آرین سلیمی؛ ستاره‌ای که باید از او محافظت کرد
آرین سلیمی دیگر فقط یک قهرمان جوان و آینده‌دار نیست بلکه او حالا به یکی از مهم‌ترین سرمایه‌های ورزش ایران تبدیل شده است.
قهرمانی در المپیک پاریس، طلای بازی‌های آسیایی ناگویا و حالا قهرمانی در گرندپری پاریس نشان می‌دهد که طلای المپیک برای او یک اتفاق مقطعی نبوده است. آرین سلیمی در مدت کوتاهی توانسته خودش را در جمع بهترین‌های وزن سنگین تکواندو جهان تثبیت کند و مهم‌تر از آن، بعد از بزرگ‌ترین موفقیت دوران ورزشی‌اش همچنان روند رو به رشدی داشته باشد.
آنچه سلیمی را از بسیاری از رقبایش متمایز می‌کند، ترکیب ویژگی‌های فیزیکی و توانایی‌های فنی اوست. قد بلند و طول پاهایش یک امتیاز بسیار مهم محسوب می‌شود، اما استفاده درست از این ویژگی چیزی است که او را به یک مبارز خطرناک تبدیل کرده است. سلیمی می‌تواند فاصله را به خوبی کنترل کند و با ضربات پا، اجازه نزدیک شدن راحت به حریف را ندهد. این توانایی در تکواندوی امروز که سرعت، فاصله و زمان‌بندی نقش تعیین‌کننده‌ای دارند یک مزیت بزرگ است.
در کنار توانایی‌های فیزیکی، مسئله مهم دیگری هم وجود دارد و آن تجربه‌ای است که سلیمی در همین سن پایین به دست آورده است. او دیگر یک ورزشکار کم‌تجربه نیست که صرفاً به استعدادش تکیه کند. حضور در المپیک، مسابقات جهانی، بازی‌های آسیایی و رقابت‌های گرندپری باعث شده در مبارزات بزرگ تجربه قابل توجهی پیدا کند. قهرمانی‌های متوالی او نشان می‌دهد که از نظر ذهنی هم توانایی مدیریت مسابقات مهم را دارد و این شاید یکی از مهم‌ترین نشانه‌های شکل‌گیری یک قهرمان بزرگ باشد.
اما درست در همین نقطه باید درباره آینده او حساس بود. ورزش ایران کم قهرمان بزرگی نداشته که خیلی زود درخشیده و بعد به دلایل مختلف از مسیر اصلی فاصله گرفته است. بعضی‌ها با مصدومیت متوقف شدند، بعضی‌ها تحت فشار مسابقات و توقعات قرار گرفتند و برخی دیگر هم درگیر حاشیه‌هایی شدند که اجازه ندادند دوران قهرمانی‌شان آن‌طور که باید طولانی شود. برای همین، مراقبت از سلیمی فقط به تمرین و مسابقه محدود نمی‌شود. او باید از نظر جسمی، روحی، رسانه‌ای و حتی در زندگی شخصی هم مدیریت درستی داشته باشد.
حفاظت از یک قهرمان به معنای محدود کردن او نیست، اتفاقا باید شرایطی فراهم شود که سلیمی بتواند زندگی طبیعی خودش را داشته باشد و در عین حال از فشار‌های غیرضروری دور بماند. کادر فنی باید مراقب میزان تمرین، ریکاوری و تعداد مسابقات او باشد. حضور در تورنمنت‌های متعدد اگر بدون برنامه‌ریزی باشد، می‌تواند در بلندمدت به بدن یک ورزشکار جوان آسیب بزند. در کنار آن باید مراقب فضای رسانه‌ای و حواشی اطراف او هم بود.
از طرف دیگر، نباید اجازه داد موفقیت‌های پیاپی باعث ایجاد غرور و توقف روند پیشرفت او شود. سلیمی باید همچنان همان ورزشکاری بماند که برای هر مسابقه انگیزه دارد و می‌داند در ورزش قهرمانی هیچ چیز تضمین‌شده نیست. امروز ممکن است قهرمان المپیک باشی و فردا با یک اشتباه فنی یا یک روز بد، مقابل رقیبی قرار بگیری که شکستت دهد. حفظ عطش قهرمانی و تبدیل کردن موفقیت به انگیزه‌ای برای بهتر شدن، شاید مهم‌ترین وظیفه‌ای باشد که از این به بعد بر عهده خود سلیمی و تیم اطرافش قرار دارد.
با توجه به شرایط فنی و سنی سلیمی، صحبت از یک طلای المپیک دیگر و حتی طلای جهان اصلا رکیایی دور از دسترس نیست. او اگر بتواند همین مسیر را ادامه دهد و از آسیب‌دیدگی و حاشیه دور بماند، می‌تواند سال‌ها در بالاترین سطح تکواندوی جهان حضور داشته باشد. حتی شاید در آینده بتوان از او به عنوان یکی از معدود تکواندوکاران ایرانی نام برد که برای چند دوره المپیک و مسابقات جهانی مدعی جدی کسب طلا بوده‌اند.
تکواندوی ایران بار‌ها ستاره ساخته است، اما حالا مهم‌تر از ساختن یک ستاره، حفظ آن است. آرین سلیمی همین حالا هم یکی از پرافتخارترین چهره‌های جوان ورزش ایران محسوب می‌شود، اما به نظر می‌رسد ظرفیت او برای رسیدن به جایگاهی بسیار بزرگ‌تر وجود دارد. اگر خانواده، فدراسیون، کادر فنی و رسانه‌ها هر کدام سهم خود را درست انجام دهند و اجازه ندهند حاشیه‌ها، فشار‌ها و توقعات بی‌مورد مسیر او را تغییر دهد، سلیمی می‌تواند به یکی از چهره‌های ماندگار ورزش ایران تبدیل شود. این بار نباید فقط منتظر ظهور یک قهرمان باشیم، باید کاری کنیم قهرمانی که پیدا شده، سال‌ها در بالاترین سطح بماند.
انتهای پیام/
