قهرمانی در تب ۳۹ درجه؛ معجزه رقیب صادق گودرزی در شبِ کابوسوارِ دورتموند
دنیای کشتی پر از روایتهای باورنکردنی از شجاعت است، اما داستان قهرمانی دنیس سارگوش در مسابقات اروپایی ۲۰۱۱ دورتموند، در زمره عجیبترینها قرار دارد. سارگوش که همواره یکی از سرسختترین رقبای صادق گودرزی، کشتیگیر پرافتخار المپیک و جهان و سرمربی فعلی تیم ملی کشتی آزاد جوانان ایران به شمار میرفت، در آن تورنمنت نشان داد که چرا یکی از بزرگترین کشتیگیران عصر خود است.
شبی که لرزش بدن، از صدای زنگ ساعت بلندتر بود
داستان از جایی شروع شد که سارگوشِ آماده، تنها چند ساعت مانده به آغاز مسابقات، در اتاق هتل دچار تب شدید ۳۹ درجه شد. شدت لرز به حدی بود که او حتی توانایی شمارهگیری پزشک تیم را هم نداشت. اوپان سات، هماتاقیاش در این باره میگوید: دنیس طوری میلرزید که صدایش از صدای زنگ ساعت هم بلندتر بود. وقتی پزشک رسید، او فقط یک جمله را تکرار میکرد: من فردا قهرمان میشوم!
سارگوش برای اینکه خواب هماتاقیاش خراب نشود، ۲ ساعت تمام را در حمامِ سرد گذراند؛ او در شرایطی که حتی نمیتوانست سرش را بالا بیاورد، با ۷ کیلوگرم کاهش وزن در ۳ روز و عفونت دندان عقل که مانع از مصرف هرگونه مسکن (به دلیل قوانین دوپینگ) میشد، به مصاف رقبا رفت. او بعدها درباره آن مسابقات گفت: ۲ مبارزه اول انگار در مه گذشت. فقط میخواستم زنده بمانم و نفس بکشم.
او در نهایت با غلبه بر حریفانی از فرانسه، مجارستان و در نهایت موسی مرتضاعلیف، بر سکوی قهرمانی ایستاد. رقبایی که اگر میدانستند این قهرمان روس در چه شرایط جسمانی بحرانی آنها را شکست داده است، شاید هرگز باور نمیکردند. این روحیه تسلیمناپذیری، همان چیزی بود که در تقابلهای نفسگیر او با صادق گودرزی نیز همواره به چشم میآمد؛ رقابتی که میان دو تن از بهترینهای جهان در وزن ۷۴ کیلوگرم، سالها به یکی از جذابترین مبارزات دنیای کشتی تبدیل شده بود.
میراثی از شجاعت؛ چرا سارگوش هرگز زانو نزد؟
شاید ریشه این اراده پولادین را باید در زندگی شخصی سارگوش جستوجو کرد. پدر او در جریان درگیریهای نظامی نابینا شده بود و سارگوش همواره از او به عنوان نماد شجاعت یاد میکند؛ پدری که آخرین بار در ۵ سالگی چهره پسرش را دید و حالا قهرمانیهای او، تنها افتخاری است که میتواند به پسرش داشته باشد.
سارگوش پس از شکست مقابل جردن باروز در المپیک و دوری ۸ ماهه از تشک، دوباره بازگشت تا نهتنها سه بار قهرمان جهان شود، بلکه با شکستِ باروز، انتقام آن شکست تلخ را نیز بگیرد. این ستاره روس که حالا نامش در تاریخ کشتی حک شده است، با پشت سر گذاشتن بیماریهای سخت، دردهای جسمانی و رقبای قدرتمندی همچون ستارههای کشتی ایران، ثابت کرد که قهرمانی در کشتی، تنها به قدرتِ بدنی نیست؛ بلکه به ارادهای است که حتی در تب ۳۹ درجه نیز خاموش نمیشود.
انتهای پیام/
