گزارش|
از رویای تغییر نسل تا دستاوردسازی پوشالی/ جوان‌گرایی به سبک قلعه‌نویی!
میدان دادن به بازیکنان جوان اتفاقی ارزشمند است، اما بزرگ‌نمایی چند تجربه ابتدایی در ۲ بازی تدارکاتی نمی‌تواند سند موفقیت پروژه جوان‌گرایی تیم ملی باشد.
خبرگزاری میزان -
ظاهراً قرار است از دل دو بازی دوستانه مقابل فلسطین و عراق یک دستاورد بزرگ به نام جوان‌گرایی در فوتبال ایران ثبت شود آن هم با انتشار پوستر‌های تبریک برای پنج بازیکنی که نخستین تجربه ملی خود را پشت سر گذاشته‌اند و عباراتی مانند «آغاز یک مسیر پرافتخار» را سر دهند. البته که پوشیدن پیراهن تیم ملی برای هر بازیکنی اتفاقی مهم و ارزشمند است، اما آیا واقعاً باید برای انجام یکی از ابتدایی‌ترین وظایف کادر فنی این حجم از تبلیغات و دستاوردسازی به راه بیفتد؟
میدان دادن به استعداد‌های جوان نه لطف سرمربی به بازیکنان است و نه اتفاقی خارق‌العاده که نیاز به جشن و تبلیغات گسترده داشته باشد. وظیفه کادر فنی است که با شناسایی نیرو‌های مستعد آنها را وارد چرخه تیم ملی کند در ساختار تاکتیکی تیم قرار دهد و به تدریج برای حضور در مسابقات مهم آماده کند. صرفاً چند دقیقه بازی دادن به بازیکنان تازه‌وارد و انتشار تصاویر آنها به معنای اجرای یک پروژه موفق نیست. تیم ملی قرار است برای جام ملت‌های آسیا آماده شود؛ رقابتی که نمی‌توان با تکیه بر بازیکنان باتجربه و بدون برنامه‌ریزی برای انتقال مسئولیت به نسل بعدی وارد آن شد بنابراین جوان‌گرایی یک انتخاب تزئینی نیست بلکه ضرورتی اجتناب‌ناپذیر است. سؤال اینجاست که چرا باید انجام این ضرورت تا این اندازه به‌عنوان یک موفقیت ویژه معرفی شود؟
جوان‌ها را معرفی نکنید؛ به آنها فرصت بدهید!
نکته مهم‌تر زمان است. فرصت دادن به جوانان زمانی ارزش دارد که استمرار داشته باشد. اگر قرار باشد بازیکنی در یک تورنمنت دوستانه به میدان برود، نخستین بازی ملی‌اش را تجربه کند پوسترش منتشر شود و سپس تا مدت‌ها خبری از حضورش در ترکیب نباشد این اتفاق چه کمکی به آینده تیم ملی خواهد کرد؟ این بازیکنان باید در فیفادی‌های آینده نیز فرصت حضور پیدا کنند، در مسابقات جدی‌تر محک بخورند و به تدریج تجربه بین‌المللی به دست بیاورند. انتظار می‌رود تا جام ملت‌های آسیا نفراتی که امروز نخستین بازی ملی خود را انجام داده‌اند به بازیکنانی با تجربه قابل اتکا تبدیل شوند نه اینکه همچنان در حد چند چهره تازه‌معرفی‌شده باقی بمانند.
از طرف دیگر نباید فراموش کرد که این فرصت‌ها می‌توانست خیلی زودتر در اختیار نسل جوان قرار بگیرد. تغییر نسل پروژه‌ای نیست که بتوان آن را به روز‌های نزدیک به یک تورنمنت مهم موکول کرد و بعد با چند حضور کوتاه کارنامه‌ای درخشان برای آن ساخت.
از تبلیغات تا واقعیت؛ آزمون اصلی تازه شروع شده است
پیروزی ۲ بر صفر مقابل فلسطین و معرفی پنج بازیکن جدید می‌تواند اتفاق مثبتی در مسیر آماده‌سازی تیم ملی باشد، اما هنوز هیچ تضمینی برای موفقیت این مسیر ایجاد نکرده است. حتی عملکرد خوب یک بازیکن در نخستین مسابقه ملی نیز زمانی اهمیت واقعی پیدا می‌کند که فرصت تکرار و پیشرفت داشته باشد. پس بهتر است به جای این حجم از تعریف و تمجید و جشن گرفتن برای اتفاقی که باید از مدت‌ها قبل آغاز می‌شد منتظر عملکرد کادر فنی در فیفادی‌های آینده بمانیم. جوان‌گرایی با پوستر و شعار پیش نمی‌رود با اعتماد مستمر، برنامه‌ریزی، بازی‌های دشوار و ساختن بازیکنانی که بتوانند در میدان‌های بزرگ مسئولیت بپذیرند، معنا پیدا می‌کند.
انتهای پیام/
ارسال دیدگاه
دیدگاهتان را بنویسید
نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *
