آقای کری! روزگار، روزگار موشک است

به گزارش گروه سیاسی ، پیش از آن که مذاکرات هسته ای میان ایران و آمریکا آغاز شود، پیشرفت های موشکی جمهوری اسلامی شکل گرفته بود و پیش می رفت، ارتقاء برد، قدرت تخریب و افزایش دقت موشک های ایران در گذشته صورت گرفته بود و در دولت کنونی هم از سوی نیروهای مسلح کشورمان ادامه داشت.

حجم بزرگی از موشکهای دوربرد، میانبرد، زمین به زمین، زمین به هوا و دریا به هوا از سوی صنایع تسلیحاتی نیروهای مسلح و وزارت دفاع با تکنولوژی پیشرفته تولید و به گروه ها و سازمان های عملیاتی تحویل شده است.

یکی از عوامل مهم بازدارندگی نسبت به تهدیدات نظامی دشمنان به ویژه آمریکا، وجود گردان های بسیار زیاد موشکی از نوع دوربرد و میانبرد است که در اختیار ایران قرار دارد.

اکنون آمریکا اعتقاد دارد با توافق هسته ای، جمهوری اسلامی ایران دیگر توان ساخت سلاح هسته ای ندارد، در واقع آنها می گویند ایران را در این زمینه مهار کرده اند و یک خطر جدی برای صلح منطقه و حتی دنیا را هم از میان برداشته اند.

این ادعا در حالی مطرح می شود که آمریکا بزرگترین زرادخانه هسته ای دنیا را در اختیار دارد و از آنها علیه مردم ژاپن استفاده کرده است.

آمریکا همچنین با حمایت گسترده از رژیم جعلی اسرائیل و با در اختیار قراردادن سلاح هسته ای به این رژیم، علاوه بر این که مسابقه تسلیحاتی را در منطقه به راه انداخته، صلح و امنیت غرب آسیا به واسطه بمب های اتمی رژیم اسرائیل در خطر جدی قرار دارد.

نگرانی آمریکا از پیشرفت های هسته ای ایران به این خاطر بود که نتواند با تولید بمب اتم از موشک های بالستیک خود برای حمل کلاهک هسته ای استفاده کند، حال که ساخت بمب اتم از نظر آمریکایی ها دیگر در توان ایران نیست، پس موشک های بالستیک جمهوری اسلامی ایران به عنوان یک سلاح دفاعی در مقابل تهدیدات همیشگی آمریکا یک نیاز لازم و واجب برای ایران است و از دست دادن آنها راه را برای عملیاتی کردن تهدیدات از سوی آمریکا باز می کند.

حرکت آمریکایی ها گام به گام انجام می شود، ابتدا با مذاکرات مستقیم با ایران بر سر موضوع هسته ای، از پیشرفت های بیشتر ایران در این زمینه جلوگیری کردند و در قبال توافقی که انجام شد، ما به ازایی هم ندادند، پیشرفت های نظامی و دفاعی ایران در مرحله بعدی قرار دارد، گرچه همین موضوع هم در جریان مذاکرات هسته ای بارها از سوی آمریکایی و دیگر همپیمانان او مطرح شد اما با واکنش های قاطع مقامات کشورمان از جمله فرمانده کل قوا و فرماندهان ارتش و سپاه روبرو گشت.

ایشان در دیدار جمعی از مداحان و ذاکران در تاریخ 11 فروردین 95، توان نظامی را بیشترین تکیه‌گاه مستکبران برای زورگویی به ملت ایران خواندند و با طرح یک سؤال اساسی افزودند: در این اوضاع جنگل‌وار جهانی، اگر جمهوری اسلامی صرفاً به‌دنبال مذاکره و مبادله‌ی اقتصادی و حتی علم و فناوری برود اما توان دفاعی نداشته باشد، آیا حتی دولت‌های کوچک نیز به خود اجازه‌ی تهدید ملت ایران را نخواهند داد؟

حضرت آیت‌الله خامنه‌ای با انتقاد شدید از کسانی که روزگار و دنیای فردا را دنیای مذاکره می‌دانند و نه موشک، خاطرنشان کردند: روزگار، روزگار همه‌چیز است وگرنه به‌راحتی و به‌صراحت حق ملت را خواهند خورد.

ایشان افزودند: اگر این حرف از روی ناآگاهی گفته شده باشد، یک مسئله است اما اگر از روی آگاهی باشد خیانت است.

رهبر انقلاب، نمایش موشک‌های پیشرفته و دقیق سپاه پاسداران را موجب خرسندی ملت‌هایی خواندند که از آمریکا و رژیم صهیونیستی، دلشان خون است اما کاری از دستشان برنمی‌آید.

