گزارش|
در انتظار گافهای جدید پیرمردها اینبار در روسیه/ تیم ملی گرفتار سن بالا و مشکلات تکراری
تیم ملی ایران در حالی برابر روسیه به میدان میرود که بعد از سالها حضور مشترک بخش قابل توجهی از این نفرات، همچنان از «هماهنگی» بهعنوان اولویت بازیهای دوستانه صحبت میشود.
خبرگزاری میزان -
تیم ملی فوتبال ایران در شرایطی خود را برای دیدار تدارکاتی برابر روسیه آماده میکند که شکست مقابل ازبکستان بار دیگر مجموعهای از مشکلات فنی و ساختاری را مقابل این تیم قرار داده؛ مشکلاتی که در کنار میانگین سنی بالای تیم و ابهام درباره روند جوانگرایی، پرسشهای جدی درباره مسیر آینده ملیپوشان ایجاد کرده است.
پس از شکست ۳ بر یک مقابل ازبکستان بخشی از صحبتهای مطرحشده از سوی کادر فنی و بازیکنان به این موضوع اختصاص داشت که نتیجه در بازیهای دوستانه اهمیت چندانی ندارد و هدف اصلی، هماهنگی و آمادهسازی برای جام ملتهای آسیاست. البته اهمیت نداشتن نتیجه در یک مسابقه تدارکاتی قابل درک است، اما مسئله اصلی جای دیگری است؛ بخش قابل توجهی از بازیکنان فعلی سالهاست در کنار یکدیگر در تیم ملی حضور دارند؛ بنابراین این سؤال مطرح میشود که اگر بعد از این همه مسابقه همچنان تیم ملی نیازمند هماهنگی است این هماهنگی قرار است چه زمانی به نقطه مطلوب برسد؟
ایران در جام جهانی ۲۰۲۶ نیز با بخش زیادی از همین نفرات به میدان رفت، اما نتوانست از مرحله گروهی صعود کند. حالا انتظار میرود بعد از آن تجربه تغییرات مشخصی در ترکیب، شیوه بازی و حتی نگاه به نسل آینده تیم ملی دیده شود موضوعی که شکست برابر ازبکستان بار دیگر آن را به بحثی جدی تبدیل کرد. یکی از نکات قابل توجه در دیدار ایران و ازبکستان تفاوت میانگین سنی ۲ تیم بود. میانگین سنی ترکیب ایران در این مسابقه حدود ۳۰ سال اعلام شد در حالی که ازبکستان با تیمی جوانتر مقابل ایران قرار گرفت و میانگین سنی ترکیب این تیم حدود ۲۶ سال بود.
این اختلاف سنی به خودی خود به معنای برتری یا ضعف یک تیم نیست، اما وقتی در کنار صحبتهای چندباره درباره جوانگرایی و ساختن تیمی برای آینده قرار میگیرد نمیتوان به سادگی از کنار آن عبور کرد. قرار است تیم ملی برای جام ملتهای آسیا آماده شود و طبیعتاً نمیتوان انتظار داشت تمام بازیکنان باتجربه کنار گذاشته شوند. با این حال اگر هدف ایجاد یک تیم برای سالهای آینده است باید مشخص شود چه تعداد بازیکن جوان قرار است در این مسیر نقش واقعی داشته باشند و چه زمانی قرار است نسل جدید مسئولیت بیشتری در تیم ملی بر عهده بگیرد.
وقتی اشتباهات تکرار میشوند
شکست برابر ازبکستان فقط به مسئله میانگین سنی محدود نشد. اشتباهات فردی برخی بازیکنان باتجربه نیز در روند مسابقه تأثیرگذار بود و بار دیگر نشان داد تیم ملی در بعضی پستها با مشکلاتی مواجه است که نمیتوان آنها را صرفاً به «تدارکاتی بودن» بازی نسبت داد. اشتباه در خط دفاع و تصمیمهای نادرست در لحظات حساس کار را برای تیم ملی دشوار کرد. از سوی دیگر در خط حمله نیز نبود بازیکنانی مانند مهدی قایدی و اللهیار صیادمنش باعث شد فشار بیشتری روی نفراتی قرار بگیرد که لزوماً در پست اصلی خود بازی نمیکنند.
نمونه قابل توجه استفاده از آریا یوسفی در پست وینگر بود بازیکنی که در فوتبال باشگاهی بیشتر بهعنوان مدافع راست شناخته میشود و حضورش در بخش هجومی تیم ملی، بهویژه در سمت چپ، پرسشهایی درباره انتخاب نفرات و استفاده از قابلیتهای آنها ایجاد کرد. یوسفی در دیدار با ازبکستان ۷۲ دقیقه در فاز هجومی بازی کرد و اگرچه در صحنه منجر به خطای منتهی به گل ایران نقش داشت، اما در مجموع نتوانست انتظارات را برآورده کند. مسئله اصلی البته عملکرد یک بازیکن نیست بحث بر سر این است که چرا تیم ملی در برخی شرایط به استفاده از بازیکنان خارج از پست تخصصی آنها میرسد.
ازبکستان دیگر حریف دستگرمی نیست
سالها پیش شاید بازی مقابل ازبکستان برای فوتبال ایران در رده مسابقات تدارکاتی آزمونی قابل کنترل تلقی میشد، اما شرایط امروز متفاوت است. فوتبال ازبکستان در سالهای اخیر سرمایهگذاری قابل توجهی روی ردههای پایه داشته و بازیکنان جوان این کشور حالا تجربه بیشتری در سطح بینالمللی دارند. شکست ۳ بر یک ایران نیز نشان داد فاصله میان ۲ تیم را نمیتوان صرفاً با اتکا به سابقه و نام بازیکنان سنجید. ازبکستان با تیمی جوانتر وارد زمین شد و در نهایت توانست برابر ایران به پیروزی برسد؛ اتفاقی که باید فارغ از دوستانه بودن مسابقه، مورد بررسی فنی قرار گیرد.
حالا روسیه مقابل ایران قرار دارد مسابقهای که میتواند فرصتی برای بررسی عملکرد تیم ملی بعد از شکست برابر ازبکستان باشد. طبیعی است که در یک دیدار دوستانه نتیجه به اندازه مسابقات رسمی تعیینکننده نباشد، اما نحوه بازی، ترکیب نفرات، استفاده از بازیکنان در پست تخصصی و واکنش تیم به مشکلات مسابقه قبلی اهمیت زیادی دارد. تیم ملی برای ورود به چرخه بعدی رقابتهای رسمی بیش از هر چیز به پاسخ درباره چند سؤال نیاز دارد؛ جوانگرایی دقیقاً از چه زمانی جدی خواهد شد؟ میانگین سنی تیم قرار است در چه مسیری حرکت کند؟ تکلیف بازیکنانی که در پست تخصصی خود بازی نمیکنند چیست؟ و مهمتر از همه آیا مشکلاتی که بارها در بازیهای مختلف دیده شده قرار است همچنان با عنوان «نیاز به هماهنگی» توجیه شود؟
دیدار با روسیه میتواند بخشی از پاسخ این پرسشها را روشن کند؛ به شرطی که مسابقه صرفاً به عنوان یک بازی تدارکاتی دیگر دیده نشود و از آن برای ارزیابی واقعی وضعیت تیم ملی استفاده شود.
انتهای پیام/
ارسال دیدگاه
دیدگاهتان را بنویسید
نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخشهای موردنیاز علامتگذاری شدهاند *