خاطرات محسن اسلامزاده از «سینماحقیقت»؛ از ایستادن تماشاگران در سالن، تا لبخند همسر شهید جمالی
محسن اسلامزاده، مستندساز، با اشاره به خاطراتش از جشنواره «سینماحقیقت»، از نخستین حضور خود با «تنها میان طالبان»، تجربه دریافت جوایز، شکلگیری ارتباطهای حرفهای و نمایش «هیچکس منتظرت نیست» و «پاییز پنجاه سالگی» گفت.
خبرگزاری میزان -
محسن اسلامزاده درباره نخستین حضورش در جشنواره سینماحقیقت و در گفتوگو با میزان گفت: سال ۱۳۹۳ فیلم «اهل سنت ایران» را به جشنواره فرستادم، اما پذیرفته نشد. سال ۱۳۹۴ با مستند «تنها میان طالبان» در جشنواره شرکت کردم. اسماعیل علیزاده، تدوینگر فیلم، پس از پایان تدوین به من گفت که به نظرش فیلم میتواند جایزه اول بخش شهید آوینی را دریافت کند. زمانی که فیلم را به دبیرخانه تحویل دادم، برخورد بسیار خوبی با من داشتند و چند هفته بعد نیز از روابط عمومی جشنواره با من تماس گرفتند و برای انجام مصاحبه به آنجا رفتم.
اسلامزاده درباره نخستین اکران «تنها میان طالبان» نیز توضیح داد: فیلم در روز دوم جشنواره در سالن سه سینما فلسطین اکران شد و تمام صندلیهای سالن پر بود و حتی در کنار سالن نیز تماشاگران ایستاده بودند.
او افزود: پیش از آن از دوستان خواسته بودم تراکت کوچکی طراحی کنند و آن را به هتل محل اقامت مهمانان خارجی ببرند تا به زبان انگلیسی درباره موضوع فیلم توضیح داده شود. ریچارد پتیگرو، دبیر یک جشنواره باستانشناسی در آمریکا، نیز برای تماشای فیلم آمده بود. با وجود اینکه ساعت اکران صبح بود، خودش را به سالن رسانده بود. وقتی از او پرسیدم چه چیزی باعث شده برای دیدن فیلم بیاید، توضیح داد که، چون بخشی از مالیات آمریکاییها در افغانستان هزینه میشود، میخواهد بداند نظامیان آمریکا در آنجا چه میکنند و در افغانستان چه میگذرد.
اسلامزاده ادامه داد: محمد کارت نیز در اکران حضور داشت که برای من بسیار دلگرمکننده بود. ریچارد پتیگرو در گفتوگویی درباره سینمای ایران گفته بود آشنایی زیادی با آن ندارد، اما فیلمی جسورانه به نام «تنها میان طالبان» دیده است. بازتاب فیلم در روزنامههای سینمایی نیز برای من جذاب بود.
در نهایت پیشبینی اسماعیل علیزاده محقق شد و اسلامزاده جایزه بخش شهید آوینی را دریافت کرد.
حضور موفق در سینماحقیقت از جایزه مهمتر است
اسلامزاده درباره جوایزی که در سالهای حضورش در سینماحقیقت دریافت کرده است، گفت: در چند دوره موفق به دریافت جایزه شدم یا مورد تقدیر قرار گرفتهام؛ از جایزه دبیر جشنواره و تندیس جشنواره تا جایزه بخش شهید آوینی. همه این جایزهها شیرین هستند و حس خوبی دارند، اما برای من حضور موفق در جشنواره اهمیت بیشتری دارد.
او ادامه داد: در جشنواره سال ۱۴۰۴ نیز دو فیلم داشتم که با فاصله حدود دو ساعت در دو سالن بزرگ اکران شدند و با استقبال خوبی مواجه شدند. وقتی استقبال مخاطبان از فیلمهایم را میبینم، خستگیام از بین میرود و گفتوگوهایی که بعد از اکران با مخاطبان شکل میگیرد نیز برای من اهمیت دارد. همچنین برای یکی از فیلمهایم جایزه دریافت کردم. شیرینترین لحظه برای من زمانی است که میبینم آدمهایی با گرایشهای مختلف برای دیدن فیلم میآیند.
سینماحقیقت؛ محل شکلگیری آشناییها و همکاریها
اسلامزاده درباره نقش سینماحقیقت در شکلگیری ارتباطهای حرفهای خود گفت: سینماحقیقت یک ویترین است و حضور در آن اهمیت زیادی دارد. فیلمساز با حضور در جشنواره بیشتر دیده میشود، منتقدان آثارش را میبینند، رسانهها سراغ او میآیند و مصاحبه، نقد و نظر و آشناییهای مختلف شکل میگیرد.
او ادامه داد: با بسیاری از افرادی که پیش از آن فقط اسمشان را شنیده بودم، در جشنواره آشنا شدم، رفاقت شکل گرفت و در ادامه با بعضی از آنها همکاری کردیم. یکی از کسانی که میخواهم یادش را گرامی بدارم، آقای دلاور است که بهتازگی از دنیا رفت. او بسیار بیادعا به جشنواره میآمد، فیلم میدید و با هم صحبت میکردیم.
اسلامزاده افزود: با افراد مختلفی از جمله محمدرضا خوشفرم، محمود گیوی، آقای شاهرخی، آقای نقاشی، آقای عطارپور و محمدباقر شاهین نیز در همین فضا آشنا شدم. اینکه میدانستیم هر سال میتوانیم یکدیگر را در جشنواره ببینیم، به شکلگیری برخی همکاریها نیز منجر شد.
«هیچکس منتظرت نیست»؛ شبی که تماشاگران ایستاده فیلم را تشویق کردند
اسلامزاده درباره ماندگارترین واکنش مخاطبان به فیلمهایش در سینماحقیقت گفت: اکران «هیچکس منتظرت نیست» با توجه به اینکه در سال ۱۴۰۰ و دوران کرونا برگزار شد، برای من اتفاق بزرگی بود. سالن شماره یک کاملا پر شده بود و حتی کنار صندلیها نیز تماشاگران ایستاده بودند. روز بعد، آقای حمیدیمقدم، دبیر جشنواره، درباره اتفاقی که شب گذشته در سالن رخ داده بود با من صحبت کرد.
انتهای پیام/
ارسال دیدگاه
دیدگاهتان را بنویسید
نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخشهای موردنیاز علامتگذاری شدهاند *