زاهد والنسیا میان اوج ۲۰۲۵ و تردید‌های ۲۰۲۶/ سقوط ناگهانی یا اُفت مقطعی؟

اتفاقات عجیبی برای زاهد والنسیا در حال رخ دادن است. پس از سال‌ها سلطه دیوید تیلور در وزن ۸۶ کیلوگرم، تصور می‌شد کشتی آزاد آمریکا دیگر چهره‌ای نداشته باشد که بتواند در این وزن غافلگیرکننده ظاهر شود. تلاش‌ها با آرون بروکس چندان قانع‌کننده نبود تا اینکه ناگهان نام والنسیا دوباره بر سر زبان‌ها افتاد. هرچند او از سال ۲۰۱۵ در چرخه کشتی آمریکا حضور داشت، اما نزدیک به ۸ سال طول کشید تا بتواند در سطح جهانی رقابتی شود.

نخستین نشانه جدی از بازگشت والنسیا به سال ۲۰۲۳ و مسابقات قهرمانی جهان بازمی‌گردد؛ جایی که اگرچه عملکردی پرنوسان داشت، اما در نهایت به مدال برنز دست یافت. او در مسیر این مدال، امیرعلی آذرپیرا را با نتیجه ۱۲ بر ۹ و آرش یوشیدا را با نتیجه قاطع ۱۱ بر صفر شکست داد؛ ۲ کشتی‌گیری که در ادامه مسیر حرفه‌ای خود پیشرفت چشمگیری داشتند و به جمع مدعیان وزن‌های بالاتر رسیدند.

در آستانه المپیک پاریس، والنسیا تصمیم گرفت به وزن ۸۶ کیلوگرم پایین بیاید؛ تصمیمی که نقطه آغاز افت محسوس او بود. در تورنمنت رنکینگ زاگرب، شکست سنگین ۱۰ بر ۲ مقابل والنتین بابیه اوکراینی، آن هم نزدیک به ضربه فنی، زنگ خطر را به صدا درآورد. این روند در انتخابی‌ها نیز ادامه یافت؛ جایی که او مقابل آرون بروکس، ۲ بار برابر دیوید تیلور شکست خورد و حتی مقابل قهرمان جهان، ترنت هیدلی، روی تشک حاضر نشد.

در آن مقطع، بسیاری والنسیا را کشتی‌گیری متوسط و بی‌ثبات می‌دانستند؛ برداشتی که خیلی زود نادرست از آب درآمد. سال ۲۰۲۵ برای والنسیا سال احیا بود؛ بازگشتی پرقدرت که با آمار و ارقام خیره‌کننده همراه شد. او در هر پنج تورنمنتی که شرکت کرد به قهرمانی رسید و مجموعاً ۲۴ پیروزی به دست آورد. در این ۲۴ کشتی، ۲۲۴ امتیاز گرفت و تنها ۲۱ امتیاز واگذار کرد؛ یعنی میانگین ۹٫۳ امتیاز گرفته و فقط ۰٫۸ امتیاز از دست داده در هر مبارزه. ۱۶ کشتی از این تعداد نیز زودتر از وقت قانونی به پایان رسید و در همان ۱۶ مبارزه حتی یک امتیاز هم به حریفان نداد.

فهرست حریفان مغلوب‌شده والنسیا در سال ۲۰۲۵ نیز قابل توجه بود: کایل دیک، آرسنی جیویف، ترنت هیدلی، کامران قاسم‌پور و هایاتو ایشیگورو. در این میان، تنها کایل دیک توانست مقاومت جدی از خود نشان دهد و سایر رقبا حتی موفق به گرفتن یک امتیاز هم نشدند.

با این حال، این روند در سال ۲۰۲۶ به‌طور ناگهانی متوقف شد. والنسیا در رقابت‌های RAF با نتیجه ۱۰ بر ۲ مقابل پارکر کِک‌هایزن شکست خورد؛ کشتی‌گیری که ستاره درجه‌اول محسوب نمی‌شود. او سپس بار دیگر در RAF به میدان رفت و با وجود پیروزی، نمایشی کم‌رمق ارائه داد. ابتدا این افت به بی‌اهمیتی مسابقات تجاری نسبت داده شد، اما شگفتی اصلی در تورنمنت رنکینگ زاگرب رقم خورد.

در این رقابت‌ها، والنسیا که سال گذشته با اقتدار قهرمان شده بود، این بار زودتر از وقت قانونی و با نتیجه ۱۱ بر صفر شکست خورد. ولادیمیر گامکرلیدزه، کشتی‌گیر گرجستانی که از وزن ۷۹ کیلوگرم به بالا آمده بود، موفق شد والنسیا درشت‌اندامی را که سابقه حضور در ۹۲ کیلوگرم را داشت، مغلوب کند؛ شکستی که بازتاب گسترده‌ای در محافل کشتی داشت.

بررسی عملکرد فعلی والنسیا نشان می‌دهد فاصله محسوسی میان نسخه ۲۰۲۵ و نسخه ۲۰۲۶ او وجود دارد. با این حال، کارشناسان معتقدند باید با درک و احتیاط به این شکست‌ها نگاه کرد؛ عواملی مانند کاهش وزن ناموفق، تمرین‌زدگی، مصدومیت یا حتی بی‌اهمیتی به تورنمنت‌های رنکینگ می‌تواند در این افت نقش داشته باشد. هیچ کشتی‌گیری نمی‌تواند در تمام طول سال در اوج بماند، اما شکست‌های زودهنگام در این سطح، همچنان پرسش‌برانگیز است.

در عین حال، این رویکرد در میان کشتی‌گیران آمریکایی مسبوق به سابقه است. آنها معمولاً اوج آمادگی خود را برای قهرمانی جهان و المپیک نگه می‌دارند و تورنمنت‌های میانی را بخشی از مسیر آماده‌سازی می‌دانند. شکست‌هایی مشابه در کارنامه جردن باروز، کایل اسنایدر و دیگر ستاره‌های آمریکا دیده شده و برای آنها امری عادی محسوب می‌شود.

بر همین اساس، بسیاری معتقدند برای کنار گذاشتن زاهد والنسیا هنوز زود است. اگر او بتواند جایگاهش را حفظ کند و آن را به پارکر کِک‌هایزن جوان واگذار نکند، شانس تکرار موفقیت‌های سال گذشته در قهرمانی جهان آینده همچنان وجود دارد.

در پایان، واکنش‌ها در فضای مجازی نیز قابل توجه بوده است. یکی از کاربران نوشته بود: تیلور هرگز چنین چیزی را به خودش اجازه نمی‌داد. والنسیا و بروکس در حد او نیستند. قضاوتی که مخالفت با آن دشوار است؛ چرا که جای خالی دیوید تیلور با سبک مهارنشدنی‌اش در کشتی آزاد آمریکا، بیش از هر زمان دیگری احساس می‌شود.

انتهای پیام/