میرطاهر مظلومی: «اکسیر» قصه‌ای برای تمام اعضای خانواده است/ راز ماندگاری «عمو پورنگ» صمیمیت است 

میرطاهر مظلومی، بازیگر مجموعه تلویزیونی «اکسیر»، درباره مضمون بین‌نسلی این سریال و در گفت‌وگو با میزان گفت: سریال «اکسیر» میان دو و حتی چند نسل حرکت می‌کند. یک سوی قصه نسلی قرار دارد که با صبر و قناعت بزرگ شده است؛ خانه‌هایش پر از صدای بچه‌ها بوده و شب‌هایی داشت که دل‌ها به اندازه یک خانه به هم نزدیک بوده اند. آن نسل شاید امکانات کمتری داشت اما برای کنار هم بودن، دوست داشتن و گفت‌وگو وقت بیشتری پیدا می‌کرد. 

وی افزود: در سوی دیگر، نسل امروز قرار دارد که جهان را در کف دستش گرفته است و می‌تواند با یک لمس به هزاران نفر نزدیک شود اما گاهی از نزدیک‌ترین آدم زندگی‌اش دور می‌ماند. دست‌ها امروز به‌جای دست انسان‌ها، صفحه‌ها را لمس می‌کنند و لبخندها پشت شیشه‌ها پیر می‌شوند. فناوری گاهی چنین مصیبتی می‌آورد؛ هرچند در جای خود می‌تواند نجات‌دهنده هم باشد. 

پیش از قضاوت نسل تازه، صدای قلبش را بشنویم
این بازیگر با اشاره به ضرورت گفت‌وگو میان نسل‌ها بیان کرد: دنیا عوض شده و آدم‌هایی تازه با آرزوهایی تازه آمده‌اند. ما باید پیش از قضاوت کردن آن‌ها، صدای قلبشان را بشنویم. گاهی آدم‌ها آن‌قدر درگیر قضاوت یکدیگر می‌شوند که دوست داشتن را فراموش می‌کنند. 

مظلومی ادامه داد: اگر نسل گذشته تجربه‌اش را به نسل امروز بدهد و نسل امروز امیدش را با نسل گذشته تقسیم کند، شاید دیگر به هیچ اکسیری نیاز نداشته باشیم. انسان‌ها در جهانی که هر روز سریع‌تر می‌شود، بیش از هر زمان دیگری به هم احتیاج دارند. 

وی تنهایی امروز را تنها به معنای نبودن آدم‌ها ندانست و گفت: گاهی اطراف انسان شلوغ است اما کسی را ندارد که بتواند کنار او خودش باشد. تنهایی فقط نبودن دیگران نیست؛ نداشتن کسی است که مقابل او مجبور نباشی نقشی بازی کنی. 

بازیگر نقش برزو درباره خانواده‌محور بودن مجموعه تلویزیونی «اکسیر» عنوان کرد: سریال «اکسیر» قصه‌ای شیرین، دوست‌داشتنی و قصه‌گو دارد و می‌تواند کودک، جوان، پدر و مادر و حتی پدربزرگ و مادربزرگ را جذب کند. اینکه اعضای یک خانواده دور هم جمع شوند و یک اثر مشترک را ببینند، اتفاق کمی نیست. 

وی افزود: سریال در ظاهر مخاطب را سرگرم می‌کند اما در لایه‌های زیرین خود، از عشق، دوستی، تنهایی، امید، فاصله نسل‌ها و نیاز آدم‌ها به یکدیگر حرف می‌زند. چنین اثری فقط قصه تعریف نمی‌کند، بلکه می‌تواند زمینه‌ای برای گفت‌وگوی اعضای خانواده فراهم کند. 

مظلومی درباره فضای تولید «اکسیر» نیز توضیح داد: در این پروژه حتی یک فریاد نشنیدم. هرکس کارش را می‌دانست و وظیفه‌اش را با دقت انجام می‌داد. آرامشی که در پشت صحنه وجود داشت، به خلاقیت فرصت رشد می‌داد. احمد درویشعلی‌پور توانسته بود میان قصه، بازیگران و فضای کار هماهنگی ایجاد کند. 

داریوش فرضیایی با چند نسل ارتباط عاطفی ساخته است
وی درباره داریوش فرضیایی گفت: داریوش فرضیایی فقط یک چهره محبوب یا عمو پورنگ نیست؛ هنرمندی است که سال‌ها پرتوان و عاشقانه با چند نسل ارتباط عاطفی برقرار کرده است. راز ماندگاری او و گروهش، درک درست مخاطب و صمیمیتی است که هیچ‌گاه ساختگی نبوده است. 

مظلومی افزود: این گروه بخشی از خاطرات چند نسل را ساخته و هنوز توانایی غافلگیر کردن مخاطبان را دارد. من در «اکسیر» صداقت، انرژی، هماهنگی، شرافت کاری و مهر اعضای گروه را دیدم و ستایش کردم. 

وی در پایان گفت: محبوبیت را هنرمند نمی‌تواند برای خودش ایجاد کند؛ مردم آن را با قلبشان به او می‌بخشند. امیدوارم «اکسیر» در کنار سرگرم کردن مخاطبان، بتواند مفاهیم پنهان خود را نیز به آن‌ها منتقل کند و راه گفت‌وگوی نسل‌ها را روشن‌تر سازد.

انتهای پیام/