چرا جایزه نوبل صلح به ترامپ نمی‌رسد؟
دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا در مراسمی که قرار بود گردهمایی انتخاباتی برای دیگر نامزد‌های جمهوری‌خواه در سیراکیوز نیویورک باشد، بخش عمده‌ای از سخنرانی خود را به بیان گلایه‌هایش از کمیته جایزه نوبل اختصاص داد.
وی ادعا کرد: آمریکا، به نمایندگی من به‌عنوان رئیس‌جمهور شما، باید جایزه صلح نوبل را دریافت می‌کرد، اما نکرد و این لکه‌ای پاک‌نشدنی بر دامن کشور نروژ و کسانی است که چنین تصمیم شرم‌آور و مفتضحانه‌ای گرفتند؛ ترامپ در ادامه مدعی از بین رفتن اعتبار جایزه نوبل صلح به همین دلیل شد.
رئیس‌جمهور آمریکا همچنین فهرستی از جنگ‌هایی را که مدعی حل‌وفصل آن‌ها بود برشمرد که برخی از آن‌ها اصلا جنگ نبودند و برخی دیگر هنوز حل‌وفصل نشده‌اند؛ وی مدعی شد: من در آستانه حل‌وفصل یا پیروزی در ۲ مورد دیگر هستم: ایران و جنگ اوکراین؛ به هر ۲ جنگ به‌سرعت پایان خواهم داد.
ترامپ همچنین ادعا کرد که مانع دستیابی ایران به سلاح هسته‌ای شد و جان انسان‌های بیشتری را نسبت به هر کس دیگری در تاریخ نجات داد؛ به گزارش گاردین، این ادعا در حالی مطرح شد که نهاد‌های اطلاعاتی آمریکا در سال ۲۰۲۵ به کنگره گزارش داده بودند که ایران به دنبال سلاح هسته‌ای نبوده است.
سی‌ان‌ان هم با اشاره به اینکه ترامپ دومین ناکامی پیاپی خود در کسب جایزه نوبل را تجربه کرد، گزارش داد که بخش قابل توجهی از سخنرانی وی در گردهمایی انتخاباتی در سیراکیوز نیویورک به بحث درباره جایزه‌ای اختصاص یافت که ساعاتی پیش از آن به ناوی پیلای، حامی حقوق بشر اهل آفریقای جنوبی، اهدا شده بود.
به گزارش سی‌ان‌ان، تلاش‌های عجیب و نامعقول ترامپ برای کسب جایزه نوبل که شامل اقدام‌هایی همچون تحت فشار گذاشتن برنده سال گذشته برای واگذاری مدال خود به وی در اوایل سال جاری بود، روز جمعه به دستمایه شوخی برنده جدید جایزه تبدیل شد.
پیلای خطاب به جمعیتی که در حال تشویق بودند، به شوخی گفت: اگر کمی بیشتر تشویق کنید، شاید این جایزه را با ترامپ شریک شوم.
این تحقیر، تیر خلاص را بر پیکر تلاشی می‌زند که اکنون آشکارا به بن‌بست رسیده و بی‌نتیجه مانده است، اما تلاش ترامپ برای کسب نوبل، نماد مشکلات دوره دوم ریاست‌جمهوری‌اش است.
خلاصه ماجرا از این قرار است:
- ترامپ بار‌ها از این جایزه سخن گفت و عملا کارزاری برای لابی‌گری به نفع خود به راه انداخت.
- ادعای اصلی وی درباره اینکه چرا شایسته دریافت این جایزه بوده، یعنی پایان دادن به بیش از ۶ جنگ، به سادگی نادرست است.
- ترامپ با اشتباه بیان کردن مکرر نام کشور‌هایی که ادعا می‌کرد جنگ‌هایشان را فیصله داده، نشان داد که این ادعا تا چه حد عجیب و نامعقول بوده است.
- ترامپ حتی نتوانست بخش عمده‌ای از پایگاه رأی خود را نیز متقاعد کند؛ نظرسنجی سال گذشته واشنگتن‌پست نشان داد که فقط ۲۲ درصد از آمریکایی‌ها و ۴۹ درصد از جمهوری‌خواهان معتقد بودند وی شایسته دریافت این جایزه است.
- زمانی که توافق آتش‌بس مرحله اول در غزه حاصل شد، بحث‌ها درباره اینکه ترامپ شایسته نوبل است، برای مدتی کوتاه دوباره بالا گرفت، اما حتی در آن مقطع نیز دولت ترامپ دست به اقدامی می‌زد که بسیار بحث‌برانگیز به نظر می‌رسید: کشتن افرادی (که به ادعای دولت وی، قاچاقچیان مظنون مواد مخدر بودند) در آب‌های آزاد و بدون طی کردن روال‌های قانونی؛ بسیاری از کارشناسان این اقدام‌ها را قتل‌های فراقانونی دانسته‌اند که می‌تواند مصداق جنایت جنگی باشد.
