سفیر ایران: اگر آمریکا به راه‌حل دیپلماتیک متعهد است فورا به تجاوز و محاصره پایان دهد
غلامحسین درزی، سفیر و نماینده جمهوری اسلامی ایران نزد سازمان ملل عصر جمعه به وقت محلی (۱۳ نوامبر ۲۰۲۶ برابر با ۲۲ آبان ۱۴۰۵) در نشست شورای امنیت سازمان ملل ذیل دستور کار وضعیت در خاورمیانه با بیان اینکه ایران هرگز در‌های دیپلماسی را نبسته است، گفت: ایران طی دو سال گذشته، بار‌ها با حسن نیت وارد مذاکرات شده است؛ با این حال، آمریکا در هر نوبت، تجاوز و تهدید را به‌جای دیپلماسی برگزیده است؛ رویکردی که همچنان ادامه دارد.
متن کامل سخنان سفیر و نماینده ایران در سازمان ملل به شرح زیر است:
بسم الله الرحمن الرحیم
هدف از مشارکت ما در نشست امروز، تبیین ریشه‌های اصلی وضعیت کنونی در منطقه خلیج فارس است، زیرا، برخی اعضای این شورا، به‌ویژه اعضای غربی، با هماهنگی و همسویی با طرف متجاوز، در تلاش‌اند واقعیت‌ها را تحریف کنند، ریشه‌های اصلی وضعیت موجود را نادیده بگیرند و جایگاه قربانی و متجاوز را وارونه جلوه دهند.
ما با دقت به اظهارات توجیه‌کنندگان و سخنان اعضای شورا گوش فرا دادیم.
اظهارات آقای البدیوی نامتوازن، یک‌جانبه و با انگیزه‌های سیاسی بود؛ ما این اتهامات بی‌اساس را قاطعانه رد می‌کنیم؛ همچنین از مواضع اتخاذشده از سوی برخی اعضای شورا، به‌ویژه اعضای غربی آن، ابراز تأسف می‌کنیم؛ اظهارات آنان بازتاب‌دهنده الگویی آشنا از معیار‌های دوگانه و ریاکاری آشکار است.
به همین ترتیب، نماینده آمریکا از هیچ‌گونه جایگاه حقوقی، سیاسی یا اخلاقی برای موعظه کردن یا متهم ساختن ایران برخوردار نیست؛ ایالات متحده متجاوز است، نه قربانی؛ این کشور در نقض آشکار منشور ملل متحد و اصول بنیادین حقوق بین‌الملل، جنگی تجاوزکارانه و غیرموجه را علیه ایران آغاز کرد.
در این چارچوب، مایلم نکات زیر را مطرح کنم:
اول؛ ریشه‌های وضعیت کنونی کاملا روشن است:
ایالات متحده آمریکا و رژیم اسرائیل در ۱۳ ژوئن ۲۰۲۵ و بار دیگر از ۲۸ فوریه ۲۰۲۶، جنگ‌های تجاوزکارانه‌ای را بدون هیچ‌گونه تحریک قبلی و با برنامه‌ریزی قبلی علیه ایران آغاز کردند؛ آن‌ها در جریان این تجاوزات، بی‌اعتنایی کامل خود را به حقوق بین‌الملل، به‌ویژه اصول بنیادین حقوق بین‌الملل بشردوستانه، نشان دادند؛ در جریان این جنگ‌های وحشیانه، رهبر معظم جمهوری اسلامی ایران، مقامات ارشد سیاسی و نظامی، دانشمندان هسته‌ای و دانشگاهیان ترور شدند؛ همچنین حملات گسترده و غیرقابل تبعیض و کورکورانه، غیرنظامیان و زیرساخت‌های غیرنظامی، ازجمله تاسیسات صنعتی، پل‌ها، بیمارستان‌ها، فرودگاه‌ها، شبکه‌های حمل‌ونقل، اماکن میراث فرهنگی، تاسیسات ورزشی و زیرساخت‌های انرژی را هدف قرار دادند؛ در نتیجه این جنگ‌های وحشیانه، بیش از ۵۰۰۰ انسان بی‌گناه، ازجمله ۲۵۴ کودک و ۲۵۱ زن، جان عزیز خود را از دست داده‌اند.
در نخستین روز تجاوز ماه فوریه، دو موج موشک تاماهاوک آمریکایی به یک مدرسه در میناب اصابت کرد و ۱۶۸ کودک را به شهادت رساند؛ در همان روز، حمله آمریکا به ورزشگاه لامرد دست‌کم ۲۱ غیرنظامی، ازجمله کودک، را به شهادت رساند و حدود ۱۰۰ نفر دیگر را مجروح کرد؛ این حمله نخستین مورد استفاده عملیاتی از موشک بالستیک دقیق‌زن (PrSM) در میدان نبرد بود.
در ۱۳ مارس ۲۰۲۶، پیت هگست، وزیر جنگ آمریکا، اعلام کرد: نه امان می‌دهیم، نه رحم می‌کنیم.
حقوق بین‌الملل بشردوستانه چنین اظهاراتی را ممنوع کرده و آن را در زمره جنایات جنگی قرار می‌دهد.
متعاقبا رئیس‌جمهور آمریکا تهدید کرد که نیروگاه‌های برق و پل‌های ایران را نابود خواهد کرد؛ پس از آن، نیرو‌های آمریکایی در یک شب به پنج پل حمله کردند؛ حتی اخیرا در ۸ نوامبر ۲۰۲۶، رئیس‌جمهور آمریکا بار دیگر تهدید کرد که ۳۸ پل شناسایی‌شده در سراسر ایران را ظرف یک ساعت نابود خواهد کرد؛ این اقدامات جنایت جنگی محسوب می‌شوند.
ایران در واکنش به این اقدامات تجاوزکارانه، حق ذاتی خود برای دفاع مشروع را مطابق با ماده ۵۱ منشور ملل متحد اعمال کرد؛ اقدامات دفاعی و قانونی ایران، تاسیسات، پایگاه‌ها و دارایی‌های نظامی ایالات متحده در منطقه را هدف قرار داد که برای انجام حملات علیه ایران مورد استفاده قرار می‌گرفتند.
دوم؛ ناامنی حاکم بر تنگه هرمز، پیامد مستقیم تجاوز علیه ایران و اقدامات غیرقانونی ایالات متحده است.
این اقدامات شامل حمله به بنادر و تاسیسات دریایی ایران، شناور‌های تجاری و نیز اعمال محاصره نظامی و دریایی علیه بنادر ایران با هدف مجازات جمعی یک ملت است؛ محروم‌سازی عامدانه یک جمعیت غیرنظامی از غذا، دارو و سایر مایحتاج اساسی، نقض فاحش حقوق بین‌الملل بشردوستانه بوده و در حکم جنایات جنگی و جنایات علیه بشریت است؛ مسئولیت این وضعیت همچنین متوجه دولت‌هایی است که با قرار دادن سرزمین‌ها، پایگاه‌های نظامی، حریم هوایی، تاسیسات لجستیکی و زیرساخت‌های اطلاعاتی خود در اختیار متجاوزان، زمینه را برای تجاوز فراهم کرده و آن را تسهیل کرده‌اند؛ اقدامی که نقض تعهدات آن‌ها براساس حقوق بین‌الملل و منشور ملل متحد است.
ایالات متحده آمریکا نمی‌تواند به ایران حمله و آن را بمباران کند، حاکمیت و تمامیت ارضی آن را نقض کند، زیرساخت‌های غیرنظامی را هدف قرار دهد، ایران را به نابودی تهدید کند، محاصره نظامی و دریایی اعمال کند و از طرح‌های غیرقانونی قهری، ازجمله طرح موسوم به عملیات طرد اقتصادی (Economic Operation Outcast) و کارگروه دروازه آهنین (Iron Gate Task Force)، برای مجازات جمعی جمعیتی ۹۰ میلیونی بهره گیرد و سپس انتظار داشته باشد که تنگه هرمز، گویی هیچ اتفاقی نیفتاده است، به وضعیت عادی بازگردد.
سوم؛ ایران همچنان به صلح و ثبات در خلیج فارس پایبند است.