ایشان افزودند: دشمنان مدام در حال تقویت توان نظامی و موشکی خود هستند؛ در این شرایط چطور می‌گوییم روزگار موشک گذشته است؟

حضرت آیت‌الله خامنه‌ای این حرف‌ها را شبیه حرف‌های برخی اعضای دولت موقت دانستند که اوایل انقلاب می‌گفتند جنگنده‌های اف-۱۴ را که خریده‌ایم به آمریکا پس بدهیم، به دردمان نمی‌خورد.

دولت اوباما روزهای پایانی کار خود را سپری می کند، او برنامه ها و آرزوهای زیادی در دوران ریاست جمهوری خود داشت، شاید یکی از آنها توافق هسته ای با ایران بود که به دست آمد، اما او آرزوهای دیگری هم داشت، یکی از اهداف او مهار پیشرفت های موشکی ایران و تضعیف جمهوری اسلامی و جلوگیری از نفوذ هر چه بیشتر ایران در منطقه بود.

اوباما نه تنها نتوانست به این اهداف خود برسد بلکه جمهوری اسلامی ایران با بهره گیری از توان نظامی و تحلیل ها و محاسبات دقیق که فرماندهان نیروهای مسلح کشورمان از اوضاع منطقه داشتند، با ورود مستقیم به بحران سوریه و عراق موقعیت را در دست گرفتند و بازی گر اصلی در منطقه شدند.

علاوه بر آن با بی توجهی به تهدیدات و هشدارهای آمریکا در قبال پیشرفت های موشکی، به ارتقاء انواع موشک های خود ادامه داده است حتی اگر دولت دونالد ترامپ هم سعی داشته باشد برجام موشکی را شکل دهد، ایران در این زمینه هیچ توافقی را انجام نخواهد داد.

دولتمردان کنونی آمریکا در حالی که چند روز دیگر مسئولیت را واگذار خواهند کرد، توصیه هایی را به ترامپ می کنند.

جان کری وزیر خارجه اوباما که بی اعتمادی او از زبان آقای ظریف هم گفته شده است، در نامه خداحافظی خود نوشته است؛مذاکرات با تهران برای عقب نشاندن ایران از ساخت بمب اتم، به نتیجه رسید و حالا دولت بعدی آمریکا باید ضمن ادامه اعمال فشار بر ایرانی‌ها، برای عقب نشاندن برنامه موشکی ایران تلاش کند.

دستورالعمل برای هر دولتی در آمریکا یکی است، ادامه دشمنی، تهدید، تحریم و فشار علیه ایران در دستور کار قرار دارد.

تفاوتی هم نمی کند اوباما باشد یا ترامپ، موضوع اصلی و حیاتی برای آمریکا تضعیف جمهوری اسلامی ایران در همه زمینه ها به ویژه نظامی و دفاعی است.

جان کری ادعا کرده که ایران در مسیر ساخت بمب اتم بود و «جامعه جهانی بر سر اینکه چگونه با این تهدید فزاینده برخورد کند، اختلاف‌نظر داشت. ایالات متحده طیف گسترده‌ای از گزینه‌ها را روی میز و در دسترس داشت ولی می‌دانستیم که گزینه دیپلماتیک، ماندگارترین اثر را دارد.»

ادعای جان کری درباره اقدام ایران برای ساخت بمب اتم یک ادعای کذب است که هیچگاه ثابت نشد، حتی یک سند و مدرک از سوی آمریکایی ها ارائه نشد.


جان کری در ادامه به «دسترسی به (مقامات) ایران از طریق کانال‌های دوجانبه» و دو سال و نیم مذاکرات چندجانبه جدی پرداخته و آن را زمینه‌ساز اعلان برجام دانسته است.

در این نامه همچنین نوشته است: «روابطمان با ایران بسیار مناقشه‌برانگیز خواهد ماند و ما باید اعمال فشار را بر ایران حفظ کنیم تا بتوانیم برنامه موشکی ایران را عقب بنشانیم.

جان کری در ادامه نامه خود به طرح های دیگر آمریکا علیه ایران پس از به نتیجه رسیدن مذاکرات هسته ای و سپس موشکی نوشت؛ «اهداف دیگر ما، فشار بر ایران برای دست کشیدن از حمایت تروریست‌ها، پایان دادن به بی‌توجهی به حقوق‌بشر و توقف مداخله ثبات‌زدایانه در امور همسایگانش است.»

پس آنهایی که خوش خیال هستند می توان با آمریکا به توافقاتی دوجانبه دست یافت که منافع ملی جمهوری اسلامی ایران را هم تأمین کند، به اهداف آمریکا توجه ویژه داشته باشند. شاید از این خوش خیالی بیرون بیایند و واقع بین تر به وقایع دنیا بنگرند.

در حالی که توافق هسته ای برای ایران دستاوردی نداشته و بی اعتمادی به آمریکا هم ثابت شده، چگونه می توان بار دیگر به او اعتماد کرد؟

شاید آمریکایی همچنان به خوشبین ها و خوش خیال های داخلی امید دارند؟!

انتهای پیام/