کثیریان: "بهرام توکلی"به دوران خوب فیلم سازی اش بازگشت/ آذین: طنازی های"من دیگو ماردونا هستم"هجو و تمسخر است

 " من دیه گو ماردونا هستم "  بازگشت " بهرام توکلی "  به دوره خوب فیلم سازی اش است
 
کیوان کثیریان منتقد سینما در گفت و گو با خبرنگار سینما در خصوص فیلم سینمایی " من دیه گو ماردونا هستم " گفت : بعد از دو کار ناموفق " بهرام توکلی " ،  فیلم سینمایی " من دیه گو ماردونا هستم " به نوعی بازگشت این کارگردان جوان به دوره خوب فیلم سازی اش است .
 
وی افزود : " توکلی" به عنوان یک فیلم ساز جوان و خلاق دنیای خود را دارد و با  6 اثر خود  در سینما توانسته سبک ویژه خود را در خلق کند.
 
این منتقد عنوان کرد: کمتر کارگردانی را می توان یافت که با استفاده از اقتباس به صورت خلاقانه فیلم بسازد اما " توکلی"  توانسته با فضای طنز آلود یک قصه مرتبط با ادبیات را روایت کند کثیریان ادامه داد : کاراکترهایی که او در فیلم خلق کرده ضمن برخوردای از ویژگی های منحصر به فرد ، فضای شاد و مفرحی را به وجود می آورند.
 
وی خاطرنشان کرد : به طور کلی فیلم سینمایی " من دیه گو ماردونا هستم " میانه های کارنامه کاری " بهرام توکلی " است و نمره قبولی را می گیرد .
 
این درحالی است که " جبار آذین " از دیگر منتقدان سینما نظر متفاوتی را نسبت به این اثر سینمایی دارد.
 
طنازی های " من دیگو ماردونا هستم " به هجو و تمسخر تبدیل شده است
 
جبار آذین منتقد سینما در گفتگو با خبرنگار سینما در خصوص فیلم سینمایی " من دیگو ماردونا " هستم گفت : " بهرام توکلی " به عنوان یک فیلم ساز با سواد و دگر اندیش،  سینما و ابزار فیلم سازی را به خوبی  می شناسد و می تواند حرف های اجتماعی خوبی را با مخاطب در میان بگذارد اما این فیلم ساز بیشتر متمایل به ساخت آثار سینمایی با دغدغه های فرضی است.
 
وی بیان کرد : " دیه گوی"  او فیلمی در حوزه سینمای تجربه گرای ایران است و با وجود نوآوری در فرم و پرداخت در مضمون و محتوا بی ادبانه ظاهر می شود .
 
این منتقد عنوان کرد : یک فیلم خوب سینمایی با ژانر اجتماعی ضمن پرهیز از مسائل کلیشه ای  باید در بخش های ساختاری و فرم حرف های تازه ای داشته باشد و ساختار خوب خود را باید در خدمت ارائه محتوایی ارزشمند قرار دهد اما با همه این تفاسیر اثر جمع و جور و به نسبت حرفه ای " توکلی " حرف مهم و جذابی برای گفتن ندارد .
 
آذین خاطر نشان کرد : طنازی های این فیلم در دیالوگ ها و روابط کاراکتر ها بیشتر به هجو و تمسخر تبدیل و باعث شده نگاه مخاطب به این فیلم چندان جدی نباشد و این را نیز باید بگویم که با توجه به علاقمندی مخاطبان ایرانی به سینمای قصه گو تماشاگران  ارتباط لازم را با " من دیگو ماردونا هستم " برقرار نمی کنند .