تبعات اُفت سنگین و حذف از جام جهانی؛ پایان عصر کره جنوبی در لیگ برتر انگلیس
فوتبال کرهجنوبی در یکی از بحرانیترین مقاطع سالهای اخیر قرار دارد؛ از حذف زودهنگام و تلخ از جام جهانی ۲۰۲۶ گرفته تا حواشی مدیریتی و تحقیقات درباره مدیران فدراسیون فوتبال این کشور. حالا یک اتفاق تلخ و نمادین دیگر هم برای کرهایها در راه است: احتمالاً برای نخستین بار از سال ۲۰۰۵، لیگ برتر انگلیس بدون حضور حتی یک بازیکن کرهای آغاز خواهد شد.
سال ۲۰۰۵ نقطه شروع یک دوران تاریخی برای فوتبال کره بود؛ زمانی که پارک جیسونگ پیراهن منچستریونایتد را پوشید و راه را برای حضور نسل بزرگی از بازیکنان کرهای در انگلیس باز کرد. بعد از او، سون هیونگمین به تاتنهام رفت و حتی به یکی از بزرگترین ستارههای تاریخ این باشگاه تبدیل شد. سون طی یک دهه در لندن درخشید، کاپیتان شد و در نهایت با قهرمانی در لیگ اروپا در سال ۲۰۲۵ از تاتنهام جدا شد. اما حالا آن دوران طلایی به پایان نزدیک شده است.
سون راهی لسآنجلس شده و هوانگ هیچان نیز پس از سقوط وولورهمپتون به چمپیونشیپ، دیگر در لیگ برتر حضور ندارد. چند بازیکن کرهای همچنان با باشگاههای لیگ برتری قرارداد دارند، اما احتمالاً به صورت قرضی راهی تیمهای دیگری خواهند شد. به این ترتیب، کره جنوبی ممکن است پس از ۲۱ سال، نمایندهای در بالاترین سطح فوتبال انگلیس نداشته باشد.
سبقت پرسرعت ژاپنیها
پس از ناکامی بزرگ کره جنوبی در مرحله گروهی جام جهانی ۲۰۲۶، بحران مدیریتی فوتبال کره عمیقتر شد و بحث درباره اصلاح ساختار فدراسیون و نحوه مدیریت تیم ملی بالا گرفته است. همزمان، تحقیقات قضایی و حواشی مربوط به فساد فدراسیون نیز فضای فوتبال این کشور را ملتهبتر کرده است. حتی پارک جیسونگ، نماد نسل طلایی فوتبال کره، حالا در پروژه اصلاحات فوتبال این کشور نقش دارد. در سمت مقابل ساحل شرقی آسیا، ژاپن با سرعتی بالا در حال سبقت گرفتن از رقیب سنتی خود است.
کائورو میتوما، دایچی کامادا، واتارو اندو و آئو تاناکا تنها بخشی از بازیکنان ژاپنی حاضر در فوتبال انگلیس هستند و فصل جدید نیز با ورود چهرههایی مانند هیدماسا موریتا و دایزن مائدا، تعداد ژاپنیها را بیشتر خواهد کرد. احتمال دارد ژاپن حتی فصل جدید لیگ برتر را با تعدادی نزدیک به ۱۰ لژیونر آغاز کند، در حالی که کُره حتی اندک نمایندگان خود را نیز از دست خواهد داد.
این مقایسه فقط یک آمار ساده نیست. فوتبال ژاپن طی سالهای اخیر با برنامهریزی بلندمدت، صادرات بازیکن و حضور مستمر استعدادهایش در اروپا، فاصله محسوسی با رقیب سنتی خود و البته سایر کشورهای آسیایی ایجاد کرده است؛ به طوری که حالا اغلب تیمهای بزرگ آسیایی، چون ایران، کره جنوبی و عربستان، حسرت کیفیت بازیکنان و سطح بالای فوتبال ساموراییها را میخورند.
انتهای پیام/