گزارش آسوشیتدپرس از وضعیت نظامیان آمریکایی درپی حمله ایران به پایگاه نظامی در کویت؛ زخمی‌ها به حال خود رها شده بودند
پاسخ دفاعی ایران به پایگاه نظامی آمریکا در بندر شعیبه کویت در اول مارس ۲۰۲۶ (۱۰ اسفند ۱۴۰۴) به کشته شدن ۶ نظامی آمریکایی و زخمی شدن ده‌ها نفر از آنان منجر شد.
به گزارش آسوشیتدپرس، پس از آن عملیات پهپادی مرگ‌بار ایران علیه پایگاه نظامی آمریکا در بندر شعیبه کویت، نظامیان آمریکایی ناچار به رسیدگی به زخمی‌ها شدند و سپس با جست‌و‌جو در گوگل، زخمی‌ها را با عجله به نزدیک‌ترین بیمارستان در شهر کویت که حدود ۲۰ دقیقه با آنجا فاصله داشت، منتقل کردند.
برخی از نظامیانی که زخم‌های بسیار وخیمی داشتند، ۲ روز بعد از کویت به مراکز درمانی دیگر منتقل شدند؛ حدود ۱۰ روز پس از حمله، نظامیان زخمی آمریکایی سوار یک هواپیمای باری شدند تا برای درمان منتقل شوند.
یکی از نظامیان زخمی گفت که روز‌های متمادی را بدون دریافت مسکن سپری کرده است.
زخم‌های لینکان شامل آسیب به شریان مهره‌ای سمت چپ بود؛ شریانی که خون‌رسانی به مغز را بر عهده دارد و آسیب به آن، ویرا در معرض خطر سکته مغزی قرار می‌داد؛ با وجود این، ارتش آمریکا این وضعیت را آن‌قدر جدی ندانست که وی را در مرکز پزشکی منطقه‌ای لندشتول در آلمان که یکی از مراکز اصلی نظامی آمریکا محسوب می‌شود، بستری کند؛ این در حالی بود که به گفته لینکان، یکی از پرستاران آن مرکز از زنده ماندن وی شگفت‌زده شده بود.
در عوض، لینکان به پادگان ارتش در همان نزدیکی فرستاده شد و به وی گفته شد که برای معاینات سرپایی وقت بگیرد.
لینکان که سابقه حضور در جنگ‌های عراق و افغانستان را دارد، گفت: تقریبا تنها رها شده بودم؛ دست‌کم احساسم این بود.
مورد لینکان، موردی استثنایی نبود.
سرباز دیگری به نام استیون رمزباتم که ترکش از سرش خارج شده بود، گفت که بیش از ۴ ماه منتظر دریافت نتایج‌ام‌آر‌آی (MRI) خود مانده است.
رمزباتم گفت: مجبور شدم برای هر چیزی خودم پیگیر پرونده‌ام باشم؛ این وضعیت بسیار کلافه‌کننده است.
رمزباتم و ۳ نفر دیگر که از جزئیات نشست‌های توجیهی سطح بالا آگاه بودند، گفتند که ژنرال‌ها بیشتر بر دفاع در برابر موشک‌ها متمرکز بودند و آمادگی مقابله با جنگ پهپادی را نداشتند.
بسیاری از نظامیان زخمی پس از حدود یک هفته اقامت در آلمان، به پایگاه فورت هود در تگزاس فرستاده شدند تا مراحل اداری پایان ماموریت و بازگشت نیرو‌های اعزامی به کشور را طی کنند.
سوابق پزشکی رمزباتم و یک نظامی دیگر نشان می‌دهد که تشخیص آسیب مغزی تروماتیک (TBI) در مورد آنها تا زمان استقرار در فورت هود صورت نگرفته بود.
آن افسر که بر اثر انفجار از روی صندلی‌اش به بیرون پرتاب شده بود، گفت که پس از تشخیص اولیه، هفته‌ها هیچ‌گونه مراقبت درمانی دریافت نکرد و به‌جای تکیه بر سیستم پزشکی ارتش، خود مجبور شد متخصصان مورد نیازش را از جمله یک متخصص نورو-افتالمولوژی (چشم‌پزشکی عصبی) برای تشخیص علت تاری دید ناشی از آسیب مغزی‌اش، پیدا کند.
بسیاری از نظامیان زخمی آمریکایی ماه‌ها پس از حمله همچنان با مشکلات دست‌وپنجه نرم می‌کنند.
لینکان پیش از آن که به خانه خود در کانزاس بازگردد، ۷ هفته را صرف دریافت مراقبت‌های تخصصی سرپایی در مرکز ملی پزشکی نظامی والتر رید در مریلند کرد.
ترکش همچنان در کمر وی باقی مانده است، زیرا خارج کردن آن به دلیل نزدیکی بیش از حد به نخاع، خطر فلج شدن را به همراه داشت؛ وی گفت که با مشکل سرگیجه دست‌وپنج نرم می‌کند؛ مشکلی که زندگی‌اش را مختل کرده است.
بی‌توجهی ارتش آمادگی آمریکا به موضوع نظامیان زخمی بر اثر حمله یادشده به موضوعی بحث‌برانگیز تبدیل شده است؛ نظامیان زخمی و اعضای خانواده‌هایشان گفته‌اند که کوتاهی‌هایی در تشخیص وخامت جراحات، برنامه‌ریزی ضعیف برای انتقال زخمی‌ها به بیمارستان‌ها و وجود تشریفات اداری دست‌وپاگیر که مانع مراقبت‌های تکمیلی شده، وجود داشته است.
پنتاگون در واکنش به این انتقاد‌ها مدعی شده که مراقبت‌های پزشکی ارائه‌شده مناسب بوده است.
۹ نظامی زخمی آمریکایی درباره وضعیتی صحبت کردند که آن را نوعی سیستم درمانی توصیف می‌کردند که در بسیاری از جنبه‌ها، آنها را برای دریافت درمان به حال خود رها کرده بود.
مراقبت‌های پزشکی فقط یکی از موارد ناکارآمدی ارتش آمریکا درپی حمله بندر شعیبه بود.
ارتش آمریکا از اظهارنظر درباره گزارش آسوشیتدپرس خودداری و اعلام کرد که هنوز نتایج تحقیقات خود درباره این حمله را به خانواده‌های جان‌باختگان اطلاع نداده است.
- بیشتر بخوانید:
- نیروی دریایی آمریکا: ۸ ملوان در پایگاهی در اوکلاهما طی یک سال خودکشی کردند
- زخمی شدن ۳۸ ملوان و تفنگدار آمریکایی در غرب آسیا طی یک ماه
انتهای پیام/
