"هند" می تواند مشکل کمبود داروی ایران را برطرف کند

به گزارش گروه بین الملل ، آویک سن، مجتبی موسوی و اودایان تاندان در مطلبی با عنوان آیا هند به ایران کمک می کند بحران ناشی از تحریم دارویی را دفع کند؟' افزودند: زینب، مادر دختر چهار ساله مبتلا به سرطان خون، می گوید: 'مینا (دخترش) تقریبا پنج ماه تحت درمان قرار گرفته است. پزشک او به تازگی دارویی تجویز کرده که دخترش باید هر شب به مدت سه سال به طور مستمر آن را مصرف کند. زینب افزود: 'ما روزهای بسیار سختی از لحاظ جسمی و احساسی پشت سر می گذاریم. اگر غذایی برای خوردن در خانه نباشد عیبی ندارد، اما در بیمارستان ها، باید برای بیماران و کودکان دارو وجود داشته باشد. هر تحریمی که تحمیل می کنید، دارو را تحریم نکنید.

در ادامه مطلب مندرج در این تارنمای تحلیلی آمریکایی می خوانیم: محدودیت های واردات به ایران، بحران دارویی در طول تحریم های سال 2012 میلادی ایجاد کرد و تولیدات دارو در ایران را با مشکل روبرو کرد.

امیر 29 ساله کسی که در سال 2008 نخستین نشانه های بیماری کبدی 'کلانژیت اسکلروئیدی اولیه' (PSC) در وی تشخیص داده شد می گوید: 'به صورت روزانه به داروی 'مسالازین' و 'ارزوبیل' نیاز دارم. این بیماری یک بیماری کبدی است. من در سال 2012 نمی توانستم به اندازه کافی مسالازین پیدا کنم و بیماری من دوباره فعال شد. این تجربه بدی بود. پزشکان به من گفتند بدون مصرف منظم دارو، کبد من با آسیب های جدی روبرو می شود و ممکن است در طول زمان، این بیماری به سرطان روده تغییر یابد'.

از سوی دیگر مقامات آمریکا بارها اعلام کرده اند تحریم ها ایران را هدف قرار داده اند و برای کالاهای بشردوستانه معافیت هایی قائل شده اند. اما در عمل، با اعمال تحریم های بانکی ایران، ایالات متحده تنها راه خرید دارو برای بیماران ایرانی را مسدود کرد.

یکی از مدیران ارشد شرکت های واردات دارو به ایران که نخواست نامش فاش شود در این باره می گوید: 'هنگامی که بانک ها برای انجام معاملات مربوط به ایران وحشت دارند، به این معنی است که ما حتی نمی توانیم دارو خریداری کنیم و اگر هم بتوانیم دارو بخریم، نمی توانیم آنها را به ایران انتقال دهیم زیرا خطوط هوایی، حمل بار به مقصد ایران را نمی پذیرند'.

ایجاد هراس اصلی ترین سلاح آمریکا برای تحمیل سیاست های تحریمی خود علیه ایران است. 'ژرارد آرود' سفیر فرانسه در سازمان ملل متحد، به 'نیویورک تایمز' گفت: 'واقعیت این است بانک ها به دلیل تحریم های ایران بسیار وحشت زده هستند. بنابراین خطر کمبود دارو در ایران در چند ماه آینده بسیار جدی است.

در 3 اکتبر(مهرماه) 2018، قضات دادگاه بین المللی لاهه حکم به حذف هرگونه مانع برای صادرات کالاهای بشردوستانه از جمله غذا، دارو و قطعات یدکی و تجهیزات و خدمات لازم برای ایمنی هواپیماهای مسافربری دادند. ایالات متحده اما اظهار داشت این حکم یک 'شکست' برای ایران است و گفت در حال حاضر هم تمامی معاملات بشردوستانه انجام می شود.

اما حسن قاضی زاده هاشمی وزیر بهداشت ایران می گوید: 'ادعای مستثنی کردن فروش دارو از تحریم ها، ادعایی دروغین است. کالاهای پزشکی خریداری شده بسیاری وجود دارد که ما باید سریع آنها را به ایران انتقال دهیم، اما به دلیل تحریم های واشنگتن، هیچ هواپیما یا کشتی حاضر به انجام اینکار نیست'.
'اکبر برندگی' مدیر کل امور داروسازی سازمان غذا و داروی ایران در این خصوص می گوید: 'اگر واردات دارو به کشور متوقف شود، ما قادر به برآورد 50 درصد نیاز دارویی کشور هستیم.'

ایران با توجه به تحریم های اقتصادی اعمال شده توسط اتحادیه اروپا و ایالات متحده در سالهای 2012 و 2013 با کمبود شدید داروهای حیاتی روبرو شد. در این شرایط، ایران برای تهیه مواد دارویی حیاتی به هند رو آورد. صنعت داروسازی هند در سراسر جهان شناخته شده است و آنها با وجود حضور گسترده در بازارهای ایالات متحده، داروهای بسیاری به ایران عرضه کردند.

حال باردیگر با از سرگیری تحریم های ایالات متحده، وضعیت ایران به لحاظ تامین دارو دچار بی ثباتی شده است. 'آجای ساهای' مدیر کل فدراسیون سازمان های صادرات و واردات، اشاره می کند: اگر شرکت های اروپایی در مقابل فشار ایالات متحده سر خم کنند، شرکت های دارویی هند دوباره می توانند وارد عمل شوند، به ویژه شرکت های کوچک و متوسط که در بازارهای ایالات متحده حضور ندارند. هند در حال حاضر هم توانسته معافیت هایی از جانب تحریم واردات نفت بدست آورد و ساز و کار پرداخت بین دو کشور حل و فصل شده است.

ساهای خاطرنشان می کند ایرانیان مشتاق هستند در برابر دریافت پول نفت، واردات از هند داشته باشند.
'جواد امینیان' کارشناس روابط ایران با آسیای جنوبی هم در این مورد می گوید: هر بار ایران با تحریم های شدید از سوی کشورهای غربی روبرو می شود، تجارت آن با کشورهای آسیایی، به ویژه کشورهای جنوب شرقی آسیا، افزایش یافته و این امر تا زمانی که ایران باردیگر تصمیم به گسترش روابط خود با غرب کند، ادامه داشته است.