هشدار ناظران بین‌المللی درباره تشدید نفرت‌پراکنی در بلژیک
کمیسیون اروپایی علیه نژادپرستی و ناشکیبایی (ECRI) وابسته به شورای اروپا در تازه‌رین گزارش نظارتی خود درباره بلژیک، ارزیابی نگران‌کننده‌ای از رشد تبعیض ساختاری، نژادپرستی و رفتار‌های نژادپرستانه و خصمانه در این کشور ارائه داده است.
این ارزیابی نشان می‌دهد که بروکسل با وجود ژست‌های حقوق بشری و ادعا‌های آزادی‌خواهانه در عرصه بین‌المللی، در کنترل موج فزاینده نفرت‌پراکنی، تبعیض نژادی و مذهبی و حتی حمایت از ابتدایی‌ترین حقوق فیزیکی افراد آسیب‌پذیر در داخل مرز‌های خود با ناکامی‌های شدیدی مواجه است.
گزارش نهاد نظارتی شورای اروپا به روشنی ابعاد تاریک نفرت‌پراکنی را در جامعه بلژیک آشکار می‌سازد؛ جایی که سخنان نفرت‌پراکنانه و فضا‌سازی‌های نژادپرستانه به شکلی فزاینده در رسانه‌ها، جریانات سیاسی، فضای مجازی و حتی رویداد‌های ورزشی مانند رقابت‌های فوتبال نهادینه شده است.
براساس یافته‌های این کمیسیون، اقلیت‌های مذهبی و قومی به‌ویژه مسلمانان و زنان دارای حجاب و افراد آفریقایی‌تبار با موجی از رفتار‌های تبعیض‌آمیز، حمله‌های خشونت‌آمیز و اقدام‌های تخریبی رو‌به‌رو هستند. این نهاد اروپایی تاکید کرد که اظهارات نژادپرستانه و کلیشه‌سازی‌های مخرب نه تنها به حاشیه رانده نشده، بلکه به ابزاری در دست برخی مقام‌های سیاسی و رسانه‌ها برای ایجاد فضای دوقطبی و ارعاب اقلیت‌ها تبدیل شده است.
کارشناسان حقوق بشر هشدار می‌دهند که نیرو‌های پلیس در بلژیک آگاهی و آموزش کافی برای مقابله با جرایم ناشی از نفرت و نفرت‌پراکنی ندارند و برخورد‌ها با قربانیان نژادپرستی به‌طور معمول با بی‌تفاوتی صورت می‌گیرد. این مسئله باعث شده تا حجم زیادی از جرایم نژادپرستانه و آزار و اذیت‌های خیابانی توسط قربانیان گزارش نشود یا در پیچ‌وخم‌های اداری پنهان بماند.
کارشناسان کارگروه ECRI آموزش فوری، اجباری و هدفمند نیرو‌های مجری قانون را یکی از اولویت‌های حیاتی بلژیک دانسته و خواستار اقدام اضطراری بروکسل برای اصلاح رفتار پلیس با اقلیت‌ها شده‌اند.
تبعیض‌ها در جامعه بلژیک به فضای عمومی یا رفتار‌های خیابانی محدود نمانده و ساختار‌های آموزشی و بهداشتی این کشور را نیز تحت تاثیر قرار داده است. طبق اسناد شورای اروپا، کودکان مهاجرتبار در سیستم آموزشی بلژیک با چالش‌های گوناگون و نابرابری‌های عمیق دست‌وپنجه نرم می‌کنند؛ تا جایی که خروجی‌های تحصیلی آنها به مراتب ضعیف‌تر از همسالان بومی است و بسیاری از آنان ناچار هستند که در مدرسه‌هایی جداشده و منزوی با اکثریت دانش‌آموزان مهاجر تحصیل کنند. علاوه بر این، در بخش خدمات درمانی نیز گزارش‌های متعددی از برخورد‌های نامناسب و تبعیض‌آمیز کارکنان بخش پزشکی و بهداشتی با بیماران اقلیت و مهاجران ثبت شده است که نشان‌دهنده ریشه‌دار بودن تبعیض در لایه‌های خدماتی جامعه است.
این گزارش اثبات می‌کند که ادعا‌های دموکراسی و حقوق بشر در اروپا بیش از آنکه یک واقعیت ملموس برای اقلیت‌ها و آسیب‌پذیران باشد، نمایشی دیپلماتیک است.
انتهای پیام/