- در همان دوران، ترامپ نیرو‌های ارتش آمریکا را به نقاط مختلفی در سراسر این کشور اعزام کرده بود؛ اقدام‌هایی که غیرقانونی بودنشان آشکار شد.
- وقتی ترامپ سال گذشته برنده جایزه نوبل نشد، فیفا جایزه صلح اختصاصی خود را ایجاد و آن را به او اهدا کرد؛ اقدامی که تلاشی آشکار برای جلب نظر رئیس‌جمهور محسوب می‌شد؛ تماشای آن مراسم، خود ماجرایی دیدنی بود.
اما کل این ماجرای ساختگی، اوایل امسال عملا از هم پاشید.
درست در همان زمان بود که ترامپ صحبت‌هایش را درباره تصاحب گرینلند شدت بخشید؛ وی حتی احتمال تصرف آن با توسل به زور را نیز مطرح کرد؛ اقدامی که عملا به معنای تهدید به حمله نظامی علیه یکی از متحدان ناتو بود.
ترامپ برای دستگیری نیکلاس مادورو به ونزوئلا حمله کرد؛ کاخ سفید ممکن است استدلال کند که این یک ماموریت بشردوستانه بوده است، اما ترامپ این تهاجم را به‌عنوان تصاحبی کارآمد برای دستیابی به منابع ونزوئلا (بخوانید نفت) توصیف کرده است؛ وی حتی ماه گذشته در مجمع عمومی سازمان ملل، این عملیات را این‌گونه خلاصه کرد: غنایم جنگی از آن فاتح است.
این عبارتی نیست که معمولا با برندگان جایزه نوبل صلح تداعی شود؛ ترامپ جمعه‌شب نیز همین جمله را تکرار و ادعا کرد: ما آن را برای خودمان برمی‌داریم؛ ما استحقاقش را داریم.
ترامپ در ماه فوریه (اسفند سال گذشته)، بر پایه ادعا‌های متناقض و به‌شدت مشکوک، جنگی را علیه ایران آغاز کرد که اعتراض و انتقاد بخش بزرگی از جهان را برانگیخت؛ این جنگ که اکنون بیش از ۷ ماه به طول انجامیده، تقریبا تمام امید‌های ترامپ برای بردن جایزه نوبل را از بین برده است.
در واقع ماجرا از این قرار است: ترامپ درپی یافتن جایزه نوبل خود در جا‌های کاملا اشتباه است و در این مسیر، مدام به پای خودش شلیک می‌کند؛ اگر ترامپ خواهان جایزه نوبل بود، بهتر بود پایبندی بیشتری به قوانین بین‌المللی نشان دهد.
ترامپ پس از ناکامی در پایان دادن به جنگ اوکراین، جنگی که وعده داده بود در همان روز نخست ریاست‌جمهوری‌اش به آن خاتمه دهد، بار‌ها نقش خود را در پایان دادن به جنگ‌ها بزرگ‌نمایی کرد، آن هم در مواردی که حتی جنگ واقعی هم در کار نبود.
وی در ادامه وقتی سال گذشته برنده جایزه نوبل نشد، از دیگران خواست تا جوایز تسلی‌بخشی به وی بدهند؛ هرچند در هر ۲ مورد، این اقدام تنها بیش‌ازپیش استیصال ترامپ را به نمایش می‌گذاشت؛ البته به نظر نمی‌رسد ترامپ چندان نگرانِ درمانده و مستأصل به نظر رسیدن باشد؛ کافی است به تلاش‌های دیرینه‌اش برای حک کردن نام خود بر مکان‌هایی نظیر مرکز کندی نگاهی انداخته شود.
به نظر می‌رسد تمرکز ترامپ بر خلق تصویری از شکوه و افتخار است؛ وی با تکیه بر نفوذ خود برای کسب افتخارات و عناوین تلاش می‌کند، حتی اگر بیشتر مردم، آن افتخارات را مشروع یا شایسته وی ندانند.
نگرش ترامپ در مصاحبه‌ای که ماه گذشته انجام شد، به خوبی نمایان شد؛ بن تریس، خبرنگار، از وی درباره ادعای جان آساف، سناتور دموکرات ایالت جورجیا پرسید؛ ادعایی درباره اینکه ترامپ درپی بزرگ‌نمایی و ستایش خویشتن است، چرا که پس از رفتنش، هیچ‌کس دیگری برای وی بنای یادبودی نخواهد ساخت.
ترامپ گفت: همین‌طور است؛ وقتی من بروم، هیچ‌کس این کار را نخواهد کرد؛ وقتی اینجا را ترک کنم، دیگر کسی چنین کاری نمی‌کند.
- بیشتر بخوانید:
- رویای نوبل صلح ترامپ پشت سد واقعیت جنگ‌طلبی
- همدستی در جنایت‌های رژیم صهیونیستی؛ حلقه فراموش‌شده سودای نوبل ترامپ
- نوبل ۲۰۲۶/ برنده نوبل صلح اعلام شد
انتهای پیام/
