهار کرد که برای آمریکا خطرناک است که در کنار رژیم صهیونیستی در جنگ شرکت کند و خط قرمز آن‌ها را برای استفاده از سلاح هسته‌ای نداند و توضیح ندهد که در صورت استقرار این سلاح‌ها یا در صورت اصابت حمله‌ها به تأسیسات هسته‌ای، چه برنامه‌های احتمالی داریم.
اگر ظاهر انکار کنار گذاشته شود، باعث می‌شود که ریشه‌های فناوری هسته‌ای رژیم صهیونیستی و سال‌ها بازی موش و گربه که برای جلوگیری از آشکار شدن شواهد قطعی برنامه تسلیحاتی انجام شده بود، مورد بررسی قرار گیرد.
بازرسان آمریکایی هرگز تأسیسات زیرزمینی مخفی زیر دیمونا را که برای تولید پلوتونیوم درجه یک بمب استفاده می‌شد، پیدا نکردند؛ این موضوع در یک مستند تلویزیونی عبری زبان در سال ۲۰۲۴، «اتم و من» که شامل مصاحبه‌هایی با رئیس سابق یک آژانس اطلاعاتی رژیم صهیونیستی که وظیفه پشتیبانی از برنامه تسلیحاتی را بر عهده داشت و پس از مرگش منتشر شد، مطرح شد؛ وی گفت که مقام‌های صهیونیست قبل از رسیدن بازرسان، آسانسور آن را مسدود می‌کردند.
متیو کرونیگ، استراتژیست هسته‌ای و استاد علوم سیاسی در دانشگاه جورج تاون، استدلال کرد: اگر اسرائیل اعلام کند که یک بازیگر دارای تسلیحات هسته‌ای است، فشار‌ها بر دیگر کشور‌های منطقه برای پیروی از این روند افزایش می‌یابد؛ یک مسابقه تسلیحات هسته‌ای افسارگسیخته در غرب آسیا برای سیاست آمریکا چیز خوبی نیست.
کاسترو در یک جلسه علنی کنگره در ماه ژوئن (تیر/ خرداد)، مارکو روبیو، وزیر خارجه آمریکا، را در این مورد تحت فشار قرار داد.
در همان سالی که تأسیسات پنسیلوانیا برای نخستین بار متوجه کمبود اورانیوم شد، هنری کیسینجر به تل‌آویو سفر کرد و مقام‌های ارشد هیئت نمایندگی آمریکا در سفارت این کشور را در مورد گفت‌و‌گو‌هایی که با صهیونیست‌ها داشته بود، توجیه کرد.
کیسینجر، که در آن زمان استاد وزارت خارجه هاروارد بود، مشاور سیاست خارجی جمهوری‌خواهان برجسته بود؛ وی کمتر از ۴ سال بعد، در سال ۱۹۶۹، نقش مشاور امنیت ملی را در دولت نیکسون بر عهده گرفت.
طبق یادداشتی از طبقه‌بندی خارج شده در آرشیو امنیت ملی که خلاصه‌ای از این گفت‌و‌گو را ارائه می‌دهد، کیسینجر اعتقاد راسخی داشت که رژیم صهیونیستی از قبل برنامه ساخت سلاح هسته‌ای را آغاز کرده است، چیزی که جان اف کندی سعی در جلوگیری از آن داشت.
وی با شیمون پرز، معاون وزیر جنگ رژیم صهیونیستی ملاقات کرده بود و پرز و دیگر مقام‌های کلیدی را موافق ساخت سلاح هسته‌ای یافته بود؛ در این یادداشت آمده است که حتی در میان دانشمندان نیز هیچ شکی در مورد نیاز رژیم صهیونیستی به توسعه آن‌ها وجود نداشت.
اما نکته جالبی وجود داشت: کیسینجر گفت: معتقدم مقام‌های اسرائیلی بر این باور هستند که به نظر نمی‌رسد داشتن سلاح‌های (هسته‌ای) را به منطقه اعتراف کنند.
