خشونت‌های پلیس؛ ریشه ناآرامی‌ و تنش در فرانسه

خبرگزاری میزان - قتل «ناهل مرزوق»، نوجوان ۱۷ ساله الجزایری از سوی پلیس فرانسه، این کشور را تکان داد و بلافاصله پس از انتشار ویدئوی این رویداد در شبکه‌های اجتماعی، خیزش‌ها و خشم ناشی از این قتل آغاز شد.

به گزارش «العربی»، چه چیزی کل ماجرا را بدتر می‌کند؛ این واقعیت که قتل نوجوان الجزایری نخستین مورد نیست و با توجه به اینکه فرانسه تا چه حد از پلیس خود محافظت می‌کند، احتمالا آخرین مورد هم نخواهد بود.

قتل «ناهل» سوالات زیادی را به دنبال داشته است؛ چه کسی پلیس را مسلح کرد؟ چه کسی پلیس را وادار کرد که سلاح خود را برای توقف در ترافیک بکشد در حالی که به وضوح جانش در خطر نیست؟ کدام مؤسسه به پلیس فرانسه آموزش داد تا باور کند که می‌تواند برای کشتن افراد شلیک کند و از پاسخگویی درباره آن فرار کند؟ جواب همه این‌ها دولت فرانسه است.

مرگبارترین پلیس اروپا

پلیس فرانسه که یکی از مرگبارترین پلیس‌های اروپا به حساب می‌آید، نهادی عمیقا ناکارآمد است؛ در واقع، به دلیل بی‌کفایتی، بدنام است، دستکم برای کسانی که هنوز معتقدند پلیس برای محافظت از مردم فرانسه وجود دارد.

در حقیقت، این ناآرامی‌ها نشانه‌ای از یک جامعه عمیقا تقسیم شده است؛ این رویارویی بین نیمی از جمعیت است که از قتل یک نوجوان بی‎دفاع - که شامل کسانی می‌شود که با خشونت نژادپرستانه، سرکوبگر و خشونت آمیز پلیس روبرو هستند - خشمگین هستند و نیمی دیگر که پلیس را تشویق می‌کنند.

در سال ۲۰۱۴، «کارتین دوما»، سناتور پاریس، این موضوع را با جزئیاتی تند با وزیر کشور مطرح کرد.

دولت فرانسه در ابتدا به قتل «ناهل» واکنش نشان داد و استفاده پلیس از نیروی مرگبار را محکوم و آن را «غیر قابل توجیه» اعلام کرد، اما آن‌ها به سرعت لحن خود را تغییر دادند و در عوض سرکوب شدید را انتخاب کردند.

همراهی دولت فرانسه با سرکوب‎های پلیس

«امانوئل ماکرون»، رئیس جمهور فرانسه، به جای پرداختن به دلایل اصلی این مشکل، ۴۵ هزار افسر پلیس و واحد‌های نخبه آن‌ها (RAID/BRI) را برای «سرکوب» اعتراضات به راه انداخت. 

این اقدامات تنها این باور را تقویت کرد که دولت فرانسه نسبت به گذشته ترس عمیق‌تری از قدرت پلیس دارد؛ در سال ۲۰۲۰، زمانی که «کریستف کاستانر»، وزیر کشور وقت، جرأت کرد درباره نژادپرستی احتمالی در پلیس صحبت کند، از کار برکنار شد و این امر به رغم حمایت او از پلیس در سرکوب خونین جنبش جلیقه زرد‌ها بود.

مشخص شد که این اخراج از سوی اتحادیه اصلی پلیس سازماندهی شده بود که از نظر تاریخی بسیار خوب سازماندهی شده است و از اعمال قدرت جمعی خود برای تأثیرگذاری بر تصمیمات دولت تردیدی ندارد.

کشتار‌های پلیس فرانسه 

کشتار و اقدامات خشونت بار پلیس فرانسه تنها مربوط به مورد اخیر نیست و تاریخچه طولانی دارد؛ تنها در سال ۲۰۲۲، ۱۳۸ مورد مستند تیراندازی پلیس فرانسه به خودرو‌های در حال حرکت وجود داشت، در حالی که ۱۳ نفر در تیراندازی‌های پلیس که در هنگام توقف ترافیکی رخ داد، جان خود را از دست دادند.

کشته شدن نوجوان ۱۷ ساله الجزایری در حومه پاریس در شهر نانتر، ناآرامی‌هایی را برانگیخت که تا بلژیک گسترش یافت.

در حالی که هر اقدام مرگبار پلیس باعث اعتراض نمی‌شود، تعدادی قتل نژادپرستانه وجود دارد که در حافظه جمعی فرانسه برجسته است.

وضعیت حومه‌های فقیر شهری

برخلاف سرمایه‌گذاری‌ها و حمایت‌های دولتی از پلیس، شرایط در حومه‌های فقیر و نژادپرستانه بدتر شده است.

از زمان شورش‌های سال ۲۰۰۵ که پس از مرگ «بونا ترائوره» ۱۵ ساله و «زید بنا» ۱۷ ساله، که هر دو در حالی که از سوی پلیس تعقیب می‌شدند با برق گرفتگی جان خود را از دست دادند، که طی آن توده‌ها خشم مشابهی را نسبت به سرکوب ساختاری، نابرابری ابراز کردند و بی‎توجهی دولت، بیکاری تقریبا سه برابر بیشتر از محله‌های اطراف است.

انتهای پیام/