«اسرائیلی که من دیدم؛ نه صلح، نه حرف اضافه!» منتشر شد
- برای کسانی که در صحنۀ جنگ حضور دارند «اعم از جنگ نظامی، سیاسی، فرهنگی یا اقتصادی» یکی از مهمترین مسائل، شناخت دشمن است. «دشمنشناسی» از حیاتیترین کلیدهای موفقیت در نبرد به شمار میرود و این بر کسی پوشیده نیست. آنچه همیت این کتاب رو بیشتر میکنه آن است که «دشمنشناسی» تبدیل به کلیدواژهای شده برای کسانی که بعضا در پی ارضای غریزۀ «خیالبافی» یا حتی غریزۀ «فحاشی» خود هستند! نگاهی به «بعضی» از کتابهای دشمنشناسی نشان میدهد که در این آثار، بسیاری از دوستان، یا دستکم افراد بیطرف، «دشمن» تلقی شدهاند و از آن گذشته، در شناخت آنها هم تنها چیزی که رخ نداده، «شناخت» است.
رژیم صهیونیستی بدون تردید بزرگترین دشمن حالا حاضر ما در صحنۀ منطقهای (و به یک معنا، در صحنۀ جهانی) به شمار میرود، دشمنیای که تمامی ابعاد و عرصهها را در برگرفته است. این دشمنی نه تنها یک دشمنی دینی و سیاسی، بلکه حتی یک دشمنی ملی است و این باید قاعدتا برای کسانی که به بُعد ملیگرایانه توجه دارند نیز حائز اهیت باشد.
راههای مختلفی برای شناخت این دشمن وجود دارد اما شاید یکی از بهترین راهها، بررسی چیزهایی باشد که خود صهیونیستها دربارۀ خود گفته و نوشتهاند یا کسانی با حضور در بین آنها یا مناطق تحت سیطرهشان، قلمی کردهاند. طبعا مورد دوم، بیشتر شکل سفرنامه یا خاطرات خواهد داشت. و بدیهی است، علاوه بر تامین هدف پیشگفته، خالی از جذابیت هم نخواهد بود.
کتاب «اسرائیلی که من دیدم؛ نه صلح، نه حرف اضافه!» حاصل مشاهدات عاطف حزین (خبرنگار مصری) است که در سال 1996 به فلسطین اشغالی سفر کرده و هم در شهرهای صهیونیستنشین (از قبیل تلآویو) حضور یافته و هم در شهرهای فلسطینینشین (مانند غزه). او که به تعبیر خودش برای «شناخت آیندۀ روند صلح» راهی سرزمینهای اشغالی شده، در طول سفر، هم با شخصیتهای سیاسی فلسطینی و غیرفلسطینی و هم با مردم عادی دیدار و گفتگو داشته و مشروح این گفتگوها را در کتاب خود درج کرده است. به این ترتیب، با خواندن کتاب او، شناختی دقیقتر از آنچه در سرزمینهای اشغالی میگذشته به دست خواهیم آورد.
