از وعده ۱۰ مدال تا کارنامه چهارمدالی/ دوومیدانی ایران در ناگویا؛ پیشرفت در نتیجه، ضعیف در جزئیات
دوومیدانی ایران با ۱۱ ورزشکار در ناگویا با ۴ مدال شامل یک طلا، ۲ نقره و یک برنز به کار خود پایان داد. محمدرضا طیبی در پرتاب وزنه به مدال طلا رسید، زهرا زارعی در دوی ۴۰۰ متر نقره گرفت، علی امیریان نایب‌قهرمان دوی ۸۰۰ متر شد و صادق صمیمی نیز مدال برنز پرتاب دیسک را به دست آورد. این عملکرد نسبت به ۲ مدال دوره قبل بهتر بود و بهترین آمار مدالی دوومیدانی ایران از بازی‌های آسیایی ۲۰۱۰ محسوب می‌شود.
با این حال نمی‌توان از کنار فاصله معنادار نتیجه نهایی با هدف‌گذاری احسان حدادی گذشت. رئیس فدراسیون دوومیدانی پیش‌تر از ظرفیت این رشته برای کسب ۱۰ مدال در ناگویا سخن گفته بود؛ هدفی که تحقق آن به گفته وی به همراهی همه بخش‌ها نیاز داشت. حالا ۴ مدال به دست آمده و پرسشی روشن را پیش روی فدراسیون قرار می‌دهد و آن این است که برآورد اولیه بر چه مبنایی انجام شده بود و چه عواملی مانع تحقق آن شد؟
البته کسب ۴ مدال را نمی‌توان نتیجه‌ای کاملاً ناموفق دانست؛ نقره تاریخی زهرا زارعی در دوی ۴۰۰ متر نخستین مدال دوومیدانی زنان ایران در بازی‌های آسیایی بود. اما ثبت چنین دستاورد‌هایی نباید مانع ارزیابی دقیق فاصله میان وعده‌ها، ظرفیت‌های اعلام‌شده و خروجی واقعی کاروان شود.
حذف محیطی‌زاده؛ خطایی که نباید رخ می‌داد!
اتفاق تلخ‌تر ناگویا، دیسکالیفه شدن فاطمه محیطی‌زاده در رقابت‌های هفت‌گانه بود؛ ورزشکاری که تا آستانه کسب مدال پیش رفته بود، اما به دلیل غیرمجاز اعلام شدن کفش مورد استفاده‌اش در ماده پرش طول از جدول مسابقات کنار گذاشته شد. محیطی‌زاده پس از این اتفاق گفت از ممنوعیت کفش‌ها اطلاعی نداشته و پیش از مسابقه نیز تجهیزاتش بررسی شده بود. فدراسیون دوومیدانی هم به تصمیم برگزارکنندگان اعتراض کرد.
فارغ از نتیجه اعتراض، مسئله اصلی این است که چرا ورزشکاری در چنین سطحی، بدون اطمینان از انطباق تجهیزاتش با مقررات، وارد رقابت شد؟ اگر ممنوعیت کفش‌ها از ماه‌ها قبل اعلام شده بود، بررسی آخرین مقررات و کنترل نهایی تجهیزات باید بخشی بدیهی از فرایند آماده‌سازی تیم می‌بود. این اتفاق را نمی‌توان صرفاً به بدشانسی یا تصمیم داوران تقلیل داد؛ لازم است مشخص شود مسئولیت اطلاع‌رسانی، بررسی کفش و تأیید نهایی تجهیزات بر عهده چه کسانی بوده است.
وقت پاسخ‌گویی بعد از ناگویاست
دوومیدانی ایران در ناگویا هم نشانه‌هایی از پیشرفت داشت و هم ضعف‌هایی که هزینه سنگینی به همراه آورد. ۴ مدال از جمله یک طلای ارزشمند و نقره تاریخی زنان دستاوردی قابل اعتناست؛ اما هدف‌گذاری ۱۰ مدالی و ماجرای حذف محیطی‌زاده، اجازه نمی‌دهد پرونده این رشته تنها با تأکید بر موفقیت‌ها بسته شود.
اکنون انتظار می‌رود فدراسیون به‌جای اکتفا به شمارش مدال‌ها، گزارشی روشن از مبنای هدف‌گذاری، عملکرد ورزشکاران، دلایل فاصله با اهداف اعلام‌شده و مسئولیت اتفاقات فنی ارائه کند. ناگویا می‌تواند نقطه شروعی برای اصلاح باشد؛ به شرط آنکه نقد‌ها جدی گرفته شوند و وعده‌های دوره بعد، پیش از اعلام عمومی، بر پایه ارزیابی دقیق و واقع‌بینانه شکل بگیرند.
انتهای پیام/