ایران همواره تاکید کرده است که ترتیبات امنیتی منطقه باید توسط کشورهای خود منطقه، بدون مداخله خارجی و در چارچوب حقوق بین‌الملل و منشور ملل متحد، ایجاد و برقرار شود؛ تجاوز آمریکا و رژیم اسرائیل بار دیگر نشان داد که حضور نیرو‌های نظامی خارجی و پایگاه‌های نظامی ایالات متحده در منطقه، از منابع اصلی ناامنی، بی‌ثباتی و تنش هستند؛ این حضور همچنین ایمنی و امنیت دریانوردی را به‌طور جدی در معرض خطر قرار می‌دهد.
چهارم؛ موضع ایران در قبال قطعنامه ۲۸۱۷ (۲۰۲۶) شورای امنیت روشن و مستند است.
موضع حقوقی ما به تفصیل در مکاتباتی که به‌عنوان اسناد رسمی شورای امنیت (S/۲۰۲۶/۲۰۲) و مجمع عمومی (A/۸۰/۶۸۰) توزیع شده‌اند، تشریح شده است؛ ایران این قطعنامه را که با انگیزه‌های سیاسی تصویب شده است، رد می‌کند؛ این قطعنامه در نتیجه فرایندی یک‌جانبه و سیاسی‌شده به تصویب رسید که ریشه‌های اصلی وضعیت موجود را نادیده گرفت، حق ذاتی ایران برای دفاع مشروع را انکار کرد و از شناسایی ایالات متحده و رژیم اسرائیل به‌عنوان طرف‌های متجاوز خودداری ورزید؛ در واقع، تصویب قطعنامه ۲۸۱۷ سوءاستفاده‌ای فاحش از اختیارات شورای امنیت بود؛ اقدامی که از این شورا برای مشروعیت‌بخشی به تجاوز، وارونه‌سازی جایگاه حقوقی متجاوز و قربانی و تضعیف قاعده آمره ممنوعیت توسل به زور، مندرج در بند ۴ ماده ۲ منشور ملل متحد، استفاده کرد؛ اجازه دهید بار دیگر تاکید کنم: هیچ قطعنامه‌ای از شورای امنیت نمی‌تواند یک دولت عضو را از حق ذاتی خود برای دفاع مشروع در برابر حمله مسلحانه محروم سازد.
پنجم؛ ایران هرگز در‌های دیپلماسی را نبسته است.
ایران طی دو سال گذشته، بار‌ها با حسن نیت وارد مذاکرات شده است؛ با این حال، ایالات متحده آمریکا در هر نوبت، تجاوز و تهدید را به‌جای دیپلماسی برگزیده است؛ رویکردی که همچنان ادامه دارد؛ این تجارب مکرر، بی‌اعتمادی عمیقی ایجاد کرده و تردید‌های جدی را درباره چشم‌انداز ازسرگیری مذاکرات، بدون وجود تضمین‌های معتبر برای جلوگیری از تکرار چنین اقدامات غیرقانونی، به وجود آورده است.
مسیر پیش رو روشن است.
اگر واشنگتن واقعا به راه‌حل دیپلماتیک متعهد است، باید فورا و بدون قیدوشرط به تجاوز خود پایان دهد، تضمین‌های معتبر مبنی بر عدم تکرار ارائه کند، به حقوق حاکمیتی ایران احترام بگذارد، محاصره دریایی و تمامی اقدامات قهری یک‌جانبه و غیرقانونی دیگر را لغو کند و تعهد واقعی خود به دیپلماسی را در عمل نشان دهد.
اجازه دهید صریح و روشن بگویم: هرگونه تجدید جنگ تجاوزکارانه از سوی ایالات متحده آمریکا و رژیم اسرائیل، با پاسخی فوری و قاطع و بدون هیچ‌گونه تردید مواجه خواهد شد؛ پاسخی که منشأ تجاوز را، در هر کجا که باشد، هدف قرار خواهد داد؛ ایران همانند گذشته، حق ذاتی خود برای دفاع مشروع را مطابق با حقوق بین‌الملل اعمال خواهد کرد.
