بازی‌های آسیایی ناگویا| شاهی: حسرت فینال تا آخر عمر با ما می‌ماند/ جمشیدی: نمی‌دانیم برای برنز خوشحال باشیم یا ناراحت
امیرمحمد جمشیدی و فرساد شاهی، ملی‌پوشان پدل ایران، پس از پیروزی در دیدار رده‌بندی و کسب مدال برنز بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ آیچی–ناگویا، از احساسات متناقض خود پس از این مسابقه گفتند؛ مدالی که در کنار اهمیت تاریخی برای پدل ایران، با حسرت از دست رفتن فرصت حضور در فینال همراه شد.
جمشیدی اظهار داشت: روز گذشته شانس بزرگی را از دست دادیم و من و فرساد شاهی تا آخر عمر حسرت آن را خواهیم خورد. در نیمه‌نهایی برابر مالزی ست نخست را بردیم، اما دو ست بعدی را واگذار کردیم. تصور می‌کردیم شانس زیادی برای رسیدن به فینال داریم، اما حریف با انگیزه ظاهر شد و پیروز شد. از مردم ایران، آریا روغنی و حامی گلستان عذرخواهی می‌کنم؛ چراکه می‌توانستیم فینالیست شویم و شرایط را برای برگزاری دیدار نهایی تمام ایرانی فراهم کنیم.
وی درباره اشک‌هایش پس از مسابقه رده‌بندی گفت: آریا روغنی صمیمی‌ترین دوست زندگی من است و به اندازه خودم برای این مسابقات تلاش کرده بود. از طرفی، من نیز تمام سال را دور از خانواده تمرین کردم و برای مدال جنگیدم. به همین دلیل، احساسات مختلفی داشتم و نمی‌توانم بگویم اشک‌هایم فقط از ناراحتی یا خوشحالی بود. در نهایت، همه ما یک تیم هستیم و فرقی نمی‌کند مدال را دختران کسب کنند یا پسران؛ این موفقیت متعلق به پدل ایران است.
جمشیدی همچنین از انجمن پدل، مهداد خضایی، فتورچی، نعمت‌بخش و به‌ویژه سیاوش معصومی برای حمایت از بازیکنان و فراهم‌شدن شرایط حضور در مسابقات تشکر کرد و افزود: امیدوارم چند روز فرصت داشته باشیم تا از نظر ذهنی آماده شویم. مسابقات مقدماتی جام جهانی در کویت را پیش رو داریم و با تمام توان برای آن رقابت‌ها آماده خواهیم شد.
شاهی: چنین استرسی را تجربه نکرده بودم
فرساد شاهی نیز با اشاره به دشواری بازی برابر هم‌تیمی‌های خود تصریح کرد: نمی‌دانیم باید خوشحال باشیم یا ناراحت. مقابل بازیکنانی قرار گرفتیم که همیشه با آنها تمرین و مسابقه می‌دهیم. خوشحالیم که توانستیم برای نخستین بار در پدل ایران تاریخ‌سازی کنیم، اما ناراحتی از دست رفتن فرصت کسب دو مدال همچنان وجود دارد. توانایی رسیدن به فینال و کسب دو مدال را داشتیم، اما این اتفاق رخ نداد و از مردم و کسانی که منتظر این موفقیت بودند، عذرخواهی می‌کنیم.
وی درباره شکست برابر مالزی توضیح داد: استرس مسابقات بسیار زیاد است و شاید تماشاگران بیرون از زمین متوجه این فشار نشوند. با وجود مسابقات زیادی که تجربه کرده‌ام، هرگز چنین استرسی نداشتم. ست نخست را به‌خوبی بردیم، اما در ست دوم شدت فشار روانی به حدی بود که بدنم قفل شد و نتوانستم مثل قبل بازی کنم. همین موضوع روی عملکردم تأثیر گذاشت. شاهی همچنین تأکید کرد که پس از دیدار رده‌بندی، میان بازیکنان دو تیم ایرانی کری‌خوانی خاصی وجود نداشت؛ چراکه همه با یکدیگر رفاقت دارند و از ناکامی در نیمه‌نهایی ناراحت بودند.
شاهی نیز در پایان از خانواده، مربیان، فدراسیون و تمام افرادی که در ایران و دبی از تیم حمایت کردند، قدردانی کرد و ابراز امیدواری کرد که مدال برنز بتواند بخشی از زحمات و حمایت‌های آنها را جبران کند.
انتهای پیام/
