نسل تازه فرنگیکاران ایران در ناگویا؛ چرا رنگرز ترکیب متفاوتی را به ژاپن برد؟
تیم ملی کشتی فرنگی ایران راهی ژاپن شد تا از ۸ مهرماه در بازیهای آسیایی ناگویا به میدان برود؛ مسابقاتی که اینبار با یک تفاوت مهم برای کشتی ایران همراه است؛ فاصله زمانی بسیار کم میان بازیهای آسیایی و رقابتهای جهانی، همین موضوع باعث شده ترکیب ایران در ناگویا تفاوت محسوسی با آنچه احتمالاً در رقابتهای جهانی خواهیم دید داشته باشد.
اگر هانگژو را معیار مقایسه قرار دهیم، تغییرات کاملاً محسوس است. ایران در دوره قبل با چهرههایی مانند محمدهادی ساروی، امین کاویانینژاد، ناصر علیزاده و دانیال سهرابی به میدان رفت و در نهایت صاحب ۲ مدال طلا، ۲ نقره و یک برنز شد. از آن ترکیب، در ناگویا تنها امین میرزازاده دوباره در تیم حضور دارد؛ اتفاقی که نشان میدهد سیاست انتخاب نفرات، صرفاً بر مبنای تکرار ترکیب موفق هانگژو نبوده است.
در واقع، بخشی از ماجرا را باید در تقویم فشرده کشتی جستوجو کرد. رقابتهای جهانی با فاصله کوتاهی پس از بازیهای آسیایی برگزار میشود و برای تیمی که هدفش حضور مقتدرانه در مسابقات جهانی است، مدیریت فشار مسابقات، آمادگی بدنی و حفظ شرایط نفرات اصلی اهمیت ویژهای دارد. بنابراین، حضور در ناگویا برای ایران مهم است، اما تمام مسیر فصل در ژاپن خلاصه نمیشود.
این رویکرد باعث شده حسن رنگرز برای ناگویا به ترکیبی از نفرات جوانتر، مدعیان جدید و چند چهره باتجربه اعتماد کند. سجاد عباسپور در ۶۰، محمدجواد رضایی در ۶۷، علیرضا عبدولی در ۷۷، غلامرضا فرخی در ۸۷، مهدی بالی در ۹۷ و امین میرزازاده در ۱۳۰ کیلوگرم ترکیبی هستند که باید از اعتبار کشتی فرنگی ایران در مهمترین رویداد چند رشتهای قاره دفاع کنند.
در ۶۰ کیلوگرم، سجاد عباسپور یکی از چهرههایی است که فرصت بزرگی برای اثبات خود در سطح آسیا دارد. در ۶۷ کیلوگرم نیز محمدجواد رضایی به جای دانیال سهرابیِ مدالآور هانگژو وارد ترکیب شده است. این تغییرات نشان میدهد کادر فنی علاوه بر نتیجه، نگاه جدی به ارزیابی و میدان دادن به نفرات آینده تیم ملی دارد.
در ۷۷ کیلوگرم، علیرضا عبدولی باید جای خالی امین کاویانینژاد، نایبقهرمان هانگژو، را پر کند. عبدولی در شرایطی راهی ناگویا میشود که این وزن یکی از پرتراکمترین اوزان کشتی فرنگی آسیاست و حضور چهرههایی مانند آکژول محموداف، کار را برای نماینده ایران سخت خواهد کرد. این مسابقات میتواند محک مهمی برای عبدولی در مسیر تثبیت جایگاهش در تیم ملی باشد.
در ۸۷ کیلوگرم نیز غلامرضا فرخی داستان متفاوتی دارد. قهرمان جهان در وزن ۸۲ کیلوگرم حالا در وزن بالاتر به میدان میرود و ناگویا فرصت دیگری برای سنجش توانایی او در ۸۷ کیلوگرم است؛ وزنی که رقابت در آن در سطح آسیا بسیار جدی است. عملکرد فرخی میتواند برای تصمیمات کادر فنی در ادامه مسیر فصل نیز اهمیت داشته باشد.
در ۹۷ کیلوگرم، مهدی بالی قرار است در وزنی به میدان برود که ایران در هانگژو با محمدهادی ساروی به مدال طلا رسید. طبیعتاً مقایسه مستقیم نفرات درست نیست، اما جای خالی یکی از ستونهای اصلی تیم ملی در این وزن احساس میشود. بالی حالا این فرصت را دارد که نشان دهد میتواند یکی از گزینههای جدی ایران در این وزن باشد.
اما در سنگینوزن، داستان متفاوت است؛ امین میرزازاده تنها بازمانده ترکیب طلایی هانگژو است. قهرمان جهان و آسیا، در ناگویا بار دیگر یکی از اصلیترین امیدهای ایران برای کسب مدال طلا خواهد بود. حضور او علاوه بر ارزش فنی، یک پشتوانه مهم برای ترکیبی است که نسبت به دوره قبل جوانتر و متفاوتتر شده است.
در نهایت، ترکیب اعزامی ایران به ناگویا را باید در چارچوب یک تقویم دو مرحلهای دید؛ بازیهای آسیایی و سپس رقابتهای جهانی. فدراسیون کشتی و حسن رنگرز از یک سو نمیخواهند جایگاه ایران در بازیهای آسیایی و کشتی قاره را از دست بدهند و از سوی دیگر، هدف مهمترِ حضور مقتدرانه در رقابتهای جهانی را نیز دنبال میکنند. به همین دلیل، انتخاب ترکیب ناگویا را نمیتوان صرفاً با این پرسش سنجید که «چرا همه ستارهها اعزام نشدند؟»؛ بلکه باید آن را بخشی از مدیریت یک فصل فشرده و چندمیدانی دانست.
حالا ۶ فرنگیکار ایران در ناگویا روی تشک میروند؛ ترکیبی که شاید بیش از آنکه صرفاً برای تکرار مدالهای هانگژو طراحی شده باشد، آزمونی برای نسل بعدی تیم ملی و همزمان بخشی از نقشه راه ایران برای حضور قدرتمند در رقابتهای جهانی است. ناگویا برای این نفرات یک میدان بزرگ است؛ اما برای کادر فنی، نگاه از همین حالا به میدان بزرگ بعدی دوخته شده است.
انتهای پیام/
