القاب و کنیه‌های امام محمد باقر (ع)

- امام محمد باقر العلوم علیه السلام در سال ۵۷ هجری قمری در شهر مدینه به دنیا آمد، پدرشان امام علی ابن حسین بود و مادرشان یکی از دختران امام حسن بود.

در زمان امام محمد باقر علیه السلام فضای سیاسی مدینه درگیر جنگ بین زبیران و امویان بود و به همین فشار به روی امام کمتر شده بود و امام فضای کاری بیشتری داشت. یکی از کار‌های مهمی که در این دوران انجام گرفت، نقل حدیث‌های صحیح از پیامبر بود.

امام محمد (ع) از نظر عددی شاگران زیادی نداشت، ولی همان تعداد کم در شهر مدینه تراکم زیادی ایجاد کرده بود. امام در کلاس‌های درس خود به تدریس نظام‌مند و عمومی فقه شیعه می‌پرداخت.

القاب امام محمد باقر(ع)

الامین: امانت دار اسرار الهی.

باقر: به معنای شکافنده.

باقرالعلم: به معنی شکافنده علوم.

الشاکر: به معنی شکرکننده.

الشاکرالله: شکرکننده خداوند.

الشبیه: به معنی انیکه به پیامبراکرم (ص) شباه داشته است.

محمد بن علی الاول: لقب امام جواد نیز محمد بن علی بوده است و برای اینکه اشتباه نشود به امام محمد باقر محمد بن علی الاول گفته می‌شود.

الهادی: به معنی هدایت کننده جامعه.

الباقری: به این معنی که این صفت را داراست که شکافنده علوم است.

الباقران: لقب امام پنجم و ششم.

الصادقان: لقب امام پنجم و ششم.

الصادقین: لقب امام پنجم و ششم.

الصادقون: لقب امام پنجم و ششم.

السیدان: لقب امام پنجم و ششم.

احدهما: لقب امام پنجم و ششم.

همسران و فرزندان

برای تعداد همسران و فرزندان امام روایت‌های مختلفی وجود دارد.

امام ۴ همسر و ۷ فرزند داشت.

یکی از همسران امام به خوارج تمایل داشت و از امیرالمومنین بیزاری می‌جست. در روایتی آماده است که امام یک شب تا صبح با او بحث عقیدتی کرد تا بلکه از عقاید باطل خود دست بردارد و به محبین حضرت علی تبدیل شود، ولی از این عمل نتیجه‌ای حاصل نشد و امام صبح آنروز ناچار به طلاق او شد.

شهادت

امام در هفتم ذی الحجه سال ۱۱۴ بر اثر زهر به شهادت رسید. درباره علت شهادت امام روایات مختلفی آمده است، در یکی از این روایات که معروف‌تر بود آمده است که زید بن حسن که از فرزندان امام حسن مجتبی بود بر اثر ارثیه‌ای با امام به مشکل بر می‌خورد، امام با او توافق می‌کند که این مشکل را پیش قاضی ببرند و قاضی مشکل را حل کند. آن‌ها به پیش قاضی می‌روند و قاضی رأی را به امام باقر می‌دهند. زید که از این رأی ناخشنود بوه، پیش خلیفه رفته و از او درخواست کمک می‌کند. خلیفه به فرماندار مدینه دستور می‌دهد که اسناد را از امام بگیرند و به زید بدهند. امام که از این نقشه باخبر بوده اسنادی تقلبی به فرماندار می‌دهد، فرماندار متوجه این موضوع نمی‌شود، ولی به محض اینکه زید اسناد رو می‌بیند متوجه تقلبی بون آن می‌شود.

خلیفه زین اسبی را به زید می‌دهد که اغشته به زهر بوده است. زید این زین را به روی اسب امام می‌گذارد و امام را به شهادت می‌رساند.