گستره اعتراضات از پاریس تا آتن و رم؛ در اروپا چه می‌گذرد؟
اعتراضات دانش‌آموزی که با تعطیلی مدارس در فرانسه آغاز شد، در سراسر اروپا گسترش یافت و نوجوانان را به‌دلیل وخامت شرایط مدرسه، کمبود معلم، افزایش هزینه‌های آموزشی و بحران مسکن که تحصیل را دشوارتر می‌کند، به خیابان‌ها کشاند.
از فرانسه و بلژیک گرفته تا آلبانی، یونان، اسپانیا و ایتالیا، تظاهرات شامل تعطیلی مدارس، راهپیمایی‌های گسترده و برپایی اردوگاه‌های اعتراضی بوده که در برخی موارد با خشونت پلیس مواجه شده است.
دیلی صباح گزارش کرد که اگرچه نارضایتی‌های ملی متفاوت است، اما ناآرامی‌ها نشان‌دهنده ناامیدی فزاینده در میان افرادی است که می‌گویند دولت‌های اروپایی در تامین منابع و فرصت‌های مورد نیاز آنها کوتاهی می‌کنند.
فرانسه در مرکز اعتراضات
اعتراضات زمانی آغاز شد که دانش‌آموزان در منطقه پاریس مدارس را تعطیل کردند. آنها به غیبت معلمان، کلاس‌های درس شلوغ و رو به زوال بودن امکانات اشاره کردند.
دانش‌آموزان همچنین از برنامه‌های سختگیرانه و سکوی پذیرش دانشگاه فرانسه، انتقاد کرده‌اند که به گفته آنها اضطراب و عدم اطمینان را به انتقال به آموزش عالی اضافه می‌کند.
این تظاهرات به سرعت در سراسر فرانسه گسترش یافت و فعالیت صد‌ها مدرسه را مختل کرد. طبق گزارش‌ها، در اوج اعتراضات بیش از ۲۰۰ مدرسه به‌طور کامل تعطیل شدند، در حالی که برخی دیگر با تعطیلی جزئی یا وقفه در کلاس‌ها مواجه شدند. دانشجویان دانشگاه نیز به این جنبش پیوسته‌اند.
واکنش پلیس فرانسه به اعتراضات از موضوعات برجسته این اعتراضات بوده است. یک نوجوان در لنس دست خود را از دست داد و سایر جراحت‌های گزارش‌شده شامل آسیب چشمی و آسیب دندانی بود. این درحالی است که شکایت‌هایی مبنی بر خشونت پلیس در دست بررسی است.
آمار وزارت دادگستری فرانسه که در گزارش‌ها ذکر شده است، تعداد افراد بازداشت شده را بین ۶ هزار و ۸۰۰ تا ۸ هزار نفر اعلام می‌کند که حدود ۸۵ تا ۸۶ درصد از افراد بازداشت شده زیر سن قانونی بوده‌اند.
گسترش اعتراضات در سراسر اروپا
در بلژیک، دانشجویان از اوایل اکتبر (مهر) علیه اصلاحات شهریه، کلاس‌های شلوغ و کاهش بودجه تظاهرات خود را آغاز کردند.
برخی از گروه‌های دانشجویی با شهریه‌های بسیار بالا برای سال تحصیلی ۲۰۲۶-۲۰۲۷ رو‌به‌رو هستند. اعتراضات از شهر لیژ به بروکسل و سایر شهر‌ها گسترش یافت و گزارش‌هایی از بازداشت‌ها در جریان تظاهرات منتشر شده است.
دانشجویان همچنین در ۹ اکتبر (۱۷ مهر) به اعتصاب سراسری اتحادیه‌ها علیه اقدام‌های ریاضتی پیوستند. این اقدام ده‌ها هزار شرکت‌کننده را به خود جلب کرد، در حالی که درگیری‌های پراکنده در نزدیکی ایستگاه مرکزی بروکسل شامل استفاده از خودرو‌های آب‌پاش، گاز اشک‌آور و آتش‌سوزی بود.
در آلبانی، نارضایتی دانشجویان از شرایط دانشگاه، هزینه‌های آموزش و چشم‌انداز محدود شغلی با اعتراضات گسترده‌تر علیه فساد و نابرابری ادغام شده است.
این تظاهرات با اعتراضات موسوم به فلامینگو که ماه‌هاست ادامه دارد و با پروژه تفریحی ساحلی لوکس مرتبط با جرد کوشنر (داماد دونالد ترامپ) مخالف است، همپوشانی داشته است.
اعتراضات در تیرانا به خشونت کشیده شد و پلیس با گاز اشک‌آور، ماشین‌های آب‌پاش و باتون واکنش نشان داد. گزارش‌ها حاکی از بیش از ۱۰۰ بازداشت، جراحت‌ها و خسارت‌های قابل توجه است.
در یونان، دانش‌آموزان در ۱۳ اکتبر (۲۱ مهر) در میدان سینتاگما آتن، در مقابل پارلمان، در اعتراض به افزایش اجاره بها و مسکن عمومی ناکافی، چادر برپا کردند.
تظاهرکنندگان خواستار کنترل اجاره بها، مسکن دانشجویی بیشتر، افزایش یارانه‌ها و بودجه بهتر آموزش هستند. تحصن‌های مدارس نیز به دلیل کمبود معلم و شرایط نامناسب افزایش یافته است.
در اسپانیا، اعتصاب نامحدود معلمان در منطقه مادرید در ۱۴ اکتبر (۲۲ مهر) آغاز شد و مربیان، دانش‌آموزان و خانواده‌ها را گرد هم آورد. معترضان خواستار افزایش بودجه عمومی، کلاس‌های کوچک‌تر، حقوق بالاتر، کاهش ساعات تدریس و کارکنان متخصص‌تر هستند.
منتقدان همچنین دولت منطقه‌ای را به تشویق خصوصی‌سازی به قیمت تضعیف مدارس دولتی متهم می‌کنند.
در ایتالیا، دانش‌آموزان دبیرستان‌های تورین و رم را تعطیل کردند و شعار‌هایی الهام گرفته از فرانسه سر دادند و به کمبود بودجه، ساختمان‌های رو به زوال و افزایش هزینه‌های زندگی اعتراض کردند.
تظاهرات کوچک‌تر در جا‌های دیگر نیز نگرانی‌های مشابهی را نشان می‌دهد.
بحران گسترده‌تر فرصت‌ها
در سراسر اروپا، اعتراضات فشار فزاینده‌ای را بر سیستم‌های آموزش عمومی پس از سال‌ها محدودیت‌های مالی، مشکلات استخدام معلمان و زیرساخت‌های فرسوده نشان می‌دهد. افزایش اجاره بها، قبوض انرژی و هزینه‌های روزمره، این مشکلات را تشدید کرده و تامین هزینه‌های آموزش را به‌طور فزاینده‌ای دشوار ساخته است.
نوجوانان همچنین از چشم‌انداز آینده خود ابراز ناامیدی کرده و استدلال می‌کنند که دولت‌ها در رفع موانع آموزش، اشتغال و مسکن کوتاهی می‌کنند.
انتهای پیام/
