کاظمی: با بیماری‌ام کنار آمده‌ام؛ «تیام» بزرگترین انگیزه‌ام است/ از عطایی چیزهای زیادی یاد گرفتم

مدتی است که حسین کاظمی با بیماری «کنسر ریوی» دست و پنجه نرم می‌کند. این مربی جوان یکی از مربیان آینده‌دار والیبال ایران محسوب می‌شود و سال گذشته توانست همراه با تیم والیبال جوانان به عنوان باارزش قهرمانی جهان دست پیدا کند. با او گفت وگویی انجام داده ایم که در ادامه می‌خوانید:

*مدتی است که در حال انجام شیمی‌درمانی هستی، در حال حاضر اوضاع جسمانی‌ات چگونه است؟
از وقتی مشخص شد که به بیماری «کنسر ریوی» دچار شده‌ام تلاش کردم که با این بیماری کنار بیایم. تا الان دو دوره شیمی درمانی را طی کرده‌ام و از چند روز دیگر هم سومین دوره شیمی درمانی را آغاز خواهم کرد.

*نکته جالب توجه درباره تو این است که به خوبی توانسته‌ای روحیه ات را حفظ کنی.
برای اینکه این بیماری را شکست دهی ابتدا باید آن را بپذیری و روحیه خوبی داشته باشی. سعی کردم به این بیماری فکر نکنم. البته روند درمانی باعث شده بدنم ضعیف شود، اما مدتی است که ورزش می‌کنم تا سوخت‌وساز بدنم نرمال شود.

*این روز‌ها پسرت تیام را می‌بینی؟
تیام همیشه در کنارم است. او بزرگترین انگیزه من برای اینکه سلامتی‌ام را به دست بیاورم است. تیام الان ۴ ساله شده و واقعاً یکی از امید‌های من برای ادامه روند درمانم پسرم به حساب می‌آید.

*حتما خبر داری که تیم کاله منحل شد.
بله، متاسفانه کاله امسال تیمداری نمی‌کند. واقعا هضم این اتفاق خیلی سخت است. افتخار داشتم که حدود ۱۰ سال با این تیم کار کنم و واقعا باید از کاله به خاطر همه کارهایی که برای والیبال ایران انجام داد  تشکر کنم.  کاله واقعا یک باشگاه حرفه‌ای بود و به والیبال ایران خدمت زیادی کرد و همه باید قدردان این باشگاه باشند. خودم را مدیون باشگاه کاله می‌دانم و هیچ وقت محبت‌های این باشگاه را فراموش نمی‌کنم. البته خوشبختانه دوشه هراز وارد میدان شد و اجازه نداد آمل در لیگ برتر نماینده نداشته باشد.

*مسئولان باشگاه کاله سراغت را می‌گیرند؟
اول اینکه من از هیچ‌کس توقعی ندارم؛ چون همه به اندازه خودشان مشکلات دارند. البته بهمن سلیمانی لطف دارد و همیشه جویای حالم است و حتی گفت که اگر نیاز باشد من را به خارج از کشور اعزام می‌کند. همینطور محمد شعبانپور هم خیلی به من لطف داشته و باید از او هم تشکر کنم.

*بهروز عطایی هم که سال‌ها در کاله و تیم جوانان در کنار هم بودید. دلت برای اینکه دوباره در کنارش کار کنی تنگ نشده؟
قطعاً دلم برای کار کردن در کنار آقا بهروز تنگ شده است. البته او در این مدت که بیمار شده‌ام مدام کنارم بوده و باید از این مربی بااخلاق تشکر کنم. آقا بهروز هم به لحاظ اخلاقی و هم به لحاظ فنی یک الگو برای من است. در طول این سال‌ها چیز‌های زیادی از او یاد گرفتم و کار کردن در کنارش واقعا لذت‌بخش است. به نظر من او به لحاظ مدیریت و همچنین داشتن کاریزمای مربیگری، بهترین مربی ایران است و این کاریزما و مدیریت به درد تیم ملی والیبال می‌خورد. او مدیر به تمام معنا است و همیشه در روز‌های پرتنش هم آرامش دارد و هیچ وقت عصبانیتش را ندیده‌ام. ضمن اینکه بسیاری از ستاره‌های والیبال ایران را آقا بهروز به والیبال ایران تحویل داده و او نحوه کار کردن با بازیکنان جوان و همینطور بازیکنان بزرگ را می‌داند.