همایون شجریان؛ هنرمندی مردمی، هم‌نوا با مخاطبان
به گزارش میزان، سالن سرپوشیده نقش جهان اصفهان پنجشنبه‌شب (۱۴ آبان‌ماه ۱۴۰۵) میزبان علاقه‌مندان همایون شجریان بود که از دقایق ابتدایی ورود این خواننده به صحنه، با تشویق‌های پرشور خود از او استقبال کردند و در طول اجرا نیز همراهی قابل توجهی با قطعات مختلف داشتند.
استقبال پرشور اصفهانی‌ها از همایون شجریان
استقبال گسترده از این کنسرت به اندازه‌ای بود که تردد در مسیر‌های منتهی به سالن با ترافیک سنگین همراه شد. جمعیت زیادی از علاقه‌مندان برای تماشای اجرای این خواننده به محل برگزاری آمده بودند. شور و همراهی مخاطبان، یکی از ویژگی‌های برجسته این اجرا بود و حتی در لحظاتی که به نظر می‌رسید صدای شجریان از فشار اجرا‌ها خسته شده است، همچنان با انرژی و اشتیاق ادامه داشت.
در این کنسرت، همایون شجریان با همراهی گروهی شش‌نفره روی صحنه رفت. گروهی کوچک از نظر تعداد نوازندگان که با تکیه بر توانایی موسیقایی اعضا، فضایی هماهنگ و شنیدنی را شکل دادند. دکور صحنه نیز طراحی ساده‌ای داشت و تمرکز اصلی اجرا بر موسیقی، آواز و ارتباط خواننده با مخاطبان قرار گرفته بود.
رپرتوار این کنسرت ترکیبی از قطعات شناخته‌شده و خاطره‌انگیز موسیقی ایرانی و آثار جدیدتر همایون شجریان بود. این ترکیب، فرصتی فراهم کرد تا مخاطبان در کنار شنیدن قطعات آشنای گذشته، با بخش‌هایی از آثار تازه این خواننده نیز همراه شوند.
قدردانی شجریان از اهالی رسانه اصفهان و تهران
همایون شجریان در میان صحبت‌های خود با مخاطبان، ضمن خوشامدگویی و تشکر از حضور علاقه‌مندان، از اصحاب رسانه‌ای که از تهران برای پوشش این کنسرت به اصفهان آمده بودند و همچنین خبرنگاران و فعالان رسانه‌ای اصفهان قدردانی کرد.
درخواست همایون شجریان برای ساخت سالن اختصاصی موسیقی
او همچنین با اشاره به اهمیت زیرساخت‌های فرهنگی و هنری، بر ضرورت ساخت سالنی اختصاصی برای اجرای موسیقی تأکید کرد؛ موضوعی که با توجه به استقبال گسترده مخاطبان از کنسرت‌هایی از این دست، بار دیگر اهمیت فراهم کردن امکانات مناسب برای میزبانی از رویداد‌های موسیقایی را یادآور می‌شود.
اجرای برنامه با تصنیف «عارف حق (نی‌زن)» در دستگاه افشاری آغاز شد؛ اثری با شعر فروغی بسطامی و آهنگسازی حسین یوسف زمانی. پس از آن آواز «ای عجب گر من رسم» با شعر سعدی و تک‌نوازی تار رادمان توکلی اجرا شد. قطعه بی‌کلام «دل‌انگیزان» به آهنگسازی پرویز مشکاتیان، آواز «امید» با شعر مهدی فرشاد، تک‌نوازی کمانچه مهرزاد اعظمی‌کیا و عود آزاد میرزاپور و تصنیف «از کفم رها» با شعر و ملودی عارف قزوینی، بخش دیگری از اجرا در دستگاه افشاری را تشکیل دادند.
در ادامه، شجریان با اجرای تصنیف‌های «سرو چمان» با شعر حافظ و آهنگسازی محمدرضا شجریان و «بیا تا گل» با شعر حافظ و آهنگسازی پرویز مشکاتیان، به دستگاه ماهور رفت. چهارمضراب ماهور و پنجگاه با آهنگسازی پرویز مشکاتیان و مقدمه‌ای از همایون شجریان و تک‌نوازی عود آزاد میرزاپور نیز از دیگر بخش‌های این قسمت بود.
در دستگاه اصفهان، تصنیف «هوای گریه» با شعر سیمین بهبهانی و آهنگسازی محمدجواد ضرابیان اجرا شد. سپس با تک‌نوازی سنتور مهیار طریحی در مخالف سه‌گاه، فضای موسیقایی برنامه تغییر کرد و قطعه بی‌کلام «چهارمضراب مخالف» از آلبوم «شوق دوست» و آواز روی چهارمضراب در مخالف سه‌گاه با شعری از عطار نیشابوری به اجرا درآمدند. تصنیف «لب خندان تو (مست نگاه)» با شعر و آهنگسازی محمدجواد ضرابیان نیز ادامه این بخش بود.
«در خیال» با شعر مولانا و آهنگسازی مجید درخشانی از آلبوم «در خیال» و «رِنگ بیات ترک» با آهنگسازی حسین علیزاده و تک‌نوازی عود آزاد میرزاپور، بخش دیگری از رپرتوار را به خود اختصاص دادند.
در ادامه، قطعاتی در دستگاه شور اجرا شد؛ از جمله تصنیف «پنهان چو دل» با شعر مولانا و آهنگسازی همایون شجریان و تنظیم اردشیر کامکار از آلبوم «ناشکیبا»، آواز و تصنیف «ببار‌ای بارون» با شعر علی معلم دامغانی و آهنگسازی کیهان کلهر از آلبوم «شب، سکوت، کویر» و قطعه بی‌کلام «رنگ شرنگ» از همین آلبوم.
همچنین دونوازی ساز‌های کوبه‌ای با تک‌نوازی دف و ساز‌های کوبه‌ای حسین رضایی‌نیا و نوازندگی تمبک مرتضی مومنیان، فضایی متفاوت در این بخش ایجاد کرد. تصنیف «سکوت» با شعر فریدون مشیری و آهنگسازی محمدجواد ضرابیان از آلبوم «نسیم وصل» و تصنیف «قاصدک» با شعر مهدی اخوان ثالث و آهنگسازی پرویز مشکاتیان از آلبوم «قاصدک» نیز از دیگر آثار اجراشده در این کنسرت بودند.
آنچه در این اجرا بیش از هر چیز به چشم آمد، همراهی پرشور مخاطبان با خواننده و گروه نوازندگان بود. جمعیتی که از ابتدا تا انتهای برنامه با قطعات آشنا هم‌خوانی می‌کردند و با تشویق‌های خود فضای سالن را زنده نگه می‌داشتند.
در نهایت، کنسرت اصفهان همایون شجریان را می‌توان اجرایی دانست که با وجود سادگی دکور و تعداد محدود نوازندگان، بر قدرت موسیقی ایرانی و پیوند میان هنرمند و مخاطب تکیه داشت.
عکس‌ها از سارا عبدالهی
انتهای پیام/
