بدعهدی غرب و کشورهای سرسپرده آمریکا
- هر کشوری بر اساس منافع ملی سعی دارد تا روابط خود را با دیگر کشورها تنظیم کند، روابط بین الملل بر اساس منافع دوجانبه و چند جانبه پایه ریزی می شود و هر جا که منافع ملی کشوری به خطر بیفتد، روابط نیز تیره میشود.
با این وجود برخی کشورها هستند که تنها به منافع ملی خود میاندیشند و سعی میکنند در روابط بین الملل تنها منافع ملی خود را در نظر داشته باشند و طرف مقابل را نمیبینند.
در این میان کشورهایی هم هستند که سیاست زورگویی در صحنه بین الملل را در پیش میگیرند، برای آنها تنها منافع خود مهم است و اهمیتی به این موضوع نمیدهند که کشور مقابل نیز حقی در این روابط دارد.
جمع این کشورهای خودکامه و خودخواه در عرصه جهانی کشورهای غربی را تشکیل داده است، در میان آنها کشورهایی در دیگر قاره های جهان نیز به خاطر تبعیت از این جمع در واقع سرسپرده شده اند و نمیتوان با چنین رژیم هایی حتی روابط عادی داشت.
در آسیا کشورهایی هستند که در اردوگاه غرب قرار دارند، این کشورها با وجودی که میدانند سیاست های آمریکا و اروپا در جهان سیاست های مخرب است، اما به گمان این که از منافع ملی خود دفاع میکنند، زیر چتر سلطه آمریکا قرار دارند.
می توانیم برای نمونه کشورهایی را در شرق آسیا نام ببریم که زیر بلیت آمریکا رفته اند و اجازه ندارند سیاست مستقل داشته باشند.
آمریکا با ایران دشمنی دارد، این دشمنی دیرینه است و هیچگاه اجازه نخواهد داد تا ایران بخواهد یا بتواند با کشورهایی که از واشنگتن تبعیت می کنند، روابط اقتصادی و سیاسی مناسبی داشته باشد.
شاید کره جنوبی، ژاپن و هند خواهان ارتباط اقتصادی گسترده با ایران باشند، اما مانع اصلی آمریکاست.
هم اکنون سه کشور کره جنوبی، ژاپن و هند میلیاردها دلار به ایران به خاطر خرید نفت بدهکار هستند.
این مسئله، مشکل ایران نیست، مشکل کشورهایی است که استقلال سیاسی ندارند و نمیتوانند برای خود تصمیم بگیرند.
در این میان کشورهای غربی به ویژه اروپایی امتحان خود را بارها پس داده بودند اما تجربه برجام نشان داد و ثابت کرد که غرب قابل اعتماد نیست، اگرچه پیش از این نیز ثابت شده بود اما یکبار دیگر آزموده را آزمودند تا بدعهدی غرب، بیش از پیش آشکار شود.
اگر ایران نگاه به شرق دارد، نگاهی آنالیز شده و غربالگری شده است، سره از ناسره جدا شده و از این پس باید با وسواس بیشتری به گسترش روابط خود با دیگر کشورها بپردازد.
نکته مهمی که چین آن را دارد، تضاد و تقابلی است که آمریکا با این کشور به وجود آورده است و این اجازه را نمیدهد که بخواهد زمانی روابط خود را با ایران لغو کند یا کاهش دهد.
ایران اکنون تحت تحریم های اقتصادی آمریکاست، تحریم های سازمان ملل لغو شده و کشورهای دنیا باید بتوانند بدون مشکل، با ایران مراودات اقتصادی داشته باشند، در واقع کشورهایی چون کره جنوبی، ژاپن و هند قانون را زیر پا گذاشته و مصوبه شورای امنیت سازمان ملل را نادیده گرفته اند.
آمریکا با دروغ پردازی سعی داشت یک فضای منفی علیه چین به خاطر ویروس کرونا راه بیندازد و این کشور را متهم به تولید و انتشار این ویروس کند اما با وجود تبلیغات گسترده رسانه ای، در این سیاست موفق نشد، همگان دیدند که نخستین کشوری که در بحران کرونا به ایران کمک کرد چین بود و حتی کشورهای اروپایی و آمریکا در این راه پیشقدم نشدند.
غرب، ایران را بیش از پیش ناامید کرد و این اتفاق قابل تجدید نظر نیست.
