بازگشت جنجالی مانچو؛ ناجی یورو یا مردی که اعتماد ایتالیا را از دست داد؟/ سریآ کونته را انتخاب بهتری میدانست
روبرتو مانچینی بار دیگر روی نیمکت تیم ملی فوتبال ایتالیا نشست؛ انتخابی که در ظاهر یادآور روزهای طلایی قهرمانی در یورو ۲۰۲۰ است، اما در واقع به یکی از پرحاشیهترین تصمیمات فوتبال ایتالیا تبدیل شده است.
مردی که ۵ سال قبل آتزوری را به قله اروپا رساند، حالا در شرایطی بازگشته که بخشی از فوتبال ایتالیا نسبت به او تردید دارد و حتی بسیاری معتقدند گزینهای مانند آنتونیو کونته میتوانست انتخاب مناسبتری برای آغاز یک بازسازی بزرگ باشد.
انتخاب مانچینی پس از روزهایی پرتنش در فدراسیون فوتبال ایتالیا انجام شد. پائولو مالدینی، مدیر فنی جدید و لئوناردو، مشاورش ابتدا به دنبال گزینههای دیگری بودند. آنها سراغ پپ گواردیولا رفتند، اما سرمربی اسپانیایی پیشنهاد ایتالیا را نپذیرفت. کارلو آنچلوتی نیز علاقهای به ترک برزیل نشان نداد و در ادامه آندرهآ پیرلو که گزینه مورد حمایت مالدینی بود، به دلیل حواشی مربوط به همکاری تجاری پیرلو با یک شرکت شرطبندی روسی منتفی شد. پس از این اتفاقات، مالدینی و لئوناردو استعفا کردند و فدراسیون فوتبال ایتالیا تصمیم گرفت بار دیگر به ترکیب برنده سابق خود یعنی روبرتو مانچینی روی بیاورد.
مردی که ایتالیا را قهرمان کرد، اما ناگهان رفت
مانچینی همیشه در تاریخ فوتبال ایتالیا با یک تصویر دوگانه شناخته خواهد شد. از یک طرف، او همان مربیای است که پس از سالها ناکامی، تیم ملی را به قهرمانی یورو ۲۰۲۰ رساند؛ تیمی جذاب، متعصب و متفاوت که بسیاری آن را نماد تولد دوباره لاجوردیپوشان میدانستند.
اما روی دیگر داستان، اتفاقات پس از آن موفقیت بزرگ بود. ایتالیا تحت هدایت مانچینی نتوانست به جام جهانی ۲۰۲۲ صعود کند و در شرایطی شوکهکننده، او در سال ۲۰۲۳ از هدایت آتزوری کنار رفت تا سرمربی عربستان سعودی شود؛ آنهم با دستمزدی حدود ۲۵ میلیون یورو در هر فصل. تصمیمی که بسیاری از هواداران ایتالیایی آن را نوعی پشت کردن به پروژه ملی تلقی کردند و موجی از انتقادها را به سوی او روانه کرد. دوران حضور او در عربستان نیز موفقیتآمیز نبود و پس از حدود ۱۴ ماه، این همکاری به پایان رسید و مانچینی به السد رفت.
کونته بهتر بود؟
در شرایطی که فوتبال ایتالیا به دنبال بازسازی است، نام آنتونیو کونته یکی از گزینههایی بود که حمایت زیادی در میان باشگاههای سریآ داشت. کونته پیشتر نشان داده بود توانایی ساختن تیمهایی منسجم، جنگنده و نتیجهگرا را دارد و این مسئله را در تیمهای باشگاهی خود ثابت کرده بود؛ همان چیزی که بسیاری معتقدند آتزوری در سالهای اخیر به آن نیاز داشته است. گزارش رسانههای ایتالیایی، چون لاگاتزتا دلو اسپورت حاکی از آن بود که سازمان لیگ سری A علاقه بیشتری به حضور کونته داشت، اما در نهایت انتخاب مالاگو، رئیس فدراسیون، مانچینی بود.
با در نظر گرفتن تمام انتقادات و، اما و اگرها، مانچینی حالا باید تیمی بسازد که بعد از ۳ دوره ناکامی در رسیدن به جام جهانی، دوباره اعتماد هواداران را به دست بیاورد. مانچینی که پس از مارچلو لیپی است که توانسته ایتالیا را به یک قهرمانی بزرگ برساند، حالا شاید آخرین برگپ برنده آتزوری برای احیای آتزوری باشد. اگر این سرمربی مطرح که به عقیده برخی خوشفکر و یک نابغه فنی و به عقیده برخی دیگر، پولدوست و بیتعهد است، نتواند در یورو ۲۰۲۸ و مسابقات انتخابی جام جهانی ۲۰۳۰ نتیجه مطلوبی بگیرد، باید فوتبال ایتالیا را گرفتار در یک بحران جدی و یک بنبست تمامعیار دانست. مانچو شاید آخرین امید ایتالیاییها برای فرار از واقعیتهای تلخی، چون فساد گسترده، ناترازیهای مالی و اُفت کیفیت فوتبال ملی و باشگاهی ایتالیا باشد.
انتهای پیام/
