صف آرایی کشورها در موضوع قره باغ؛ مذاکره، راه حل پایان جنگ باکو و ایروان

- ترکیه پس از آغاز درگیری میان ارمنستان و جمهوری آذربایجان، حمایت قاطع خود را از باکو اعلام کرد.

آنکارا در غرب آسیا نیز با دخالت، تجاوز نظامی و اشغال بخشی از خاک سوریه و عراق، سعی دارد اقتدار خود را در منطقه افزایش داده و به اثبات برساند.

اکنون نیز در بحران قره باغ سیاست خود را آشکار ساخته و در این میدان نبرد در کنار جمهوری آذربایجان قرار گرفته است.

در شرایطی که دنیا درگیر مقابله با ویروس کروناست و همه جهان باید خود را علیه این ویروس بسیج کنند، جاه طلبی‌های ترکیه را پایانی نیست.

دلیل این اقدامات برای افزایش عمق نفوذ ترکیه در منطقه چیست؟

ارمنستان و جمهوری آذربایجان بر سر یک موضوع کهنه که از زمان حکومت اتحاد جماهیر شوری باقی مانده است، سال‌هاست اختلاف دارند و این اختلاف هر از گاهی باعث درگیری میان این دو کشور می‌شود.

ایران با جمهوری آذربایجان، ارمنستان و منطقه قره باغ مرز مشترک دارد؛ ترکیه از منطقه درگیری به دور است در حالی که ایران در نزدیکی جنگ ایروان و باکو است.

گسترش جنگ میان جمهوری آذربایجان و ارمنستان، برای ایران تبعات خواهد داشت.

روسیه نیز در این میان حمایت خود را از ارمنستان اعلام کرده است؛ مسکو باید در چنین اختلافاتی سیاست بی طرفی را در پیش بگیرد و در کنار آن از قدرت و نفوذ خود در جمهوری‌هایی که تا چندی پیش جزو خاک آن بود، برای ایجاد ثبات سیاسی منطقه بهره ببرد.

روسیه اگر با ترکیه اختلافاتی دارد که دارد، کافی است از نفوذ سیاسی و نظامی خود تنها به صورت نمایشی نه عملی استفاده کند و ترکیه را به عقب نشینی وادار کند.

رو در رویی روسیه با ترکیه در بحران‌هایی چون سوریه و قره باغ بدون آنکه از قدرت خود برای پایان دادن به این بحران‌ها که با دخالت بیگانگان شعله ور شده است، موازنه قدرت را به زیان مسکو رقم خواهد زد.

در این شرایط نفوذ ناتو و اروپا افزایش می‌یابد و در کنار آنها رژیم صهیونیستی نیز از فرصت استفاده کرده و علاوه بر گسترش نفوذ خود در منطقه قفقاز عرصه را برای روسیه تنگ‌تر خواهد کرد.

هم اکنون نیز رژیم اسرائیل در منطقه قفقاز نفوذ و حضور دارد، نیرو‌های نظامی، امنیتی و اطلاعاتی رژیم صهیونیستی در جمهوری آذربایجان حضور دارند.

ارمنستان نیز پس از سال‌ها قطع رابطه با صهیونیست‌ها، اقدام به عادی سازی روابط خود با «تل آویو» کرد.

در بحران قره باغ به خوبی می‌توان نقش رژیم اسرائیل را دید؛ هر کشوری که با صهیونیست‌ها ارتباط برقرار کرده، با مشکلاتی روبرو شده است.

منطقه قفقاز و کشور‌های حاضر در این منطقه برای روسیه و ایران حائز اهمیت است و نه تنها روسیه بلکه ایران نیز نمی‌تواند اجازه دهد که منطقه قفقاز جولانگاه دولت‌ها و رژیم‌های فرا منطقه‌ای باشد.

همانطور که روسیه در بحران سوریه در کنار ایران قرار گرفت و به نتیجه مشترک رسیدند، اکنون نیز ائتلاف این دو کشور در بحران قره باغ می‌تواند سیاست هماهنگی را پیاده کند که دست خارجی از آن کوتاه شود، اما این بار با قاطعیت و سخت گیری بیشتر.

روسیه باید در قبال ترکیه جدی‌تر عمل کند و واکنش سخت‌تری از خود نشان دهد.

درگیری‌های میان ارمنستان و جمهوری آذربایجان بر سر قره باغ نشان می‌دهد که تدارکات لازم برای آغاز این جنگ شده بود، در غیر این صورت اگر تنها یک تعرض و نظامی عمدی هم اگر می‌بود باید ظرف یکی دو روز پایان می‌یافت، اما نوع حملات و تدارک و آرایش نظامی دو طرف به ویژه جمهوری آذربایجان نشان از آمادگی هر دو طرف دارد.

قدر مسلم جنگ باکو و ایروان بر سر قره باغ یک طرف پیروز نخواهد داشت، تنها در این میان دو کشور با خسارات سنگینی روبرو خواهند شد که هزینه آن را باید مردم دو کشور بپردازند؛ مشکل قره باغ با مذاکره حل می‌شود کافی است که دو طرف وادار به مذاکره جدی شوندو