پرواز‌های مخفی اخراج مهاجران؛ رویکرد دوگانه اروپا در قبال حقوق بشر

یک مهاجر ۳ ماه پیش در دریای مدیترانه در حال غرق‌شدن بود و دوستش را تماشا می‌کرد که زیر امواج فرو می‌رفت. حالا او در صندلی شماره ۱۴ C نشسته بود و به همان کشوری اخراج می‌شد که از آن فرار کرده بود. 

در بندر سیسیل، یک کشتی نجات دیگر در حال تخلیه بازماندگان حادثه غرق‌شدن اخیر بود. این چرخه هرگز متوقف نمی‌شود؛ «آن‌ها را نجات دهید، پردازش کنید». اروپا با یک دست در ظاهر مهاجران را نجات می‌دهد و با دست دیگر آنها را بی‌سروصدا اخراج می‌کند.

این واقعیت پنهان پشت بحران مهاجرت اروپا است، داستانی که به ندرت تیتر خبر‌ها می‌شود، اما خانواده‌ها، جوامع و وجدان یک قاره را از هم می‌پاشد.

پرواز‌های مخفی که پس از هر عملیات نجات انجام می‌شوند

وقتی مهاجران نجات‌یافته از دریای مدیترانه خبرساز می‌شوند، دوربین‌ها لحظه دراماتیک نجات را ثبت می‌کنند. بالگرد‌هایی که در حال گشت‌زنی هستند، کشتی‌های گارد ساحلی که در دریا‌های متلاطم به سرعت حرکت می‌کنند، افراد خسته‌ای که در پتو‌های اضطراری پیچیده شده‌اند. داستان برای بیشتر بینندگان همین‌جا تمام می‌شود.

اما برای هزاران نفر از کسانی که از آب بیرون کشیده شده‌اند، این نجات تنها آغاز یک چرخه بی‌رحمانه است. مقام‌های اروپایی آنها را از طریق مراکز بازداشت بررسی می‌کنند، مصاحبه‌های کوتاه پناهندگی انجام می‌دهند، سپس بی‌سروصدا اخراج آنها را به همان کشور‌هایی که از آنها فرار کرده‌اند، ترتیب می‌دهند.

ماریا سانتوس، محقق سیاست مهاجرت در رم، توضیح می‌دهد: ما آنها را نجات می‌دهیم، زیرا براساس قانون دریایی مجبور به این کار هستیم. اما ما همچنین باید فشار سیاسی را در داخل کشور مدیریت کنیم. پرواز‌های اخراج روشی است که دولت‌ها این چرخه را به شکل مربع درمی‌آورند.

این اعداد داستان تکان‌دهنده‌ای را روایت می‌کنند. تنها در سال گذشته، کشور‌های اروپایی بیش از ۴ هزار و ۲۰۰ پرواز اخراج ترتیب دادند که بسیاری از آنها حامل افرادی بودند که تنها چند هفته یا چند ماه قبل در دریا نجات یافته بودند. مقاصد شامل کشور‌های آفریقایی و سایر مناطق بحرانی است که بی‌ثباتی و خشونت در آنها ادامه دارد.

این عملیات‌ها دور از توجه رسانه‌ها، به‌طور معمول در فرودگاه‌های کوچک یا در ساعت‌های شب انجام می‌شود. تلفن‌های همراه مسافران توقیف می‌شود، رفت‌وآمد آنها محدود می‌شود و داستان‌های آنها ناگفته می‌ماند.

سیستم اخراج اروپا چگونه کار می‌کند؟

ماشین‌آلات اخراج اروپا به خوبی روغن‌کاری شده و تا حد زیادی برای عموم نامرئی است. در اینجا نحوه اخراج مهاجران نجات‌یافته از دریا به جایی که از آنجا شروع کرده بودند، آورده شده است:

• پردازش اولیه: مهاجران نجات‌یافته به مراکز پذیرش منتقل می‌شوند و در آنجا مراقبت‌های پزشکی اولیه و اقامت موقت دریافت می‌کنند.
• مصاحبه‌های سریع: درخواست‌های پناهندگی به سرعت، به‌طور معمول ظرف چند هفته به جای چند ماه، پردازش می‌شوند.
• میزان بالای رد درخواست: بیشتر درخواست‌ها رد می‌شوند، به‌ویژه برای مهاجرانی که از کشور‌هایی هستند که توسط مقام‌های اروپایی «امن» تلقی می‌شوند.
• ترتیبات اخراج: به کسانی که درخواست‌هایشان رد شده است، برنامه‌های اخراج داوطلبانه با مشوق‌های مالی ارائه می‌شود.
• اخراج اجباری: کسانی که از اخراج داوطلبانه امتناع می‌کنند، با بازداشت و در نهایت اخراج اجباری مواجه می‌شوند.

پدر جوزپه رومانو، که یک مرکز حمایت از مهاجران در لامپدوسا را اداره می‌کند، گفت: طنز ماجرا ویرانگر است. ما هزاران یورو برای نجات کسی از دریا خرج می‌کنیم، سپس هزاران یوروی دیگر را صرف اخراج او به منطقه خطر می‌کنیم.

هزینه انسانی معضل مهاجرت اروپا

پشت هر آمار پرواز اخراج، یک داستان انسانی وجود دارد که پیچیدگی اخلاقی سیاست مهاجرت اروپا را آشکار می‌کند. خانواده‌ها، وقتی به برخی از اعضا پناهندگی داده می‌شود و برخی دیگر اخراج می‌شوند، از هم جدا می‌شوند. کودکانی که مدرسه را در اروپا آغاز کرده‌اند، خود را در کشور‌هایی می‌بینند که به سختی به یاد می‌آورند.

• بیشتر بخوانید:
• تلاش کشور‌های اتحادیه اروپا برای اخراج مهاجران به آفریقا
• توقیف دوباره یک کشتی بشردوستانه توسط ایتالیا به‌دلیل نجات مهاجران

تأثیر روانی این موضوع بر امدادگران و سازمان‌های امدادی نیز به همان اندازه شدید است. بسیاری از داوطلبانی که جان خود را برای نجات مهاجران در دریا به خطر می‌اندازند، با این آگاهی که تلاش‌هایشان ممکن است موقتی باشد، دست‌وپنجه نرم می‌کنند.

مقام‌های اروپایی از این سیاست به‌عنوان امری ضروری و انسانی دفاع می‌کنند. کلاوس وبر، وزیر کشور آلمان، مدعی است: ما نمی‌توانیم یک راه‌حل دائمی برای همه ارائه دهیم. گاهی اوقات دلسوزانه‌ترین رویکرد، کمک به مردم برای بازسازی زندگی خود در کشور‌های خود است.

اما سازمان‌های حقوق بشر به‌شدت مخالفند. آنها مواردی از مهاجران اخراج‌شده را که با زندان، شکنجه یا تلاش‌های مجدد برای فرار که به مرگ منجر می‌شود، مواجه هستند، مستند می‌کنند.

انتهای پیام/