میدلایست مانیتور: تنگه هرمز توهم کنترل واشنگتن را در هم شکست
وقتی آمریکا و رژیم صهیونیستی تجاوز خود را علیه ایران آغاز کردند، تصور واشنگتن ساده بود؛ نیروی نظامی، ایران را مجبور به تسلیم میکند.
اما شش ماه بعد، این محاسبه در آبهای تنگه هرمز نهفته است؛ آبراهی که زمانی یکچهارم تجارت نفت دریایی جهان از آن عبور میکرد، به روشنترین گواه تاکنون تبدیل شده است که نشان میدهد تسلط نظامی آمریکا بهطور خودکار به پیروزی سیاسی تبدیل نمیشود.
به گزارش میدلایست مانیتور، پاسخ ایران تسلیم نبود؛ تنگه هرمز بسته شد؛ تهران تنگه هرمز را به روی کشتیهای خارجی بست و سپاه پاسداران اعلام کرد که با هر کشتی متعلق به آمریکا، رژیم صهیونیستی یا متحدان آنها که از آن عبور کند، بهعنوان یک هدف مشروع برخورد خواهد شد.
آنچه در پی آمد، نه یک بنبست کوتاه، بلکه یک جنگ فرسایشی بود؛ حملات آمریکا به زیرساختهای موشکهای بالستیک و تأسیسات پهپادی ایران، با حملات تلافیجویانه ایران مواجه شد.
هنوز تنگه هرمز طبق شرایط آمریکا بازگشایی نشده است؛ خسارت این پافشاری اکنون در کشتیهای خود واشنگتن قابل مشاهده است؛ طبق گزارشهای میلیتاری تایمز و نیوی تایمز، ملوانان ناوهای آبراهام لینکلن و جورج دبلیو بوش که برخی از آنها بیش از ۲۵۰ روز بدون هیچ گونه امدادی مستقر بودهاند، از کمبود تجهیزات، غذا و آب آلوده در محل زندگی خود خبر دادهاند.
اعضای خانوادههای آنها از بحران سلامت روان در کشتیها، از جمله مواردی از تلاش ملوانان برای پریدن از عرشه در بحبوحه آنچه همسر یکی از ملوانان فرسودگی شدید نامید، خبر دادهاند.
نیروی دریایی آمریکا از آن زمان شروع به نظارت بر خواب و دادههای بیومتریک حدود هزار و ۶۰۰ ملوان در واکنش به این موضوع کرده است؛ این موارد ثابت نمیکند که واشنگتن جنگ را باخته است، اما شواهد دشواری وجود دارد که نشان دهد یک نهاد نظامی فراتر از آنچه برای آن برنامهریزی کرده بود، در درگیریای بدون هیچ نقطه خروج علنی اعلام شده -نوعی فشار که صبر سیاسی را برای یک کارزار طولانی مدت، مدتها پیش از اینکه توانایی نظامی را از بین ببرد، از بین میبرد.
در همین حال، ایران از این بحران برای موضوعی استفاده کرده است که آمریکا و متحدانش انتظار نداشتند بتواند آن را حفظ کند؛ اینکه اکنون ایران تنگه را اداره میکند.
- بیشتر بخوانید:
- تنگه هرمز؛ جایی که کارزار فشار آمریکا به بنبست میرسد
- ترامپ در بنبست تنگه هرمز/ جنگ روانی امریکا بر اقتصاد ایران پس از شکست امنیتی و نظامی
تهران «اداره تنگه هرمز» را تأسیس کرد و گفت که هیچ کشتیای بدون مجوزی که صادر میکند، نمیتواند عبور کند؛ مقامات ایرانی صریحاً گفتهاند که مدیریت تنگه به ترتیبات قبل از جنگ خود باز نخواهد گشت.
خواستههای ایران در ازای بازگشایی تنگه هرمز، شرایط یک کشور در آستانه فروپاشی نیستند. بلکه شرایط کشوری هستند که معتقد است دشمنش سریعتر از آنچه که است، گزینههایش را از دست میدهد؛ محاسبهای که توسط دههها تحریم و رویارویی که مدتها پیش از این جنگ وجود داشت، شکل گرفته است و وضعیت قابل مشاهده ناوگان آمریکا کمکی به منصرف کردن آنها نمیکند.
این معضل واشنگتن در مقیاس کوچک است؛ حدود شش ماه حملات، آبراهی را که پیش از جنگ حدود ۱۱۰ کشتی در روز از آن عبور میکردند، بازگشایی نکرده است؛ تشدید تنش، خطر درگیر شدن کشورهای خلیج فارس و اختلال بیشتر در بازارهای جهانی انرژی را به همراه دارد.
خروج بدون توافق، خطر شکست را به همراه دارد؛ ترامپ که بین وعده اجتناب از درگیریهای طولانی خارجی و نشان دادن قدرت علیه تهران در نوسان بوده است، اکنون با جنگی روبهروست که هیچ راه خروجی مشخصی ندارد و تعریف روشنی از پیروزی ندارد و بهتازگی به انتشار نقشهای آنلاین که تنگه را «قلمرو جدید آمریکا» عنوان کرده، تقلیل یافته است؛ لفاظیهایی که بیشتر از اینکه اهرم فشار باشد، حاکی از ناامیدی است.
برای کشورهای خلیج فارس، این جنگ، استراتژی پوششی را که پیش از اولین حملات در حال انجام بود، تسریع کرده است؛ در یک مسیر، آنها همچنان به همکاری امنیتی با واشنگتن تکیه میکنند. در مسیر دیگر، آنها بهطور قابلتوجهی در حال تنوع بخشیدن هستند؛ تعمیق روابط اقتصادی با چین، بررسی روابط امنیتی و تجاری در سراسر آسیای جنوبی و مرکزی، و در مورد ریاض، رسمیت بخشیدن به توافق دفاع مشترک مکه با پاکستان با عمیقتر شدن بحران هرمز.
انتهای پیام/