به گفته کوهن، مورخ برجسته برنامه هسته‌ای رژیم صهیونیستی، مقام‌های آمریکایی و صهیونیست به دنبال محو کردن مرز بین معنای معرفی بودند و ۲ طرف در مورد تعریف سلاح هسته‌ای توافق نداشتند.
کیسینجر متوجه شد که آمریکا نمی‌تواند رژیم صهیونیستی را متوقف کند، حتی اگر نیکسون تهدید به تحریم تسلیحاتی کند؛ بنابراین، راه‌حل، تکیه بر ابهام اوضاع بود و رژیم صهیونیستی همچنین از امضای پیمان منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای خودداری کرد.
ترکیبی از گزارش‌های مطبوعاتی و افشاگری‌های تصادفی دولت آمریکا در دهه ۱۹۷۰، نشان می‌داد که رژیم صهیونیستی بمب را توسعه داده است، اما در سال ۱۹۸۶، هرگونه شک بین‌المللی از بین رفت، زمانی که مردخای وانونو، تکنسین سابق راکتور در نیروگاه دیمونا، جزئیات برنامه هسته‌ای رژیم صهیونیستی را شرح داد و عکس‌های مخفیانه گرفته شده از تأسیسات را با روزنامه ساندی تایمز در لندن به اشتراک گذاشت.
کمی پیش از انتشار این افشاگری توسط روزنامه، یک مأمور جوان موساد، وانونو را به رُم کشاند، جایی که سرویس اطلاعاتی رژیم صهیونیستی به وی مواد مخدر خوراند و سوار یک کشتی باری مخفی نیروی دریایی رژیم صهیونیستی کرد که در آب‌های بین‌المللی منتظر بود؛ این گفته کتابی است که در سال ۱۹۹۹ توسط پیتر هونام، گزارشگر این تحقیقات، نوشته شده است.
با وجود شهادت هونام در دفاع از خود در دادگاه بسیار جنجالی، وانونو به خیانت و اتهام‌های مرتبط با جاسوسی محکوم شد و ۱۸ سال را در زندان رژیم صهیونیستی، بیشتر آن را در سلول انفرادی گذراند.
پس از آن که پایان جنگ سرد بخش زیادی از منطق اولیه سیاست ابهام هسته‌ای رژیم صهیونیستی را از بین برد، نیویورکر در سال ۲۰۱۸ گزارش داد که تغییر شرایط، مقام‌های صهیونیست را عصبی کرد و آن‌ها را به سمت درخواست و دریافت مخفیانه تضمین‌های کتبی درباره اینکه آمریکا از آن‌ها نخواهد خواست که خلع سلاح شوند (که به‌طور مناسب مبهم و مطابق با سیاست ابهام بود) از زمان دولت بیل کلینتون آغاز شد.
بخشی از این پنهان‌کاری متعاقبا کاهش یافته است؛ سانسور‌های کابینه‌ای در رژیم صهیونیستی اجازه بحث در مورد سلاح‌های هسته‌ای را می‌دهند، در صورتی که ناشران یک عبارت را برای سلب مسئولیت درج کنند: طبق گزارش‌های خارجی، اما موضع رسمی همچنان این است که نه آمریکا و نه رژیم صهیونیستی، علیرغم تخمین سازمان غیرانتفاعی ابتکار تهدید هسته‌ای درباره وجود ۹۰ کلاهک هسته‌ای در زرادخانه رژیم صهیونیستی، تایید نمی‌کنند که رژیم صهیونیستی سلاح هسته‌ای دارد.
بیانیه ماه ژوئن روبیو و فشار فزاینده برخی از قانونگذاران آمریکایی نشان می‌دهد که موضع انکار ممکن است در حال فروپاشی باشد؛ هرچند مشخص نیست که کاهش برنامه‌ریزی‌شده کمک‌های نظامی ترامپ چگونه ممکن است بر سیاست ابهام تأثیر بگذارد.
انتهای پیام/
