روایت دیوید تیلور از روزهایی که همهچیز در ۲۵ ثانیه تغییر کرد/ رقیب حسن یزدانی چگونه از پارگی رباط صلیبی به طلای المپیک رسید؟
مسیر قهرمانی برای برخی ورزشکاران از تشک مسابقه آغاز نمیشود؛ گاهی از اتاق MRI و تخت جراحی میگذرد. داستان دیوید تیلور، یکی از چهرههای سرشناس کشتی آمریکا، نمونهای از همین مسیر دشوار است؛ داستانی که با یک مبارزه خیریه آغاز شد و در نهایت به سکوی قهرمانی المپیک رسید.
تیلور که در سال ۲۰۱۸ به عنوان قهرمان جهان شناخته شده بود، در ماه مه ۲۰۱۹ در یک رقابت خیریه با حضور ستارههای کشتی آمریکا، از جمله جردن باروز، کایل اسنایدر و جیدن کاکس، روی تشک رفت.
اما اتفاقی که در آن مبارزه رخ داد، میتوانست برنامههای او را برای مدت طولانی متوقف کند.
تیلور پس از آنکه اجازه داد حریف برای اجرای فن به پاهایش برسد، از ناحیه زانو آسیب دید. آدرنالین و آمادگی اولیه باعث شد درد را برای لحظاتی تحمل کند و به مبارزه ادامه دهد، اما با نخستین تماس پای او با تشک، زانو خالی کرد و تیلور دیگر نتوانست ادامه دهد. این مبارزه تنها ۲۵ ثانیه طول کشید. بررسیهای پزشکی، نگرانی بزرگ تیلور را تأیید کرد؛ رباطهای صلیبی زانوی راست او پاره شده بود.
شرایط برای قهرمان جهان دشوار بود. تنها چهار ماه تا مسابقات جهانی باقی مانده بود و پزشکان اعلام کردند بازگشت کامل او به شرایط بدنی گذشته حداقل شش ماه زمان نیاز دارد.
تیلور حتی به این فکر افتاد که عمل جراحی را به تعویق بیندازد و با وجود مصدومیت برای مسابقات جهانی آماده شود، اما در نهایت تصمیم گرفت جراحی کند.
او پس از عمل جراحی درباره وضعیت خود گفت که تنها دو هفته تا فینال ایکس رقابتی که قرار بود در آن برای کسب جایگاه حضور در مسابقات جهانی مبارزه کند، فاصله داشت و در حالی که باید در سالن تمرین میبود، تازه از اتاق عمل خارج شده بود.
قهرمان آمریکایی این دوره از زندگی حرفهای خود را نمادی از شکنندگی زندگی یک ورزشکار دانست؛ دورهای که در یک سال میتوانی قهرمان جهان باشی و همه تو را بهترین کشتیگیر دنیا بدانند و در لحظهای دیگر، در اتاق MRI منتظر باشی تا مشخص شود درد زانو به معنای پایان برنامههایت خواهد بود یا نه.
در غیاب تیلور، پت داونی جای او را در تیم ملی آمریکا گرفت، اما در مسابقات جهانی خیلی زود از دور رقابتها کنار رفت. در همان مسابقات، حسن یزدانی به عنوان قهرمان جهان معرفی شد.
اما داستان تیلور هنوز تمام نشده بود. او برای بازگشت به تشک وارد یک دوره فشرده توانبخشی شد. تنها ۱۰ ماه تا انتخابی المپیک فرصت داشت و باید در شرایطی به رقابت بازمیگشت که هنوز فاصله زیادی با فرم ایدهآل داشت.
تیلور درباره آن مقطع گفت انتخاب دشواری پیش رویش قرار گرفته بود؛ یا جراحی کند و خطر نرسیدن به مسابقات را بپذیرد یا با رباط پاره به کشتی ادامه دهد. او در نهایت جراحی را انتخاب کرد.
برای حفظ آمادگی نیز روی بخشهایی از بدن که امکان تمرین داشتند تمرکز کرد و به گفته خودش، دائماً بالاتنه را تمرین میداد تا فاصله ایجادشده در تمرینات را جبران کند.
او در ژانویه برای نخستین بار پس از مصدومیت روی تشک رفت و در حالی که زمان بسیار کمی برای آمادهشدن داشت، خود را برای انتخابی المپیک آماده کرد.
در ۱۶ مارس، تیلور موفق شد سهمیه حضور در المپیک توکیو را به دست آورد؛ اما تنها هشت روز بعد، در ۲۴ مارس، خبر تعویق یکساله بازیهای المپیک منتشر شد. این اتفاق، زمان بیشتری در اختیار تیلور قرار داد.
آنچه پس از آن رخ داد، یکی از فصلهای ماندگار کشتی جهان را رقم زد. تیلور در المپیک توکیو به فینال رسید و در یکی از حساسترین مسابقات دوران حرفهای خود مقابل حسن یزدانی قرار گرفت. کشتیگیر آمریکایی در فینالی دراماتیک از سد یزدانی گذشت و مدال طلای المپیک را به دست آورد.
این دو کشتیگیر در سالهای اخیر یکی از مشهورترین رقابتهای انفرادی کشتی جهان را شکل دادند؛ رقابتی که علاوه بر اهمیت ورزشی، توجه گسترده مخاطبان جهانی را نیز به خود جلب کرده است.
داستان تیلور از یک مبارزه ۲۵ ثانیهای و پارگی رباط صلیبی آغاز شد؛ اما کمتر از دو سال بعد، همان کشتیگیر روی سکوی نخست المپیک ایستاد و طلای توکیو را بر گردن آویخت؛ فصلی که بدون تردید یکی از مهمترین روایتهای بازگشت در کشتی معاصر به شمار میرود.
انتهای پیام