ایران به اتخاذ تمامی اقدامات ضروری و مقتضی برای دفاع از مردم، امنیت، منافع حیاتی، حاکمیت و تمامیت ارضی خود، حفظ بازدارندگی معتبر و پایدار و اطمینان از عدم تکرار هرگونه تجاوز دیگر ادامه خواهد داد.
این شورا باید مطالبات خود را متوجه متجاوز کند، نه قربانی؛ شورا باید از ایالات متحده آمریکا بخواهد که به تمامی اقدامات و تهدید‌های غیرقانونی خود پایان دهد، به تعهداتش ذیل منشور ملل متحد پایبند باشد و حقوق بین‌الملل را به‌طور کامل رعایت کند.
ششم، درباره وضعیت یمن:
ما اتهامات بی‌اساس مطرح‌شده علیه کشورم در خصوص یمن را قاطعانه رد می‌کنیم؛ ایران همواره از صلح و ثبات در یمن حمایت کرده و همچنان به احترام به حاکمیت، وحدت، استقلال و تمامیت ارضی این کشور پایبند است. زمان آن فرا رسیده است که شورای امنیت رویکردی واقع‌بینانه، متوازن و آینده‌نگر اتخاذ کند.
دستیابی به صلحی پایدار در یمن مستلزم تغییر اساسی در رویکرد شورا است؛ شورا باید واقعیت‌های میدانی را به رسمیت بشناسد، به اراده مردم یمن و حق آنان برای تعیین سرنوشت و آینده خود احترام بگذارد، از حاکمیت، وحدت و تمامیت ارضی یمن صیانت کند و مهم‌تر از همه، به ریشه‌های اصلی منازعه بپردازد.
بدون چنین رویکردی، دستیابی به یک راه‌حل سیاسی پایدار همچنان دور از دسترس خواهد بود.
اظهارات آقای البُدَیوی و نماینده بحرین، اظهاراتی جانبدارانه، یک‌سویه و با انگیزه‌های سیاسی بود؛ ما این اتهامات بی‌اساس را قاطعانه رد می‌کنیم؛ آنان گویی کتاب را از فصل سوم یا چهارم خوانده‌اند و سپس مطالب و فصل‌های آن را با یکدیگر خلط کرده‌اند.
واقعیت این است که برخی کشورهای منطقه خلیج فارس، آگاهانه و عامدانه، با قرار دادن سرزمین، حریم هوایی، تاسیسات نظامی و سایر امکانات لجستیکی و عملیاتی خود در اختیار آمریکا و رژیم اسرائیل، زمینه برنامه‌ریزی، تدارک و اجرای تجاوزات این دو طرف را فراهم کرده‌اند؛ تجاوزاتی که به‌روشنی مصداق جنایات جنگی هستند؛ چنین اعمال متخلفانه بین‌المللی، به‌خودی‌خود، نقض منشور ملل متحد و اصول و قواعد بنیادین حقوق بین‌الملل محسوب می‌شوند و مسئولیت بین‌المللی به دنبال دارند؛ علاوه بر این، این اقدامات، به مفهوم مقرر در قطعنامه ۳۳۱۴ (XXIX) مجمع عمومی سازمان ملل متحد، مصداق مشارکت در ارتکاب عمل تجاوز و مساعدت به آن هستند.
بر این اساس، دولت‌های ذی‌ربط در قبال اعمال متخلفانه بین‌المللی خود، ازجمله مشارکت در ارتکاب تجاوز و مساعدت به آن، مسئولیت دارند و همچنان مکلف‌اند کلیه خسارات وارده به جمهوری اسلامی ایران، اتباع آن و زیرساخت‌های غیرنظامی و عمومی کشور را که در نتیجه این اعمال متخلفانه وارد شده است، به‌طور کامل جبران کنند؛ خساراتی که شامل زیان‌های مادی و معنوی نیز می‌شود.
- بیشتر بخوانید:
- سفیر ایران در سازمان ملل: تحریم و محاصره مصداق تروریسم اقتصادی و اقدام تجاوزکارانه هستند
- نامه ایران به شورای امنیت درباره تجاوز مستمر آمریکا علیه تهران از طریق محاصره دریایی
انتهای پیام/
